Η υγειονομική κρίση επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς σε συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Τα δικαιώματα αυτά προήλθαν μετά από αιώνες συνεχούς προόδου της ανθρωπότητας και του δυτικού τρόπου ζωής.
Δεν μπορώ ως σκεπτόμενος πολίτης να μην αναρωτηθώ για το εξής: ίσως η καραντίνα να κρατήσει για πολύ. Ίσως τα περιοριστικά μέτρα, ήπια ή σκληρότερα, μπορεί να επανέρχονται ξανά και ξανά. Υπάρχει το παράδοξο να βρισκόμαστε σε πόλεμο όχι ολίγων ημερών ή εβδομάδων, αλλά διαρκή, και κάποιες στιγμές, ίσως να εκνευρίζομαι και εγώ, που περιοριζομαι στο σπίτι μου και για να μετακινούμαι θα πρέπει να το δηλώσω εκ των προτέρων “στο κράτος”.
Τα μέτρα και οι περιορισμοι κουράζουν και δημιουργούν δικαίως κοινωνικές εντάσεις.
Εν όψει πορείας Πολυτεχνείου, αναρωτήθηκα: μήπως κάνω λάθος; Έγκριτοι συνάδελφοι μου έχουν ενστάσεις: Θέλουν να ασκήσουν το συνταγματικό δικαίωμά τους. Να βρεθούν με άλλους συμπολίτες και να διαδηλώσουν και να τιμήσουν τους αγωνιστές της δημοκρατίας. Κοινοβουλευτικα κόμματα με χιλιάδες ψηφοφόρους θα ασκήσουν το δικαίωμα να βγουν στους δρόμους. Ελλείψει συνταγματικού δικαστηρίου (ευτυχώς δεν έχουμε, δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσουμε, άλλο θεμα είναι αυτό) μπορούμε να πούμε ότι αυτοί οι συμπολίτες μας, σταθμισαν τα 2 συνταγματικά δικαίωματα: υγεία και συνέρχεσθαι. [Άσχετο που το Σύνταγμα έχει και εξειδίκευση του άρθρου – δεν θα μπω στη συζήτηση]
Και με βάση όσα διάβασαν/άκουσαν/είδαν θεωρούν ότι, ναι, παρά το ότι πεθαίνουν 50 συμπολίτες μας ανά 24ωρο, θα ασκήσουν το δικαίωμα τους και θα βγουν μαζί με άλλους στο δρόμο.
Δεν θα πω ότι εγώ είμαι ο λογικός και αυτοί οι εντελώς ηλίθιοι. Μπορεί να αποδειχθεί το ακριβώς αντίθετο. Μπορεί να αποδειχθεί ότι όλα είναι ένα ψέμα και να είμαι εγώ ο πεπλανημενος. Άλλωστε τίποτα δεν με έχει πείσει ακόμα ότι δεν ζω στην δυστοπία του Πον-Σεντ-Εσπρί στη Νότια Γαλλία (κάνε Google αν δεν είσαι συνωμοσιολόγος, έχει πολύ ενδιαφέρον!)
Αλλά μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, ας τους αφήσουμε να διαδηλώσουν (να συμμετάσχουν σε πάρτι, να φοράνε τη μάσκα στο πιγουνι κλπ) με μια υπεύθυνη δήλωση από το καθένα ότι το δημόσιο σύστημα υγείας δεν θα τους συνδράμει για τον επόμενο μήνα αν νοσήσουν από covid19.
Η πανδημία του covid κάποτε θα λήξει, η πανδημία της ηλιθιότητας, ομως, ποτέ και (αν) το κράτος δεν μπορεί να σε αποτρέψει από την αυτοκτονία, δεν μπορεί να πληρώσει νοσήλεια (όλοι εμείς δηλαδή να πληρώσουμε) ενώ σε έχει προειδοποιήσει ότι κινδυνεύεις.
Ηλίας Σιδέρης
