Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά του διάγραμμα που καταγράφει την πτώση της συμμετοχής του λιγνίτη στο εθνικό ενεργειακό μείγμα θα καταλάβει ότι εκτός από το ότι μείωση ξεκίνησε το 2012, η μισή απόσταση σε αυτή τη μείωση καταγράφηκε τα έτη 2012 έως 2016.
Δηλαδή το 2016 η μισή ζημιά είχε είδη γίνει, και εμείς κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου.
Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η πραγματικότητα σήμερα, αν από το 2012 και μετά, έστω από το 2016 και μετά, γίνονταν δυναμικά συλλαλητήρια με προτάγματα όπως αυτά του χθεσινού συλλαλητηρίου.
Θα ήτανε επίκαιρα, ρεαλιστικά , θα αγκαλιάζονταν από τον κόσμο και θα αναγκάζονταν η κυβερνήσεις να τα λάβουν υπόψη τους, σε χρόνο που ακόμα υπήρχε δυνατότητα να αλλάξουν πράγματα.
Για λόγους που ο ιστορικός του μέλλοντος αδυνατεί να εξηγήσει, υπήρχε εκείνα τα χρόνια μια εγκληματική εκκωφαντική σιωπή, στα χρόνια που μπήκαν οι βάσεις δηλαδή για να θησαυρίσει το λόμπι του φυσικού αερίου.
Οπότε μία εύλογη απορία είναι γιατί γίνονται αυτά τα συλλαλητήρια τώρα, κατόπιν εορτής και δεν γίνονταν τότε που βρισκόμασταν στην καρδιά του προβλήματος και θα μπορούσε να αλλάξει ο ρους της ιστορίας. Δεν είναι παράλογο δηλαδή να αναρωτιέται κανείς, για τα κίνητρα των διοργανωτών των σημερινών διαδηλώσεων, που για κάποιους έχουν σχέση με τις κομματικές ισορροπίες.
