Η σημερινή Κυριακή μας φέρνει στην παραμονή της μεγάλης εορτής των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αύριο η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των δύο μεγάλων στύλων της πίστεώς μας, οι οποίοι με το κήρυγμα, τους αγώνες, τις θυσίες και το μαρτύριό τους σφράγισαν την ιστορία της Εκκλησίας.
Μέσα σε αυτό το πνευματικό κλίμα ακούμε σήμερα το Ευαγγέλιο του εκατοντάρχου της Καπερναούμ, ενός ανθρώπου που ξεχώρισε για την πίστη, την ταπείνωση και την αγάπη του.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία προβάλλει ενώπιόν μας αυτό το πρόσωπο ακριβώς την παραμονή της αποστολικής εορτής. Διότι η πίστη που θαυμάζει ο Χριστός στον εκατόνταρχο είναι η ίδια πίστη που φλόγισε τις καρδιές των Αγίων Αποστόλων και τους οδήγησε να εγκαταλείψουν τα πάντα για να ακολουθήσουν τον Κύριο. Είναι η πίστη που μετέβαλε απλούς ανθρώπους σε φωτιστές της οικουμένης.
Η ευαγγελική περικοπή αρχίζει με την είσοδο του Ιησού στην Καπερναούμ. Εκεί Τον πλησιάζει ένας Ρωμαίος εκατόνταρχος και Του εκθέτει το πρόβλημά του. Ένας υπηρέτης του βρίσκεται στο σπίτι παράλυτος και υποφέρει φοβερά. Ήδη από τα πρώτα λόγια του φαίνεται η ποιότητα αυτού του ανθρώπου. Δεν έρχεται για τον εαυτό του. Δεν ζητά κάποιο προσωπικό προνόμιο. Δεν ενδιαφέρεται για τη δική του άνεση ή επιτυχία. Έρχεται για έναν δούλο του, για έναν άνθρωπο που υποφέρει.
Η στάση αυτή αποκαλύπτει μια καρδιά γεμάτη αγάπη και ευαισθησία. Ο εκατόνταρχος δεν βλέπει τον υπηρέτη του ως εργαλείο ή ως περιουσία του. Τον βλέπει ως άνθρωπο, ως πρόσωπο που πονά. Και ο πόνος του άλλου γίνεται δικός του πόνος. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα πρώτο μεγάλο μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου. Ο αληθινός χριστιανός δεν αδιαφορεί για τη δοκιμασία του αδελφού του. Η αγάπη προς τον πλησίον δεν εκφράζεται μόνο με λόγια αλλά με έμπρακτο ενδιαφέρον, προσευχή και συμπαράσταση.
Ο Χριστός ανταποκρίνεται αμέσως στο αίτημά του. «Εγώ θα έρθω να τον θεραπεύσω», του λέγει. Και τότε ακολουθεί η απάντηση που προκαλεί τον θαυμασμό όλων. Ο εκατόνταρχος αποκρίνεται: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου. Πες μόνο έναν λόγο και ο υπηρέτης μου θα θεραπευθεί».
Πόση ταπείνωση κρύβουν αυτά τα λόγια. Ένας αξιωματικός που διοικεί στρατιώτες, ένας άνθρωπος με κύρος και εξουσία, αναγνωρίζει ενώπιον του Χριστού τη μικρότητά του. Δεν προβάλλει τα αξιώματά του. Δεν απαιτεί. Δεν θεωρεί ότι δικαιούται κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση. Αντίθετα, αισθάνεται ανάξιος μπροστά στη μεγαλοσύνη του Κυρίου.
Η ταπείνωση αυτή συνδέεται άμεσα με την πίστη του. Ο εκατόνταρχος δεν ζητά να δει κάποιο θαύμα για να πιστέψει. Πιστεύει πριν ακόμη δει το θαύμα. Είναι βέβαιος ότι ο λόγος του Χριστού έχει θεϊκή δύναμη. Γι’ αυτό και προσθέτει: «Κι εγώ είμαι άνθρωπος που βρίσκομαι κάτω από εξουσία και έχω στρατιώτες υπό τις διαταγές μου. Λέγω στον έναν να πάει και πηγαίνει και στον άλλον να έρθει και έρχεται». Με απλά λόγια αναγνωρίζει ότι, όπως οι δικές του εντολές εκτελούνται από τους στρατιώτες, έτσι και ολόκληρη η δημιουργία υπακούει στον λόγο του Θεού.
