Φίλες και φίλοι, ήταν Μάρτιος του 1975, ημέρα Σάββατο, στο ποντιακό κέντρο ΄΄Μπουάτ ο Νίκος ΄΄ στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης που διασκεδάζαμε με λυράρη το Γώγο. Είχαμε χορέψει μία Σέρρα, η γνωστή πεντάδα της Πτολεμαΐδας.. ( Κυριάκος ,Μωυσής, Λάκης, Παναγιώτης ,Στέφανος ). Λίγο μετά το δρώμενο του χορού ένας κύριος από το βάθος της αίθουσας κάλεσε τον εκπρόσωπο του χορευτικού μας στο τραπέζι του .
Ο κύριος δεν ήταν άλλος από τον πασίγνωστο σε όλους καθηγητή, λαογράφο ,συγγραφέα και σκηνοθέτη, Νέστωρα Μάτσα ,που βραβεύθηκε στο φεστιβάλ των Κανών.
Ο εκπρόσωπος του χορευτικού μας , Μωυσής Χαζαρίδης, τον πλησίασε με ευγένεια.
Ο κύριος Μάτσας αφού εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον υπέροχο χορό μας ομολογώντας πως δεν ξαναείδε τόσο υπέροχο και ανδροπρεπή χορό, ζήτησε από τον Μωυσή να εκπροσωπήσουμε τους Ποντίους στο: << 1Ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ>>.Το συμπόσιο θα διοργανώνονταν από το Ι.Μ.Χ.Α. ( Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου Αίμου.)
Το Συμπόσιο θα διεξάγονταν από τις 25-30 Απριλίου και θα συμμετείχαν καθηγητές γλωσσολόγοι από τα πανεπιστήμια των Βαλκανίων, της Ευρώπης και της Αμερικής.
Την Τελευταία ημέρα του Συμποσίου, τέταρτη 30 Απριλίου, το ίδρυμα έδινε αποχαιρετιστήριο δείπνο στους σύνεδρους στην τότε αριστοκρατική κοσμική αίθουσα ΡΕΜΒΗ στην Καλαμαριά δίπλα στο κύμα του Θερμαϊκού.
Μετά το τέλος της δεξίωσης θα ακολουθούσε χορευτικό φεστιβάλ με χορούς από όλη την Ελλάδα και με χρηματικό βραβείο 50.000 δραχμών για το πρώτο συγκρότημα.
Ο Μωυσής χωρίς δεύτερη κουβέντα αποδέχθηκε τη δελεαστική πρόταση του Νέστωρα Μάτσα , τον ευχαρίστησε και ήρθε στο τραπέζι περιχαρής για να μας το γνωστοποιήσει.
Είχαμε μπροστά μας 15 ημέρες για να ετοιμαστούμε.. Θα χορεύαμε μόνο μία Σέρρα.
Από την πρώτη μέρα ξεκινήσαμε τις πρόβες. Ο Μωυσής ακούραστος και συνεπής με θέληση και σθένος λιονταριού είχε βάλει από την αρχή στόχο το πρώτο βραβείο.
Από τότε ήταν δεινός χοροδιδάσκαλος. Όταν χόρευε, είχες την εντύπωση πως δεν κάνει πρόβα αλλά χορεύει επίσημα, δίπλα του αισθανόσουν σιγουριά.. Το μόνο αρνητικό, ήταν ότι έτριζαν τα θεμέλια της πολυκατοικίας και κάθε λίγο οι περίοικοι διαμαρτύρονταν..
Το διαμέρισμά μας, Αετοράχης 34 ( και ποιος Πόντιος δεν πέρασε από εκεί)…είχε μετατραπεί σε αίθουσα χορού.
Το συγκρότημα θα έπρεπε να είναι εφταμελές για να εντυπωσιάσει.. Για το λόγο αυτό καλέσαμε από την Πτολεμαΐδα δύο φίλους εξαίρετους συγχορευτές, τον Απόστολο Καλομενίδη (Λάκη) και τον αείμνηστο Θωμά Κοεμτζίδη. Ο Κυριάκος ως πρωτοχορευτής ανέλαβε να μας καθοδηγήσει στα θεϊκά μονοπάτια του χορού.. Όταν ενθουσιαζόταν αυτοσχεδίαζε ενστικτωδώς στέλνοντας μηνύματα μιας υπέργειας χορευτικής έμπνευσης… Όλοι μας νέοι, εικοσάχρονα παιδιά, με περίσσιο πάθος στην τέχνη του χορού και με εμμονή στη συλλογική συνυποσχετική … πετούσαμε σ’ έναν υπερβατό κόσμο αισθήσεων και ερωτισμού…
Ήρθε η ώρα της αναχώρησης. Με δύο αυτοκίνητα φίλων βρεθήκαμε στην κοσμοπολίτικη αίθουσα της ΡΕΜΒΗΣ, Κανάρη 2 ,Καλαμαριά..
Σε λίγο έφτασαν και δυο φίλοι από την Θεσσαλονίκη, ο Πλούταρχος Κανετίδης και ο Κώστας Παπαθανασιάδης, με τη λύρα του τυλιγμένη (όπως πάντα στην εφημερίδα….)
