Χρήστο τ’ εσόν η χαμονή κι η μαύρο ξενιτεία,
τα ψύα μουν αοίκωσεν κ’ έκαψεν τα καρδίας..
Τον κόσμον εκατέσκισεν τ’ άγραιον το χαπάρ ισ’
τρανόν τ’ εσόναν η φιλιά, μέγαν το εχτιπάρ ‘ισ’…
Οι χορευτάντ’ ‘διαλέγαν’νε, οι τραγωδάντ εστέθαν..
κι οι λυριτζήδες το τοξάρ, ‘ς σο γιαν εκατεθέκαν….!
Σύ έσ’νε κοσμογύριστος, και κοσμολαλεμένος,
‘ς σα μωχαπέτια σαγαπής, ‘ς σα χάρις εχεμένος..
Συ έσνε π’ ετραγώδεσες πατρίδας τραγωδίας
, με τη καρδίας το τακάτ, τη ψυς τα μυρωδίας..
Σύ έσνε π’ ετραγώδεσες τη Σάντας μοιρολόγια,
Ευκλείδην και Γετίμογλην τη πονεμάτ τα λόγια…
Τραγώδεσες για την εγάπ’ και για την χωρισίαν ,
τον χάρονταν ανάσκαψες με τ’ ασπλαχνον καρδίαν..
Λημόνεψες το Μάραντον ,τον Γιάννεν ,τον Ακρίταν
την Κρώμην και την Τσιμεράν ,τον Μίτεν τον Ταυρίταν..!
Έσνε τη λύρας το σονλίκ ,τη τραγωδί στρατίτες,
τη κονακί βασιλοδόμ’ και με τοι φίλτς Αβγήτες….
Έσ’νε τη γης αγρέλαφον, γιοσμάς , παλληκαράνος,
‘ς σα ψηλασέας αητέντς και τ’ ορμανί καπλάνος…
Τη κεμεντζές ισ’ το τοξάρ’ τη δαχτυλί σ’ ο χτύπον,
σκουντούλ πατρίδας μανουσάκ’ και παρχαρέτκον φύτρον…!
Τ’ εσόν το συναπάντεμαν , πατρίδας ευλοϊα,
‘ς σα μουχαπέτια έμπρευες, με τη ψυς τη λαλίαν….!
Χρήστο αγγέλ’ εζέλεψαν το γλυκύν τη λαλία σ’,
τη κεμεντζές το παίξιμον, κι όλια τα ευλοϊας σ’ ’…
Εσύ ο εμπτολάλετος ντ’ έπαθες κ’ επελέστες,
ευρέθες αναρμάτωτος ‘ς σον χάρον εχαρέθες…!
Εφέκες μας κ’ εν έφυες και με το κεμεντζσόπον,
καμίαν πως ‘κ’ εχάλασες είνονος χατιρόπον..
Τα τραγωδίας τη σεβντάς και τα χαραδοξίας,
εγέντανε τη πονεμάτ’ και μοίρο-τραγωδίας…!
Μοιρολογούνε τα ραχιά, κλαίν’ τα πεγαδομάτια,
το κεμεντζόπο σ’ τ’ άκλερον εκόπεν ας σα δάκρυα…
Εσέν τη γης τ’ αναλλαγάδ’ και τ’ ουρανού ζινίχ- ιν ,
πώς εγροίκ’σεν ο χάροντας κ’ ερούξεν απ’ οπίσ’ισ’ ..!
Αναθεμά ‘σε χάροντα και τρισ’ αναθεμά ‘σε
άνθρωπον σίτε χαίρεται φορττούσαι- ατον και χάσαι…!
