Τηλεοπτικό Πεδίο
Η υποβάθμιση του τηλεοπτικού προϊόντος γίνεται τα τελευταία χρόνια σταθερά και μεθοδικά. Το κοινό, όσο περισσότερο σκουπίδι καταναλώνει, τόσο περισσότερο αναζητά. Ο πάτος πέφτει συνεχώς χαμηλότερα, για να καλύψει τις ανάγκες του κοινού, και τα σκουπίδια πολλαπλασιάζονται. Όχι μόνο έχουμε περισσότερες τηλεοπτικές επιλογές που μπορούμε να «απολαύσουμε», αλλά και ποιοτικώς έχουμε φτάσει σε τέλμα.
Η ρήση ότι ο καθένας «έχει το τηλεκοντρόλ στο χέρι του» και μπορεί να αλλάξει κανάλι, δεν είναι δικαιολογία, αλλά υπεκφυγή. Εφόσον το τηλεοπτικό κοινό είναι ανίκανο να αυτοπροστατευθεί, τότε θα πρέπει αυτοί που έχουν οριστεί να το προστατεύουν, να κάνουν σωστά την δουλειά τους.
Την τηλεοπτική σεζόν που διανύουμε, βλέπουμε ταλέντα κάθε είδους, να προσπαθούν να κερδίσουν το τηλεοπτικό κοινό. Τραγουδιστές επαγγελματίες και μη προσπαθούν να «γυρίσουν καρέκλες», μοντέλα διαφημίζουν την πραγμάτια τους, δημοσιογράφοι που δεν έχουν τελειώσει ούτε το δημοτικό και κάθε είδους τηλεσκουπίδια, αρθρώνουν δημόσιο λόγο, προσβάλλουν την αισθητική και αλλοιώνουν το συλλογικό DNA: Το ισχυροποιούν απέναντι στη χυδαιότητα. Δεν αρκεί, πλέον, τίποτα να μας σοκάρει. Όλο και πιο πολύ χαβαλές, όλο και πιο πολύ γελοιότητα, όλο και ποιο πολύ γυμνό, όλο και πιο πολύ ακραίος λόγος, όλο και περισσότερο αποχαυνωμένοι τηλεθεατές, έτοιμοι να μασήσουν ως αληθές το οτιδήποτε, έτοιμοι να θαυμάσουν του απολύτως τίποτε.
Το ενδιαφέρον όσων ασχολούνται με τα κοινά αλλά και όσων εργάζονται στην τηλεόραση, δεν πρέπει να εξαντλείται, στο πόσες άδειες ελεύθερης λήψης υπάρχουν και στο αν κατανέμεται σωστά ο πολιτικός χρόνος στα κόμματα. Υπάρχουν και άλλες απόψεις που πρέπει να ακούγονται και δεν ακούστηκαν ποτέ. Υπάρχουν και απόψεις που ακούγονται συνέχεια και πρέπει να περικοπούν. Πρέπει να υπάρχει σωστή λειτουργία ενός θεσμού, δημοκρατικού, ο οποίος θα ελέγχει, θα προλαμβάνει και θα καταστέλλει τις ανακριβείς και αναληθείς μεταδόσεις ειδήσεων, την δραματοποίηση γεγονότων, την παράβαση τεκμηρίου αθωότητας κατηγορουμένου, την εξύμνηση παραβατικών συμπεριφορών, της παραπλάνησης των ανηλίκων τηλεθεατών, ενώ ταυτοχρόνως, θα πρέπει να ενισχύει την σωστή χρησιμοποίηση της ελληνικής γλώσσας, την προβολή ποιοτικών προγραμμάτων και φυσικά την πολυφωνία.
Ας μην ξεχνάμε, ότι οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι ιδιωτικοί αλλά οι συχνότητες είναι δημόσιες. Η τηλεόραση διαμορφώνει συνειδήσεις, χειραγωγεί την βούληση ακόμη και σκεπτόμενων τηλεθεατών και διαπλάθει συμπεριφορές.