Του την είχε χαρίσει ο Γώγος και ήταν η μεγάλη του χαρά. Αποσυρθήκαμε στη διπλανή άδεια αίθουσα και αρχίσαμε μισή ώρα πιο μπροστά μια προθέρμανση για να είμαστε έτοιμοι…
Αφού χόρεψαν τα συγκροτήματα της Ηπείρου του Λυκείου Ελληνίδων των Θρακικής εστίας, πεταχτήκαμε σαν αίλουροι στον τόπο του χορού από το πουθενά και σηκώνοντας αρμονικά τα χέρια σαν σπαθιά αρχίσαμε το λίκνισμα του κορμιού με χάρη και ανδροπρέπεια.. Στο βάθος άστραφταν τα γαληνεμένα νερά του Θερμαϊκού, αντικατοπτρίζοντας το εαρινό φεγγάρι, ενώ μπροστά μας ήταν καρφωμένα εκατοντάδες μάτια ξένων προσκεκλημένων… Το βλέμμα μας στο πουθενά συναντούσε το αχανές του Θερμαϊκού με τον θεόσκεπο Όλυμπο να μας κοιτά έκθαμβος..
Χορέψαμε με την ψυχή… τα δώσαμε όλα… εκεί για πρώτη φορά ένιωσα την έκσταση του χορού. Το ίδιο ομολόγησαν και οι συγχορευτές μου. Κανείς δε θυμόταν τα παρατεταμένα χειροκροτήματα…
Ναι, ήταν μια νυχτερινή χορευτική μυσταγωγία κάτω από τα φώτα των αστεριών.. Ίσως κάτι αντίστοιχο με τις χορευτικές τελετουργίες των Καβειρείων μυστηρίων, όπου οι μυημένοι χορευτές προσπαθούσαν να εξευμενίσουν τους Θεούς και να εξαγνίσουν τους αμύητους …
Χέρια σπαθιά να σχίζουν τον ουρανό, πόδια αλόγων να ποδοπατούν το μαρμάρινο κρηπίδωμα του ναού. Απότομες συστροφές και αναπηδήσεις στον ξάστερο ουρανό. Όλα αυτά με τους χτύπους των ποδιών στη μαύρη γη λες και θέλαμε να ξυπνήσουμε τις κοιμώμενες ψυχές των προγόνων μας… Στα διψασμένα χείλη μας ένας ζεστός αχός, ανάκατος με κραυγές και ιαχές νίκης. Ανερμήνευτα αθύρματα μιας χορευτικής μυσταγωγίας, Όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν θα ξεχάσουμε εκείνη την χορευτική ανάταση.
Στις 11 η ώρα όλα τελείωσαν. Ο Νέστωρας Μάτσας περιχαρής μας χαιρέτησε έναν, έναν και μας απέδωσε το πρώτο βραβείο των 50.000 χιλιάδων δραχμών σ’ έναν φάκελο…
Τι ειρωνεία! εμείς τα φτωχόπαιδα της επαρχίας, βρεθήκαμε ξαφνικά μ’ ένα σεβαστό κεφάλαιο ..Κι όμως ήταν τόσο μεγάλη η χαρά για την επιτυχία εκείνη, που μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης μέρας δεν είχε απομείνει ούτε δεκάρα από το αναπάντεχο τρόπαιό μας..
Πλούταρχε, θα ήμουν άδικος, αν δεν αναφερόμουν στο δικό σου χορευτικό μεγαλείο..
Όταν γυμνός σαν γίγαντας του μεγάλου και του αληθινού ιδεώδους βγήκες στ’ αλώνι της μάχης να ΄΄ξαμωθείς ΄΄ με τον ανίκητο χάροντα και τους ανείπωτους οχτρούς της ράτσας…
Με πόση δύναμη στ’ αλήθεια χτύπαγες τις δίστομες κάμες σου, ώστε ν’ αστράφτουν σαν τους κεραυνούς του Δία μέσα στο μισοσκόταδο της νύχτας.. Ναι… να στραυτουλίζ’ νε τα κάμας κι ας σο τέρεμα σ’ να δειλιάουνταν τα τσαναβάρια τη γης… !
Πέρασαν πολλά χρόνια για να μάθω για το μεγάλο εύρημα της αρχαίας Θράκης . Για τον ημίγυμο Πυρριχιστή . Αυτόν που ανακάλυψε ο Δημήτρης Λαζαρίδης στον τύμβο του Καστά..! Ο μεγάλος λαογράφος, Μάτσας, το γνώριζε καλά και απλά μετουσίωσε το σπάνιο εύρημα του θράκα Πυρριχιστή στο παλικαρίσιο ημίγυμνο κορμί του δικού μας Πλούταρχου Κανετίδη… Να είσαι πάντα καλά και να νιώθεις ευγενέστερος των ευγενών ….
Το αφιέρωμα αυτό το χρωστούσα σ’ όλους τους συγχορευτές μου: Κυριάκο Ιωσηφίδη, Λάκη Ιωσηφίδη ,Στέφανο Στεφανίδη ,Απόστολο Καλομενίδη ,Θωμά Κοεμτζίδη, Μωυσή Χαζαρίδη, Όπως και στον ψυχόμενο λυράρη μας, Κώστα Παπαθανασιάδη από το Κιλκίς, το λάτρη και θαυμαστή του Γώγου…
