Οι προηγούμενες ημέρες είχαν για μένα έντονη συγκινησιακή φόρτιση, γεμάτη αναμνήσεις από την δεκαετία του 90΄. Συνάντηση αποφοίτων γαρ. Αρχίζοντας, λοιπόν, να γράφω αυτήν την πρώτη αξιολόγηση για το ριμέικ της υπερπαραγωγής «Εκλογές 2015», μου ήρθε στο νου ένα πονεμένο μπασκετικό σύνθημα των Final-4 των 90s: «Και ξανά-ξανά, στο μικρό τελικό ξανά….». Το έλεγαν οι Ολυμπιακοί στους Παναθηναϊκούς, καθώς κερδίζοντάς τους απέκλειαν από τον μεγάλο τελικό. Βέβαια στην συνέχεια είχε ο καιρός γυρίσματα. Τέτοιες επαναλήψεις, κρύβουν, αναμφίβολα, μεγάλες πίκρες. Στην περίπτωση των εκλογών, δεν ξέρω ποιος θα πρέπει να θεωρηθεί νικητής. Πάντως όχι ο ελληνικός λαός και τα καταδυναστευμένα δημοσιονομικά του. Τώρα που το σκέφτομαι, αν η Εθνική ομάδα περάσει στον τελικό του εφετεινού Eurobasket, δεν ξέρω πόσοι θα έχουν ως βασική εκπομπή τα αποτελέσματα των εκλογών, μιας και αμφότερα θα λάβουν χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015.
Η εικόνα σήμερα είναι σαφώς διαφορετική. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε, συνέπεια της δημαγωγικής και όχι ρεαλιστικής πολιτικής που είχε εξαγγείλει. Έχασε μέσα σε ελάχιστους μήνες διακυβέρνησης το ελπιδοφόρο του brand name. Υποσχέθηκε, μέσα σε πολλά άλλα τραγικά, αρκετά δίκαια πράγματα, τα οποία όμως ήξερε εξ αρχής πως ήταν αδύνατο να εφαρμόσει. Τελικά αντί να επαναφέρει τους βασικούς μισθούς, τις συντάξεις, να καταργήσει τα χαράτσια και να προσεταιρισθεί τους Ρώσους και την Βενεζουέλα, εγκατέστησε capital controls και είπαν ως άλλος Σημίτης ένα ευχαριστώ προς τους Αμερικάνους. Δέχθηκε τεράστιο πλήγμα από έναν αναθεωρητή και πρωταγωνιστή της διάσπασης του Κ.Κ.Ε. και εκ δεξιών του Φλωράκη Λαφαζάνη. Η ιστορία θα δείξει αν ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκτός από θύτες είναι και ως ένα βαθμό θύματα, ενός «15μελούς συμβουλίου», ανίκανου, έστω, να αντιληφθεί την ευθύνη των διαχειριζομένων πραγμάτων και των ανεκπλήρωτων δεσμεύσεων. Πάντα κάποιος Γιάννης και κάποια Ζωή θα φταίει και όχι οι ίδιοι και το υποσχεθέν ανέκδοτο της Θεσσαλονίκης. Μια κυβέρνηση αποτελούμενη από ηγέτες που δεν δούλεψαν, γραμματείς που δεν στρατεύθηκαν, ιδρυτικά μέλη συνιστωσών υπερμάχων του αντάρτικου πόλης, δικηγόρους που ζουν με τις μονιμοποιήσεις δημοσίων υπαλλήλων, πανεπιστημιακούς υπό δίωξη, αντρόγυνα υπουργούς και πολλά άλλα. Προσωπική μου εκτίμηση από τον Αύγουστο, είναι πως θα ηττηθεί στις εκλογές. Κάτι που αρχίζουν να δείχνουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Τώρα πόσο αξιόπιστες μπορεί να είναι αυτές; Τα τελευταία χρόνια τα αποτελέσματά τους στην Ελλάδα είναι τραγικά, χωρίς να μπορείς να το αποδώσεις αυτό πάντα σε διαπλεκόμενα ή ανικανότητα, με δεδομένου την τακτική πολλών συμμετεχόντων Ελλήνων να απαντούν παραπλανητικά στα σχετικά ερωτηματολόγια.
Αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει τις εκλογές, θα τον διαδεχθεί μάλλον ο κατ’ ουσίαν υπηρεσιακός αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Άνθρωπος δυναμικός, της «λαϊκής δεξιάς» όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ούτε ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί την μορφή των πραγμάτων που θα έρχονταν τόσο γρήγορα, έχοντας κατηγορηθεί, έμμεσα ή άμεσα από τον τύπο, για ελάχιστη στρατιωτική θητεία, βαρύ …στόμα και αποκορύφωμα το περιστατικό με τον σημερινό Πρόεδρο Δημοκρατίας και αφορμή το σκάνδαλο του κουμπάρου, αλλά και μομφές υπουργικών διαχειρίσεων. Κύριος οίδε τι από τα παραπάνω ισχύει. Αναμφίβολα φαίνεται να πιάνει πουλιά στον αέρα. Ωστόσο η επιλογή του από τον Σαμαρά, έγινε, νομίζω, για να πάρει προσωρινά κάποιος το χρίσμα, ώστε να μην φορτωθεί κάποιος διακεκριμένος δελφίνος την διαφαινόμενη, τότε, ήττα. Ωστόσο τα πράγματα άλλαξαν δραματικά και ήδη κάποιοι δαγκώνονται.
Στα υπόλοιπα κόμματα, βλέπεις μια μεγάλη αλλαγή. Δεν ξέρεις ποιο είναι πλέον το αντιμνημονιακό κόμμα, αν ο όρος έχει πλέον σημασία μετά το νέο μνημόνιο. Το μεν κόμμα του Λαφαζάνη, αφού στα δύσκολα προτίμησε να πηδήξει από το καράβι και να ασκήσει την πάγια εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση. Προβαίνει, πλέον, σε εξαγγελίες, μιας και δεν πρόκειται να κυβερνήσει. Βουλευτές του κόμματός του, κάνουν λόγο για «την σημαία σας την απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη». Άλλο τώρα αν μέχρι πέρυσι δήλωναν δεξιές στα εθνικά θέματα. Δεν μπορώ να φανταστώ πως το κόμμα αυτό θα συμμετάσχει σε κάποια κυβέρνηση συνεργασίας, όπως και το ΚΚΕ. Οπότε πρακτικά δεν θα έχουν ρόλο στην οικουμενική κυβέρνηση, που όπως όλα δείχνουν θα προκύψει. Στην ίδια παράμετρο τοποθετώ και την Χρυσή Αυγή, αφού κανείς δεν πρόκειται να συνεργαστεί με αυτήν. Η τελευταία έχοντας πολύ πιο ήπια παρουσία την τελευταία περίοδο, κυρίως λόγω των προφυλακίσεων και της εν εξελίξει δίκης (και την δολοφονικής επίθεσης), φαίνεται πως θα κρατήσει και μάλλον θα αυξήσει τα ποσοστά της.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει πως θα κινηθεί αρκετά πάνω από το 3%, εκεί που επί κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, έδειχνε να παλεύει για το 3%. Η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με την απόφαση του Γ. Παπανδρέου να μην κατεβεί στις εκλογές, προφανώς ήταν προαπαιτούμενο της Φ. Γεννηματά για την επιστροφή του στο κόμμα του πατέρα του, το οποίο ο ίδιος έκανε μπάχαλο, μαζί και την χώρα. Όπως και να έχει, θα κάνει το παν και πιθανόν θα λάβει μέρος σε μια οικουμενική κυβέρνηση, ενδεχομένως με το ΠΟΤΑΜΙ. Το τελευταίο αν και είχε πολύ πιο ρεαλιστικές πολιτικές σε σχέση με την δημαγωγία πολλών άλλων κομμάτων, δεν «φαίνεται ως γυναίκα του Καίσαρα». Προς το παρόν παλεύει με τη ρετσινιά που του έχουν προσάψει. πως πρόκειται για κόμμα προς ανακοπή του ΣΥΡΙΖΑ, άμα δε και συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων. Αν και έχει αρκετά αξιόλογα στελέχη, ο λαός διατηρεί μεγάλη αμφιβολία ως προς το ρόλο και το πάλαι ποτέ πολιτικό παρελθόν του προέδρου αυτού.
Το αίνιγμα των εκλογών αυτών, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει διακύβευμα, είναι το αποτέλεσμα που θα λάβουν ΑΝ.ΕΛ και ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ. Οι μέχρι τώρα εκτιμήσεις δείχνουν, πως οι μεν ΑΝ.ΕΛ θα παλέψουν για την είσοδο τους στην Βουλή. Από την άλλη, φαίνεται πως ο λαός, εκτιμώντας το πολιτικό προορατικό αισθητήριο του Β. Λεβέντη (!), θα του δώσει την ευκαιρία που τόσα χρόνια κυνηγά. Μένει να δούμε τι θα κάνει στην Βουλή. Τελειώνοντας θα σας πω, πως μιας και μας περισσεύουν ως κράτος τα βούτυρα, βάζουμε και στα λάχανα και κάνουμε και πάλι εκλογές. Ως σινεφίλ δεν μου αρέσουν τα ριμέικ.
