Μπορεί, φίλες και φίλοι, στη γεωργοκτηνοτροφική προσφυγική Πτολεμαϊδα του 1939 να μη υπήρχαν, δρόμοι, αποχετεύσεις, νερό και πολλά άλλα υλικά αγαθά της καθημερινότητας, όμως, οι κάτοικοι της, όχι μόνο δεν στερήθηκαν τον πλούτο των αγνών αγαθών της μητέρας φύσης και των άλλων πολύτιμων υλικών διατροφής, αλλά και φιλοξένησαν χιλιάδες συμπατριώτες μας, από την Αθήνα, τον Πειραιά, την Πάτρα και άλλα μέρη της Πατρίδας μας που λιμοκτονούσαν κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.
Μπορεί να φορούσαν τα λερωμένα ρούχα τους, από τον κολλητικό ζέφυρε των καπνών και τις άλλες εργασίες της σκληρής καθημερινότητας, όμως, στην Κυριακάτικη έξοδο-βόλτα τους όλες και όλοι ήταν ντυμένοι με την τελευταία λέξη της εποχιακής μόδας!!. Αυτό, τουλάχιστον, μαρτυρούν τα πολλά ραφεία, γυναικών και ανδρών, που υπήρχαν στην πόλη και την περιοχή μας γενικότερα και μάλιστα σε στυλ σχολών, “Κοπτικής-Ραπτικής”.
Μια από τις καλλίτερες και παλιότερες σχολές-1939-, όπως πληροφορηθήκαμε, ήταν και αυτή της, Μαρίας Κυριακίδου, στη γειτονική μας Κοινότητα της Τρέπιστας-Αγίου Χριστοφόρου-. Είναι γεγονός, φίλες και φίλοι, πως το πρόβλημα της εμφάνισης μας παίζει σημαντικό ρόλο στην όλη παρουσία μας στην κοινωνία και ιδιαίτερα στις γυναίκες, χωρίς βέβαια να υστερούνε σημαντικά και οι… άνδρες!! Αυτήν την καλόβουλη, θα λέγαμε εμείς, φιλοδοξία μας, κάλυψαν οι καλές μας φίλες και καλοί μας φίλοι, μοδίστρες ή, ράπτριες και ράπτες , ποιοτικά και αριθμητικά..Είναι αλήθεια , φίλες και φίλοι και όχι μόνο, πως την αναφερόμενη εποχή δεν υπήρχαν γυναικεία ρούχα έτοιμα στα καταστήματα της περιοχής μας και όχι μόνο, ή και αν υπήρχαν ελάχιστα, δεν έφταναν μέχρι την περιοχή μας και αυτό γιατί δεν υπήρχε και ανάλογη οικονομική ευχέρεια, από το καταναλωτικό κοινό, για.. τέτοιου είδους πολυτέλειες. Με το σκεπτικό αυτό, οι νέες κοπέλες που είχαν την τάση του ραψίματος, παρακολουθούσαν μαθήματα, ραπτικής, η, αν θέλετε, κοπτικής – ραπτικής σε παλιότερες μοδίστρες και ανάλογα με τις γνώσεις που απέκτησαν και την τόλμη τους, προέβαιναν στην άσκηση του επαγγέλματος, ή περιορίζονταν στα του οίκου τους ή και σε μερικά, συγγενικά- φιλικά τους… ραψίματα. Μέσα σ΄ αυτόν τον κύκλο, συμπεριλαμβάνονταν και η εικονιζόμενη, Μαρία Κυριακίδου-Θωμά Θεοδώρου , με ιδιαίτερο προσόν, θα λέγαμε εμείς, την μεταδοτικότητά, της υψηλής ραπτικής τέχνης, στις μαθήτριές της. Άλλωστε, ηλίου φαεινότερων, όπως, συνάγεται, η, αν θέλετε, όπως δείχνει η φώτο μας, με τα καλοραμμένα και προσγειωμένα με το στυλ της εποχής φορέματα, τ;oσο της ιδίας, όσο και των μαθητριών που συμμετέχουν στην αναμνηστική μας φώτο.. Σημειώνουμε φίλες και φίλοι, πως, η χρονική περίοδος της φώτο μας συνέπεσε με την περίοδο της καπνοφυτείας και όχι μόνο και ως εκ τούτου δεν υπήρχε χρόνος για άλλου είδους εμφανίσεις, από τις απούσες μαθήτριες της αείμνηστης-σήμερα- Δασκάλας, Κοπτικής-ραπτικής, . Στη φώτο μας, όρθια από αριστερά, ένα μικρό όμορφο και ώριμο μπουκέτο από τις μαθήτριες, Χαράση Μαρία, Παπαδοπούλου Ελένη, Χριστοδούλου Στάσα και καθήμενη στο μέσον, το σήμα κατατεθέν της “ Υψηλής Κοπτικής-Ραπτικής”, η γλυκύτατη Δασκάλα, Μαρία Κυριακίδου..
