Οι εθνικές εκλογές της 21^ης Μαΐου πέρασαν στην ιστορία με ένα ασύλληπτο ρεκόρ. Ο ΣΥΡΙΖΑ  μείωσε την εκλογική του επιρροή κατά 600.000 ψήφους από το 2019 και κ. Τσίπρας κατάφερε να χάσει 12% όντας αντιπολίτευση.

Αδιαμφισβήτητος θριαμβευτής ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στον οποίο πρέπει να πιστωθεί ότι κατάφερε να σταθεί όρθιος σε μεγάλες διεθνείς κρίσεις και να χτίσει ένα πέπλο εμπιστοσύνης με αποτελεσματικές ρυθμίσεις στην κοινωνική ατζέντα (επιδοτήσεις market pass, power pass κτλ).

Μια δεύτερη επισήμανση είναι πως τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε το 33% της δύναμης του, το ΠΑΣΟΚ αύξησε κατά 218.000 τους ψηφοφόρους του, δηλαδή κατά 32% το ποσοστό του. Κάπως έτσι, προδιαγράφεται το ντέρμπι της επόμενης αναμέτρησης, όχι για την πρώτη θέση, η οποία προφανώς έχει κριθεί, φυσικά όχι με τέτοια αστρονομικά ποσοστά, αλλά για τη 2^η θέση.

Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει μάλλον μη αναστρέψιμη, ενώ η θριαμβευτική επάνοδος του ΠΑΣΟΚ σε θέση κυβερνητικού διεκδικητή είναι μάλλον θέμα χρόνου. Η ιπποδύναμη του ολόφρεσκου κινητήρα του ριζικά ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ, παρέχει σοβαρές εγγυήσεις για ένα σύντομο comeback. Κανείς ψύχραιμος παρατηρητής δεν θα εκπλαγεί αν αυτό επέλθει ακόμη και στις επόμενες εκλογές σε ένα μήνα.

Κάποιες κολοσσιαίες διαφορές στην τακτική των κομμάτων, οι οποίες καθόρισαν το αποτέλεσμα, ήταν κατά τη γνώμη μου:

α) Η εμφανής διαφορά των γενεών. Επικεφαλής στρατηγικού σχεδιασμού στο ΠΑΣΟΚ είναι ένας 30άρης επιστήμονας διεθνούς κύρους, ο Παναγιώτης Δουδωνής, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ ένας 80άρης, ο Στέφανος Τζουμάκας, ο οποίος διέπρεψε στα πασοκικά νιάτα του ως πολιτικός “σαχλαμάρας”, όπως καλά θυμάται ο Χριστόφορος Βερναρδάκης.

β) Ο ψηφιακός κόσμος νίκησε την τεχνοφοβία. Τη στιγμή που ο Πιερρακάκης και η Κυβέρνηση απλοποιούσε την καθημερινότητα του πολίτη με την ψηφιακή τεχνολογία και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ χάιδευε τα αυτιά της αργόσυρτης και τεχνοφοβικής γραφειοκρατίας των δημόσιων υπηρεσιών με ιδεοληψίες και συνωμοσιολογικά επιχειρήματα.

γ) Το δημοκρατικό ένστικτο λειτούργησε απέναντι  στη ρητορική μίσους. Την ώρα που τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) έδιναν αγώνα για να μπλοκάρουν τη συμμετοχή των νεοναζιστών στις εκλογές, οι σημερινοί ηττημένοι των εκλογών έκλειναν το μάτι σε ένα χαοτικό σύμπαν νεοφασιστών, νεοσταλινικών και ανεμβολίαστων, επιτείνοντας την ανασφάλεια του πολίτη με τις παράταιρες και τυχοδιωκτικές συμπορεύσεις τους. Όμως, ο οχετός των ύβρεων και η ωμά εκφερόμενη μέσω του διαδικτύου ρητορική μίσους, ενεργοποίησαν το βαθύ δημοκρατικό ένστικτο της ελληνικής κοινωνίας. Τα δημοκρατικά ανακλαστικά του απλού πολίτη, του μαχόμενου βιοπαλαιστή της καθημερινότητας, λειτούργησαν ως ανάχωμα απέναντι σε κάθε υποψία αποσταθεροποίησης της δημοκρατικής ομαλότητας. Γιατί, ο απλός άνθρωπος, αυτός που δεν έχει την πολυτέλεια των διαδηλώσεων και της κάθε μορφής επαναστατικής γυμναστικής, ανησυχεί για τις ασυμμετρίες του συστήματος και ενεργοποιείται, όταν νιώθει ότι απειλείται η κανονικότητα.

Η δημοκρατία δεν φωνάζει. Δεν κάνει φασαρία στο instagram. Είναι ένα απαλό θρόισμα, ένας ψίθυρος. Κι αυτή τη φορά ο ψίθυρος ήταν εκκωφαντικός.

Έρρωσθε!