«και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων».
Σήμερα, αδελφοί μου, είναι η αποκαλούμενη Κυριακή της Απόκρεω, λόγω της λήξης της κρεοφαγίας από αύριο, η οποία ονομάζεται και Κυριακή της Κρίσεως, καθότι θυμόμαστε την Δεύτερη και αδέκαστη Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τη κρίση που θα ακολουθήσει.
Όταν έλθει ο Χριστός με όλη του τη θεϊκή δόξα και μαζί του όλοι οι άγγελοι, τότε θα καθίσει στο θρόνο του και θα μαζωχτούν μπροστά του όλοι οι άνθρωποι, όλοι όσοι έζησαν από αρχής μέχρι την ώρα εκείνη και θα τους ξεχωρίσει, όπως ο βοσκός διαχωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα, δηλαδή τους δίκαιους θα τους βάλει δεξιά του και τα κατσίκια, τους άδικους αριστερά. Και θα πει σε αυτούς που θα βρίσκονται δεξιά: «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου και κληρονομήσατε τη βασιλεία που σας ετοιμάστηκε από την αρχή του κόσμου. Διότι πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ποτίσατε, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, στη φυλακή και ήρθατε να με δείτε». Στην απορία των δικαίων πότε είδαν και πρόσφεραν στον Χριστό όσα προαναφέρθηκαν, ο ίδιος του θα απαντήσει: «Εφ’ όσον τα κάνατε σε ένα από τους ελάχιστους αδελφούς μου, σε μένα τα κάνατε». Στους άλλους, που θα είναι στα αριστερά, θα πει: «Φύγετε από μένα και πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά που ετοιμάστηκε για το διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι ενώ με είδατε πεινασμένο, διψασμένο, ξένο, γυμνό, άρρωστο και στη φυλακή τίποτα δεν μου προσφέρατε». Και όταν τον ρωτήσουν, πότε τον είδαν σε κάποια ανάγκη και δεν του στάθηκαν, θα τους απαντήσει: «Εφ’ όσον δεν κάνατε το καλό σε ένα από τους άσημους αδελφούς μου, ούτε σε μένα το κάνατε». Και αυτοί μεν θα απέλθουν στην αιώνια κόλαση, οι δε δίκαιοι θα ζήσουν την αιώνια ζωή.
Αυτή είναι, απλά και με συντομία, η εικόνα της τελικής Κρίσεως την οποία μας έδωσε ο Χριστός, και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε κάποια της σημεία.
Κατ’ αρχάς το να τη θυμόμαστε διαρκώς έχει μεγάλη σημασία για την πνευματική μας ζωή. Γιατί όπως ο αθλητής έχει το νου του στον στόχο και προπονείται για να τον επιτύχει, έτσι και εμείς χρειάζεται να έχουμε συνέχεια τον νου μας σε αυτήν την κρίση. Να προετοιμαζόμαστε για να δώσουμε την «καλή απολογία». Να καταστήσουμε τον εαυτό μας άξιο για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Να φροντίσουμε να αποκτήσουμε όλα εκείνα που ζήτησε ο Χριστός από εμάς, προκειμένου να πει: «Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν».
Ο Κύριος μας ζήτησε πρώτα την αγάπη, μέσα στην οποία περιλαμβάνονται και όλες οι άλλες αρετές. Ας θυμηθούμε τον λόγο του πως «έλεον θέλω και ου θυσίαν». Για να κληρονομήσουμε την βασιλεία του Θεού πρέπει να είμαστε παιδιά του και μάλιστα ενεργά και ζωντανά. Υιός του Θεού αγαπητός είναι ο Χριστός. Και εμείς γινόμαστε αγαπητά παιδιά του Θεού, μόνο αν γίνουμε ένα με το Χριστό και με τις αρετές, και κυρίως της αγάπης.
Και αυτά, επαναλαμβάνουμε, πρέπει να γίνουν στην παρούσα ζωή. Εάν δεν γίνουν εδώ μη περιμένουμε να γίνουν εκεί. Εδώ είναι το στάδιο των αγώνων και της προετοιμασίας. Από εδώ πρέπει να έχουμε τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που κύριος τους είναι η αγάπη. Διότι εκεί είναι το στάδιο της κρίσεως και της ανταποδόσεως.
Δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι Θεός συγχωρήσεως, ελέους, αγάπης. Ακούγοντας τη σημερινή περικοπή αναρωτιόμαστε πώς τώρα μπορεί και παρουσιάζει τον εαυτό του ως αυστηρό Κριτή, ο οποίος στέλνει ανθρώπους στο «πυρ το αιώνιον»; Μήπως αλλάζει τη στάση του ο Θεός; Οι Πατέρες αναφέρουν το εξής παράδειγμα για απάντηση των ανωτέρω: Ο ήλιος με τις ακτίνες, τη θερμότητα και το φως του, το μεν κερί λιώνει, τη δε λάσπη σκληραίνει. Έτσι συμβαίνει και στον άνθρωπο: Αυτός που αγαπά τον Θεό γεμίζει ευφροσύνη, εκείνος που τον αποστρέφεται καίγεται.
Στη ζωή αυτή, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του ο Χριστός μακροθυμεί. Αφήνει τον καθένα να διαλέξει, τον Χριστό, ή τη ζωή χωρίς Χριστό, την κόλαση που ζει δηλαδή ο διάβολος. Θα ξανάρθει ο Χριστός ως Κύριος των πάντων, οπότε καθένας, ανάλογα με αυτό που επέλεξε και έπραξε, ανάλογα με την αγάπη ή την αυταρέσκειά του θα πάρει τη θέση του. Οι άνθρωποι που αγάπησαν το Χριστό και τους αδελφούς του θα τον βλέπουν και θα χαίρονται, θα κληρονομήσουν την αιώνιο ζωή. Οι ανελεήμονες που δεν άνοιξαν την καρδιά τους στην θυσιαστική αγάπη του Χριστού, θα έχουν σκοτάδι πνευματικό και κόλαση αιώνιο, χωρίς τελειωμό, εφ’ όσον «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια».
Το τελευταίο σημείο στο οποίο θα σταθούμε είναι η, κατά τους Πατέρες, διάπραξη των καλών έργων από αγάπη προς τον Θεό. Ο καλός Χριστιανός δεν φοβάται τον Θεό, αλλά πράττει το καλό από άδολη αγάπη προς αυτόν. Όπως μας λέγει ο άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρέας «…φοβάται κανείς όχι τον Θεό, αλλά τον χωρισμό του απ’ τον Θεό».
Και τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος πως «πρέπει ό,τι κάνουμε, για τον Χριστό να το κάνουμε, όχι για την αμοιβή, αλλά μόνο γι’ αυτόν. Καθώς η απειλή της κολάσεως και η υπόσχεση της Βασιλείας του Θεού γι’ αυτόν τον λόγο ειπώθηκαν, για να καλλιεργήσουν την αγάπη προς Εκείνον. Ας τον αγαπήσουμε λοιπόν, όπως πρέπει να τον αγαπούμε».
Ας φροντίσουμε, εκμεταλλευόμενοι την μακροθυμία του Αγίου Θεού, όσο έχουμε τα μάτια ανοιχτά στην παρούσα ζωή, να αποκτήσουμε την αγάπη με την προσπάθειά μας και κυρίως με τη Χάρη του Θεού, για να αξιωθούμε της εκ δεξιών του παραστάσεως, μαζί με την Παναγία μας και όλους τους αγίους.
Αμήν!
