Η σημερινή περικοπή περιγράφει το θαύμα της θεραπείας του επιληπτικού παιδιού με το δαιμονικό πνεύμα, που έγινε ακριβώς μετά την Μεταμόρφωση του Κυρίου. Το πρόσωπο του μεταμορφωθέντος Χριστού στο όρος Θαβώρ έλαμπε και θάμπωνε τους ανθρώπους, εκείνοι όμως βρίσκονταν στην πνευματική φτώχεια και αθλιότητα, στενάζοντας κάτω από την δουλεία του διαβόλου.
Ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού και, αφού γονάτισε μπροστά Του, του είπε: «Κύριε, λυπήσου τον γιό μου, γιατί είναι σεληνιαζόμενος και υποφέρει. Πολλές φορές πέφτει στο νερό και πολλές φορές στην φωτιά. Τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Ο Ιησούς απάντησε: «Άπιστη και διεστραμμένη γενιά, ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας υπομένω; Φέρτε μου τον εδώ». Τότε επέπληξε το δαιμόνιο και αυτό βγήκε από το παιδί και θεραπεύτηκε.
Οι μαθητές πλησίασαν και ρώτησαν τον Ιησού γιατί δεν μπόρεσαν να το βγάλουν αυτοί. Τότε ο Ιησούς τους είπε: «Εξαιτίας της απιστίας σας. Αλήθεια σας λέω, αν έχετε πίστη σαν έναν κόκκο σιναπιού, θα πείτε σ’ αυτό το βουνό μετακινήσου από δω και θα μετακινηθεί. Και τότε τίποτα δεν θα είναι αδύνατο για σας».
Ένα παιδί ήταν κυριευμένο από τον πονηρό δαίμονα, ο οποίος πολλές φορές τον ρίχνει στην φωτιά και πολλές φορές στο νερό. Ο πατέρας του πίστευε και δεν πίστευε, γιατί ήταν ασθενής στην πίστη, όπως μας λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Οι μαθητές του Κυρίου δεν μπορούσαν να τον θεραπεύσουν.
Η σκηνή αυτή διαδραματίζεται σαράντα μέρες πρίν από την Σταύρωση του Κυρίου. Ο κόσμος παρουσίαζε μια εικόνα αθλιότητας και ο Κύριος την αντιμετώπιζε με πικρία και αυτό φαίνεται στα λόγια του «Άπιστη και διεστραμμένη γενιά! Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι;»
Τα λόγια αυτά του Κυρίου εκφράζουν μια πικρία και ένα παράπονο. Σε σαράντα μέρες θα Τον σταύρωναν, αυτό όμως δεν ήταν το βαρύ φορτίο που θα έπρεπε να σηκώσει.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύει αυτήν την πικρία και το παράπονο του Κυρίου ως την αρνητική στάση του κόσμου απέναντί Του. Τον προβλημάτιζε τόσο πολύ, που θα προτιμούσε το μαρτύριο του Σταυρού, καθώς ο κόσμος παρέμενε πεισματικά άπιστος.
Η γνήσια πίστη κατορθώνει μεγάλα πράγματα, όπως επίσης η προσευχή και η νηστεία κάνουν τον άνθρωπο άγγελο, ικανό να αντιπαλέψει νικηφόρα με τα πονηρά πνεύματα. Όμως και πριν από τη Σταύρωση, όπως βλέπουμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, αλλά και μετά από αυτήν, το βλέπουμε στην ιστορία της Εκκλησίας μας μέχρι και σήμερα, ο πολύς κόσμος βρίσκεται μεταξύ πίστεως και απιστίας.
Ο Ιησούς μιλώντας κάποτε στους μαθητές του Προδρόμου είπε «μακάριος είναι όποιος δε χάσει την εμπιστοσύνη του σ’ εμένα». Ακόμη και οι μαθητές Του στα τρία χρόνια που ήταν κοντά τους ,πολλές φορές εκδήλωσαν ολιγοπιστία. Για παράδειγμα, όταν φοβήθηκαν την τρικυμία της λίμνης και Τον ξύπνησαν, ή και ο Πέτρος ακόμη, όταν άρχισε να καταποντίζεται καθώς περπατούσε στην θάλασσα, πηγαίνοντας στον Κύριο, ολιγοπίστησε.
Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή οι μαθητές αδυνατούν να θαυματουργήσουν, παρότι είχαν αυτή τη δύναμη από τον Χριστό. «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;» ρώτησαν τον Ιησού. Και Εκείνος τους είπε: «Εξαιτίας της μικρής σας πίστης».
Οι μαθητές με την προσευχή μπορούσαν να αναπληρώσουν τις ελλείψεις τους και να μην είναι ολιγόπιστοι, χρειάσθηκαν όμως οι πύρινες γλώσσες της Πεντηκοστής για να τους μεταποιήσουν σε δοχεία της χάριτος και σε πιστούς διακόνους της εν Χριστώ σωτηρίας του κόσμου.
Άπιστοι μπορεί να είναι λίγοι, ολιγόπιστοι όμως υπάρχουν πολλοί. Στόν αγρό του Κυρίου πολλοί είναι οι εργάτες, λίγοι όμως είναι οι εκλεκτοί. Απιστία δε σημαίνει να αντιμετωπίζει κάποιος το Ευαγγέλιο με μια φιλοσοφική θεώρηση, αλλά να μην πιστεύει στον Ιησού Χριστό ως αληθινό Θεό, Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.
Να αποφεύγει το φώς, που είναι ο Χριστός, γιατί τα έργα του είναι πονηρά.
Άπιστος είναι αυτός ο οποίος είναι βυθισμένος στο πνευματικό σκοτάδι και δεν έχει την δύναμη να βγεί και να πλησιάσει το φως, γιατί τα έργα του είναι λάθος και προσπαθεί σύμφωνα με αυτά να συμβιβάσει την καρδιά και την πίστη του.
Ο κόσμος μπορεί να κινείται μεταξύ πίστης και απιστίας, ο Χριστός όμως, παρόλο που εμείς ολιγοπιστούμε πολλές φορές, μένει απόλυτα πιστός στις επαγγελίες Του για την σωτηρία μας, καθώς δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό Του, όπως λέει στην προς Τιμόθεον Β΄επιστολή.
Η προτροπή του Αναστημένου Κυρίου μας προς τον Θωμά «καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός», ισχύει για τους πιστούς κάθε εποχής.
Μακάρι, πάντα στις καρδιές μας να βασιλεύει ο Ιησούς Χριστός και κανένα ίχνος απιστίας, ούτε καν αμφιβολία, να μη σκιάζει την πνευματική μας πορεία, γιατί δεν επιδιώκουμε να ανήκουμε στην άπιστη, αλλά στην πιστή γενιά του Θεού.
Αμήν.
