Η σιωπή μας, είναι ένοχη και ενοχή μας! – Γράφει ο Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης

  -Αφορμή δοθείσης απο την καθημερινή ειδησεογραφία και χωρίς προσωπική γνώση του βαθμού της αντικειμενικότητας των ειδήσεων καθώς και του βαθμού της αλήθειας που εμπεριέχεται σε αυτές και με πρόθεση να σχολιάσω απλά και μόνο το γεγονός και όχι τους καθ΄ οιονδήποτε τρόπο εμπλεκόμενους άμεσα ή έμμεσα, τολμώ σήμερα να δημοσιοποιήσω κάποιες σκέψεις μου, που στόχο έχουν πρώτιστα να απαλύνουν την δική μου οργή για όσα ακούω και βλέπω!
-Κατ΄ αρχήν, η χειροδικία δεν με βρίσκει διόλου σύμφωνο, ιδιαίτερα από έναν άνδρα προς μία γυναίκα.Αυτό για μένα είναι ο ορισμός της ανανδρίας!
-Έπειτα, θα σας κάνω γνωστό ότι είχα πει στην γυναίκα μου όταν αποφάσισα να προχωρήσουμε σε γάμο, *αν ποτέ σηκώσω το χέρι μου και σε χτυπήσω, να ξέρεις πω αυτό θα σημαίνει και θα σημάνει την λήξη αυτού του γάμου*!
-Επίσης, θυμάμαι πως είπα στα παιδιά μου σαν παντρεύτηκαν, ότι, *τα παιδιά σας πρέπει να τα μάθετε να σας σέβονται, όχι να σας φοβούνται, γιατί ο σεβασμός προς τους γονείς τα φέρνει κοντά σας, ο φόβος αντίθετα τα απομακρύνει, τα απομονώνει, τα αποξενώνει. Και τότε, τα χάσατε με ευθύνη σας*!
-Παρότι το νιώθω περιττό, εν τούτοις εγώ θα το γράψω! *Δεν μπορώ, όχι να σκεφτώ, μα να διανοηθώ και συνεπώς να κατανοήσω, την όποια ερωτική διάθεση, ανωμαλία, ιδιαιτερότητα, παράνοια, που να έχει κάποιος γονιός, ώστε να βλέπει και να αισθάνεται σεξουαλική έλξη προς και απο τα παιδιά του*. Είναι, στον Θεό που πιστεύετε, *ΑΦΥΣΙΚΟ*!
-Λογικά, δεν βρίσκω και κάποια (καμία απολύτως) δικαιολογία, που να μπορεί να μου επιτρέπει να αιτιολογήσω την όποια ενδοτική ενοχική ανοχή και συμπεριφορά του ετέρου συντρόφου και μάλιστα, “κατ΄ επανάληψη” λαμβάνουσα χώρα,τέτοιων περιστατικών και γεγονότων. Ιδιαίτερα και πλέον αδικαιολόγητα, αφού αυτός/αυτή υπηρετούν στον θεσμικό κρατικό φορέα της *Αστυνομίας*, εκεί όπου κατατρέχει ο κάθε αδύναμος και πικραμένος πολίτης, για να βρει φύλαξη, προστασία και δικαιοσύνη!
-Αυτό με κάνει να δηλώνω, ότι *ο σιωπών (σύντροφος), δοκεί συναινείν*, όταν, τότε και όπου αυτό συμβαίνει, εκούσια ή ακούσια, ιδία βουλήσει ή κατόπιν πίεσης ή εκφοβισμού, οπότε και νοείται να υπάρχει μόνο ένας ένοχος, αλλά εξ΄ ίσου (συν)ένοχος είναι και αυτός που βλέπει παράνομες πράξεις και δεν καταγγέλλει και αυτός που ξέρει το ένοχο και δεν τον καταδίδει!
-Φυσικά, το να υπηρετεί στην Φρουρά της Βουλής ο με σωρεία παραβατικών συμπεριφορών και αριθμού ανομιών ένστολος δράστης, τότε λογικά αυτός βρίσκεται *κάτω από την ομπρέλα κάποιου/κάποιων ισχυρών πολιτικών, συνεπώς, μιλάμε και για σήψη και για ενοχή και του ιδίου “πολιτικού προστάτη και ολοκλήρου του πολιτικού συστήματος”*!
-Όποιος ξέρει άς μιλήσει! Ιδού η ευκαιρία για απενοχοποίηση!
-Άλλως, *η σιωπή μας είναι ένοχη και συλλογική η ενοχή μας*! Και αυτό με ντροπιάζει και σαν άνδρα και σαν άνθρωπο!

-ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ – ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ – ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ!