Παρακολούθησα με προβληματισμό και λύπη την ανατίναξη καδοφόρων εκσκαφέων στο ορυχείο Μαυροπηγής.
Είναι μια τόσο οριστική “λύση” που γεννά ερωτήματα. Γιατί ανατίναξη; Τι εξυπηρετεί μια τέτοια λύση; Είναι σαν να θέλουν να σβήσουν οποιαδήποτε άλλη επιλογή από τον χάρτη σε θέματα ενέργειας. Να εγκλωβιστούμε σε ό,τι έχει υπογραφεί, χωρίς καμία εφεδρεία.
Μπορεί να μην παραδίδουν καμένη γη, αλλά κάνουν το αμέσως επόμενο ανάλογο. Ανατινάζουν εξοπλισμό που έδωσε ηλεκτρισμό σε ολόκληρη τη χώρα για δεκαετίες. Εξοπλισμό που ενδεχομένως θα μπορούσε να επισκευαστεί (αν είναι χαλασμένος) για να βρίσκεται σε εφεδρεία, ή να πωληθεί σε χώρες που ακόμη εξορύσσουν λιγνίτη, ή να διατεθεί δωρεάν προς τις τοπικές κοινωνίες για χρήση βιομηχανικού μουσείου. Η ανατίναξη όμως έχει βαθύ συμβολισμό! Είναι μια μη αναστρέψιμη κατάσταση.
Για να μην μπορέσει να υπάρξει αλλαγή στρατηγικού σχεδιασμού, ακόμη και αν οι ίδιοι δεν βρίσκονται στη θέση των αποφάσεων σε ένα, δύο ή περισσότερα χρόνια.
Για να αποτραπεί η δυνατότητα επαναφοράς της παραγωγής ηλεκτρισμού μέσω λιγνίτη, ακόμη και ως εφεδρεία.
Τέλος όμως το κάνουν για να μην υπάρχει καν η μνήμη όλου αυτού του εξοπλισμού, μαζεμένου έστω σε ένα σημείο ως θεματικό πάρκο.
Όχι τόσο για θεματικό/βιομηχανικό τουρισμό, αλλά για διατήρηση της συλλογικής μνήμης.
Επειδή σβήνοντας οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει στη συλλογική μνήμη των πολιτών σχετικά με την ιστορία του τόπου τους, σβήνεις την ίδια την ιστορία.
Έγραφε ο Τζωρτζ Όργουελ στο βιβλίο του “1984”:
«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν».
Το ζούμε.
