Η ιστορία είναι πρόσφατη. Ο Σταύρος Θεοδωράκης μπήκε σε ιδιωτικό νοσοκομείο για να χειρουργηθεί. Ο επικεφαλής του Ποταμιού βρέθηκε στο συγκεκριμένο ιδιωτικό νοσοκομείο, κατόπιν εντολής των γιατρών του γιατί η αφαίρεση καρκινικού όγκου μπορούσε να γίνει μόνο σε αυτό καθώς διαθέτει το απαραίτητο ρομποτικό μηχάνημα. Η κυρία Ραχήλ Μακρή, εκλεγμένη κάποτε αρχικά με τους ΑΝΕΛ και στη συνέχεια με τον ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισε τον καρκινοπαθή πρώην δημοσιογράφο και σήμερα πολιτικό ένα «νεοφιλελέ ποταμάκια» που «δεν πηγαίνει στα νοσοκομεία μαζί με το πόπολο γιατί δεν μπορεί μαζί με τους φτωχούς». Η ανάρτησή της στο twitter προκάλεσε οργισμένα σχόλια: της επιτέθηκαν ακόμα και πρώην συνοδοιπόροι της από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, με τους οποίους πάντως δεν έχει καιρό τώρα τις καλύτερες σχέσεις. Προφανώς το σχόλιο της είναι μια κουταμάρα – μια από τις τόσες. Θα λεγα, όμως, ότι κακώς εστιάζουμε σε μια χολερική κι αρρωστημένη ανάρτηση: η ιστορία είναι ενδεικτική για το απόλυτο χάλι της πολιτικής ζωής της χώρας.
Περίπου ως κατόρθωμα
Η Μακρή έχει υπάρξει εκλεγμένη – και όχι μια φορά. Θυμίζω ότι η τοποθέτησή της στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ είχε γίνει κάποτε απευθείας από τον Αλέξη Τσίπρα, που είχε κακοκαρδίσει και κάμποσα μέλη του κόμματος με την επιλογή του. Ο Τσίπρας εκτίμησε ότι τότε η Μακρή θα φέρει ψήφους και διάφοροι από τους ντελάληδες της σκέψης του είχαν παρουσιάσει την μεταγραφή της από τους ΑΝΕΛ, περίπου ως κατόρθωμα. Τι είχε κάνει η Μακρή για να φτάσει στο Κοινοβούλιο; Τίποτα διαφορετικό από αυτό που έκανε και τώρα. Προκλητικές αναρτήσεις, επιθετικές δηλώσεις, τηλεοπτικούς και όχι μόνο καυγάδες: αυτά έκανε κι αυτά συνεχίζει να κάνει.
Πως φτάσαμε στις Ραχήλ
Κάποτε ο υποψήφιος βουλευτής έπρεπε να είναι ένας πολίτης που ξεχώριζε. Ο αριστερός υποψήφιος είχε κερδίσει τη θέση του στο ψηφοδέλτιο γιατί είχε να επιδείξει παρουσία και δράση. Είχε περάσει από τα συνδικάτα ή έστω τις φοιτητικές παρατάξεις, ή την αυτοδιοίκηση – ήταν αναγνωρίσιμος, εντός του (όποιου…) κόμματος και συχνά ακτιβιστής. Μπορεί να επαναλάμβανε συνθήματα ή να επικαλούνταν βιβλία που δεν είχε διαβάσει, αλλά πρόσεχε να μην εκθέσει το κόμμα που τον επέλεξε. Στις άλλες παρατάξεις η διαδικασία επιλογής ήταν συχνά πιο απλή, αλλά και πάλι ο υποψήφιος, πόσο μάλλον ο εκλεγμένος, έπρεπε να έχει ένα βιογραφικό αξιόλογο και, αν δεν ήταν ένας κλασσικός αυτοδημιούργητος άνθρωπος της αγοράς, να έχει μια θεωρητική και επιστημονική κατάρτιση που να τον βοηθά να ξεχωρίζει. Καμιά φορά τα κόμματα διάλεγαν και ανθρώπους απλά συμπαθητικούς, από τον χώρο του αθλητισμού π.χ ή των Τεχνών – κι αυτοί πάντως είχαν κάτι το ξεχωριστό: στο λαό (τους) ένα σεβασμό προκαλούσαν, είτε με τα κατορθώματα τους, είτε με το έργο τους.
Διαβάστε περισσότερα εδώ…