Η πίστη και η στάση αυτή προκαλεί τον θαυμασμό του Χριστού. Ο Κύριος στρέφεται προς το πλήθος και λέγει: «Αληθινά σας λέγω, ούτε στο Ισραήλ δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη». Είναι συγκλονιστικό ότι ο έπαινος αυτός απευθύνεται σε έναν εθνικό, σε έναν άνθρωπο που δεν ανήκε στον εκλεκτό λαό του Ισραήλ. Με τον τρόπο αυτό ο Χριστός προαναγγέλλει ότι η σωτηρία προορίζεται για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από καταγωγή, γλώσσα ή κοινωνική θέση.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο εκατόνταρχος ξεπέρασε πολλούς από εκείνους που είχαν γνωρίσει τις προφητείες και ανέμεναν τον Μεσσία. Ενώ άλλοι ζητούσαν σημεία και αποδείξεις, εκείνος αρκέστηκε στον λόγο του Χριστού. Η πίστη του δεν στηρίχθηκε σε θαύματα που είδε, αλλά στην εμπιστοσύνη που είχε προς το πρόσωπο του Κυρίου.
Πόσο επίκαιρο είναι το μήνυμα αυτό για τη δική μας ζωή. Συχνά ζητούμε αποδείξεις για την παρουσία του Θεού. Θέλουμε να λυθούν πρώτα τα προβλήματά μας και μετά να πιστέψουμε. Θέλουμε να δούμε πρώτα το θαύμα και ύστερα να εμπιστευθούμε τον Θεό. Ο εκατόνταρχος όμως μας διδάσκει τον αντίθετο δρόμο. Πρώτα εμπιστεύεται και έπειτα λαμβάνει τη δωρεά του Θεού.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ισχυροί λόγω της γνώσεως, της τεχνολογίας ή της οικονομικής τους δυνατότητας. Όμως το Ευαγγέλιο μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην εξουσία αλλά στην πίστη. Δεν βρίσκεται στην αλαζονεία αλλά στην ταπείνωση. Δεν βρίσκεται στην αυτάρκεια αλλά στην εμπιστοσύνη προς τον Θεό.
Καθώς λοιπόν προετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε αύριο τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο, ας θυμηθούμε ότι η δύναμη της Εκκλησίας δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες δυνατότητες αλλά στην πίστη προς τον Χριστό. Ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος έγιναν κήρυκες των εθνών επειδή εμπιστεύθηκαν ολοκληρωτικά τον Κύριο. Την ίδια εμπιστοσύνη μας διδάσκει σήμερα και ο εκατόνταρχος της Καπερναούμ.
Οι Άγιοι Απόστολοι δεν πορεύθηκαν στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Αντιμετώπισαν διωγμούς, φυλακίσεις, κακουχίες και μαρτύρια. Εκείνο όμως που τους κράτησε όρθιους ήταν η ακλόνητη πεποίθηση ότι ο Χριστός είναι παρών στη ζωή τους. Η ίδια πίστη καλείται να στηρίζει και εμάς στις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Ο εκατόνταρχος της Καπερναούμ μας διδάσκει ότι η αληθινή πίστη συνοδεύεται πάντοτε από την ταπείνωση και την αγάπη. Δεν είναι μια θεωρητική αποδοχή κάποιων αληθειών. Είναι μια ζωντανή σχέση εμπιστοσύνης με τον Θεό. Είναι η βεβαιότητα ότι ο Χριστός μπορεί να ενεργήσει στη ζωή μας ακόμη και όταν εμείς δεν βλέπουμε τον τρόπο.
Από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ας κρατήσουμε τρία πολύτιμα μηνύματα:
Πρώτον, η αληθινή αγάπη μας κάνει να συμμεριζόμαστε τον πόνο και την ανάγκη των άλλων ανθρώπων.
Δεύτερον, η γνήσια πίστη συνοδεύεται πάντοτε από βαθιά ταπείνωση και εμπιστοσύνη προς τον Θεό.
Τρίτον, ο λόγος του Χριστού έχει δύναμη να θεραπεύει, να στηρίζει και να μεταμορφώνει τη ζωή κάθε ανθρώπου που Τον πλησιάζει με πίστη.
Ας ζητήσουμε κι εμείς από τον Ιησού να μας χαρίσει την πίστη του εκατοντάρχου, την ταπείνωσή του και την αγάπη του, ώστε να πορευόμαστε με ασφάλεια στον δρόμο της σωτηρίας και να γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της παρουσίας Του στον κόσμο.
Αμήν.