΄Σ σον θάνατο σ’ εχ’ κ’ έρθανε χίλ’ μύρ’ προσκυνητάδες,
μικροί τρανοί φτωχοί ζεγκίν κ’ εν ούλ’ οι αφεντάδες…
‘Σ σ’ αού τ’ εσόν τ’ εξόδ ιον τ’ εσόναν την παρέβγαν,
εσυμμαλιάαν οι αρχόντ , απ’ οπίς ισ’ εξέβαν…
Έρθανε Χρήστο οι χορευτάντ, ας σ’ ‘ολια τα μερέας,
οι λυριτζήδες ‘ς σο σειρίν κρούν’νε τα τοξαρέας…
Έρθανε φιλ ’ πεντάφιλοι, εσέν’ να παραστέκ’νε,
συντρόφ’ αρχοντοτίμετοι την ψυ σ’ να τουρουλεύ’νε….
Χρήστο εσκώθες και θα πάς, μ’ εθαρρείς είσαι ξένος!!
Τ’ εμετέρ ‘ αναμέν’ εσέν , ’ς ση παραδείσ ’ το μέρος…
Εκές ‘ς σα παρχαρότοπα, θ’ εβρήκ’ς μωχαπετλήδες,
τον Γώγον τον τρισάγγελον και ούλ’τς τοι μερακλήδες…!
Θ’ εβρήκ’ς τον Στάθην τον Τσιτάν, τον Χρύσανθον τον μέγαν,
τον Γιάννεν τον Καρακιοζλήν, και τον πασάς τον έναν… !
Όθεν κι αν πάς αρθάνοιχτα τα πόρτας αναμέν’νε,
‘ς ση παραδείσι την οτάν οι τραγωδιάντ’ εμπρεύνε…!
Χρήστο Τσενέκο όθεν πας να ίνταν τα μουράτια σ’,
ν’ ελέπ’ς να λές και να γελάς ‘ς σ’ ησύσκα τα ελάτια..
Κανείς ‘κι θ’ ανασπάλουμε το γέλος τη καρδία σ’,
τη ψυς ισ’ το σκουντούλιμαν, τ’ ορθά τα καλατσία σ’..!
Έπαρ’ τη στράταν λυριτζή , τ’ αγγελοφωταγμένον ,
τ’ αμάραντα, ντ’ εφέκες ‘μας πλουμίν’ περιπλεγμένον…!
Έπαρ’ τα ζίπκας με τ’ εσέν βάλεν ‘ς σο γιάν την κάμαν ,
και με τα τραγωδίας ισ’ κλαίν’τσον την χαρομάναν …!
Ατό η στράτα σ’ το τσιμέν’ , γομάτον μανουσάκια ,
να σκουντουλίζ’ ας σ’ έργατα σ’ κ’ εν ας σ’ εσά τ’ αμιάκια…!
Τ’ ευχία ‘μουν να ίνταν’νε , νουσχάν ‘ς σα μαύρα ξένα,
να δις τα ναύλα τοι αγγέλ’τς π’ αγγέλ’τσαν με τ’ εσέναν..!
Ποίσον τη στάταν τσιμενέν τον Άδην αρνοφώλ’ ι
να τραγωδούνε τ’ εμετέρ , ολόερα ας σο στόλ’ ι….
Άλλο καρδόπα μη κλαινίζ’ ντο ζούν ‘ς σ’ έναν μερέαν
και στέκ’νε κι αναμέν’ εμας, σ’ έναν ησύζ’ φωλέαν…
Εσεν’ ο Άδης ‘κ’ έπρεπεν , η γη καπούλ’ ‘κ’ εφτάει ‘σε,
‘ς σο έλαμαν τη παραδείσ’, ο Θεόν θα μονάεις ‘σε…
Ποίος να απαροθυμά και ποίος ν’ ανασπάλ’ ‘τσε
‘ς σ’ έναν καρδίαν ‘κ’ εχωρείς , να σκίζ’ απέσ’ και βάλτσε… !
Να είσαι αναθύμετος , κι εν αροθυμιανμένος,
ζαμάνια χρόνια και καιρούς, Λαμπρής φωσφωταγμένος…!
Λαφρύν το χώμαν ντο σκεπάζ, τ’ εσόν τον Άεν τάφος,
η μνήμη σ’ πάντα ανέσβηγον , ας έν’ άκαυστον βάτος…!!!
