Οι προεκλογικές εκστρατείες, όπως και οι πολεμικές, δεν κρίνονται, συνήθως, από μια και μόνη μάχη. Χρειάζονται περισσότερες για να κερδηθούν ή να χαθούν. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις όπου μια μάχη αποδεικνύεται κρίσιμη και καθοριστική.
Την περασμένη Παρασκευή είχαμε την πρώτη μεγάλη μάχη της τρέχουσας προεκλογικής εκστρατείας μεταξύ των υποψήφιων Περιφερειαρχών, των κυρίων Γιώργου Κασαπίδη και Γιώργου Αμανατίδη, στα… μαρμαρένια αλώνια του τηλεοπτικού πλατό του Top Channel.
Μια μάχη που αφορούσε την ΑΝΚΟ και τον ισολογισμό της, η οποία έχει περάσει πλέον στις σελίδες της τοπικής μας ιστορίας, υπό τον τίτλο «η μάχη της ΑΝΚΟ».
***
Για τις λεπτομέρειες αυτής της μάχης θα διαβάσατε σε άλλες στήλες, οπότε είναι περιττό το να τις επαναλάβουμε κι εμείς.
Ωστόσο, θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μια υπόθεση εργασίας για το πώς μπορεί να είδαν την έκβαση της μάχης αυτής, αν υπήρξε, δηλαδή, νικητής ή ηττημένος, τα επιτελεία των τριών που συμμετείχαν στη συζήτηση, καθώς παρούσα ήταν και η κυρία Γεωργία Ζεμπιλιάδου.
Αν ρωτήσει κανείς το επιτελείο του κ. Κασαπίδη θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως θα του πουν ότι ο σημερινός και εκ νέου υποψήφιος Περιφερειάρχης κατήγαγε μια μεγάλη, συντριπτική και περήφανη νίκη, χάρη στην οποία κατατρόπωσε τον αντίπαλο που στόχευσε.
Το επιτελείο του κ. Αμανατίδη, σημερινού υποψηφίου Περιφερειάρχη, πρώην βουλευτή, αλλά και πρώην Γενικού Διευθυντή της ΑΝΚΟ, λογικά θα εκτιμά διαφορετικά το αποτέλεσμα της μάχης και μάλλον θα το βλέπει ως μια ανεπιτυχή προσπάθεια του αντιπάλου να κερδίσει εντυπώσεις, χωρίς τελικά να το καταφέρει. Κοντολογίς, άνθρακες ο θησαυρός, άρα ο κ. Αμανατίδης βγήκε κερδισμένος.
Σε ό,τι αφορά το επιτελείο της κ. Ζεμπιλιάδου η οποία βρέθηκε στην όχι και τόσο ευχάριστη θέση να κάθεται ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα και αντικρουόμενα μέρη, χωρίς ευτυχώς να χρειαστεί να παίξει και το ρόλο του διαιτητή, εικάζουμε πως δεν θα πρέπει να στενοχωρήθηκε και… τόσο για την κόντρα των δύο, αφού εν πολλοίς έκαναν από μόνοι τους τη δική του δουλειά.
Όπως μας έλεγε μάλιστα έγκυρος πολιτικός αναλυτής της περιοχής μας, «αν συνεχίσουν έτσι οι κ. Κασαπίδης και Αμανατίδης ίσως να μην χρειαστεί εκ μέρους της κ. Ζεμπιλιάδου να ασκηθεί καμιά κριτική των πεπραγμένων και των δυο, καθώς θα το έχουν κάνει ήδη ο ένας για τον άλλο, απαλλάσσοντας την από τον κόπο».
***
Βέβαια η μάχη της ΑΝΚΟ δεν έληξε στο τηλεοπτικό πλατό αλλά συνεχίστηκε και με γραπτές ανακοινώσεις με πρώτη την κ. Ζεμπιλιάδου να εκδίδει τη δική της, για ν’ ακολουθήσει η τοποθέτηση του κ. Αμανατίδη και η ανταπάντηση του κ. Κασαπίδη.
***
Αξιοσημείωτο ότι ο κ. Κασαπίδης κλείνει τη δική του ανακοίνωση με στίχους του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά, εισάγοντας έτσι σ’ αυτή την πολιτική αντιπαράθεση και τους ποιητές μας.
Ενέργεια που μαθαίνουμε πως προβλημάτισε τα επικοινωνιακά επιτελεία των δύο άλλων, του κ. Αμανατίδη και της κ. Ζεμπιλιάδου, τα οποία καλούνται πλέον ν’ απαντήσουν στα εξής καίρια και βασικά ερωτήματα:
- Θα πρέπει ν’ ακολουθήσουν και αυτοί ανάλογη τακτική, καταφεύγοντας στη βοήθεια κάποιων ποιητών;
- Αν ναι, ποιους ποιητές θα πρέπει να επιλέξουν;
Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι πολύ σημαντική καθώς εκτός του ότι υπάρχουν πολλοί και άξιοι Έλληνες ποιητές, σημασία έχει ποιοι θα είναι αυτοί. Γιατί αν, για παράδειγμα, επιλέξουν κατά λάθος στίχους κάποιων εκ των εξαιρετικών ποιητών που όμως χαρακτηρίστηκαν ως «οι ποιητές της ήττας», τότε θα στείλουν μήνυμα ηττοπάθειας προς τους δυνητικούς ψηφοφόρους τους.
Να διαλέξουν στίχους νεκρών ποιητών ή ζωντανών;
Η επιλογή ζωντανών ενέχει τον κίνδυνο ο ποιητής να θεωρήσει πως η χρήση στίχων στην πολιτική αντιπαράθεση βλάπτει το έργο του και να αντιδράσει.
- Οι στίχοι των ποιητών να χρησιμοποιούνται μόνο στις γραπτές ανακοινώσεις ή καλό θα είναι να επεκταθεί η χρήση τους και στον προφορικό λόγο;
Για παράδειγμα, όταν καλούνται σε νέα τηλεοπτική μονομαχία οι τρεις, κατόπιν συμφωνίας θα ανοίγουν ή θα κλείνουν τις τοποθετήσεις τους με κάποιους στίχους. Το αν θα έχουν το δικαίωμα να το κάνουν και ενδιάμεσα της συζήτησης θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των συντονιστών της συζήτησης.
Επίσης, θα μπορούσαν να το κάνουν και στις πολιτικές ομιλίες που θα εκφωνήσουν. Έτσι κι αλλιώς κάποιες πολιτικές ομιλίες μπορεί να μην είναι και τόσο ενδιαφέρουσες και κάποιοι εκ των παριστάμενων που δίνουν το παρόν, λόγω υποχρέωσης οι περισσότεροι, ίσως να σκέφτονται «σε πόση ώρα, άραγε, να τελειώσει; Με περιμένουν και στο καφενείο για μπιρίμπα…). Οπότε, μια απαγγελία ποιημάτων εκ μέρους του υποψηφίου μπορεί να προσέδιδε ξεχωριστό και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στις απαγγελίες μάλιστα θα μπορούσαν να συμμετάσχουν και υποψήφιοι σύμβουλοι και των δύο φύλων εν είδη χορωδίας. Θα ήταν σίγουρα κάτι διαφορετικό, οπωσδήποτε πρωτοποριακό, και ίσως προσέλκυε περισσότερο κόσμο…
