Τα παράλια του Εύξεινου πόντου υπήρξαν η κοιτίδα του πιο απομακρυσμένου για αιώνες, συμπαγούς τμήματος του Ελληνισμού. Εκεί αναπτύχθηκε ένας πολιτισμός, του οποίου οι τελευταίες επιβιώσεις είναι τα παραφθαρμένα ελληνικά τοπονύμια, τα αρχαία και εγκαταλελειμμένα χωριά. Ως Έλληνες κι ως πρόσφυγες 2ης και 3ης γενιάς, οφείλουμε να ανοίξουμε τον φάκελο της ιστορίας που ονομάζεται << Οι διωγμοί της Τουρκιάς>>. Ήρθε η ώρα! Δεν το λέμε εμείς αλλά και οι ίδιοι οι Τούρκοι που θεωρούν τον εαυτό τους ώριμο πια, πολιτισμένο και θέλουν μια θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Χωρίς απώλεια ιστορικής μνήμης και με αίσθημα ευθύνης, ως απόγονοι αυτών που δολοφονήθηκαν, γενοκτονήθηκαν με τους πιο άγριους τρόπους και έμειναν εκεί άταφοι κι αλειτούργητοι, οφείλουμε ως ελάχιστο φόρο τιμής να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη με σεβασμό. Η Ποντιακή Γενοκτονία και το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό δρομολόγιο των Ποντίων προσφύγων από τα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού), το αντάρτικο σωτηρίας του Πόντου μπορεί και πρέπει να πάρει διαστάσεις παγκοσμίως. Από την σιωπή να φθάσουμε στον λόγο, τη φωνή της αδελφοσύνης και της ελευθερίας. Εμείς προτείνουμε κάτι περισσότερο που ταιριάζει στην αντίληψη για ζωή. Να κοιταχθούμε μεταξύ μας με καθαρά μάτια και να γράψουμε ιστορία με τα μάτια μας. Η 19η Μαϊου είναι ημέρα μνήμης και αγώνος. Τιμούμε τους αγωνιστές του ποντιακού αντάρτικου που θυσίασαν της ζωή τους για να μην χαθεί ο Πόντος. Και με την αντίστασή τους έσωσαν από την σφαγή χιλιάδες γυναικόπαιδα. Οι τρομοκρατίες, τα εργατικά τάγματα θανάτου, οι εξορίες και οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί και οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να βγούνε στα βουνά αντάρτες. Σκορπισμένοι στα βουνά σαν αγρίμια προσέφεραν την βοήθεια τους, στους συνανθρώπους τους. Μέσα στον κατάλογο των καπεταναίων ανταρτών είναι και το όνομα του συγχωριανού μας Αιμίλιου Καδίογλου ή Καδόγλου, ο οποίος έζησε στο Ανατολικό με το επίθετο Χατζηγεωργίου Αιμίλιος μέχρι τον θάνατο του. Ο Πόντος είναι γεμάτος από τα ανθρώπινα κόκαλα των νεκρών της Κεμαλικής βαρβαρότητας και ωμότητας. Σε όλες τις κοινωνίες οι νεκροί απολαμβάνουν τιμές, έχουν τους τάφους τους, στον Πόντο δεν υπάρχουν! Γιατί; Γιατί πρέπει μέσα στο χωνευτήρι της παγκοσμιοποίησης να πολτοποιήσουμε τις ψυχές, να ξεχάσουμε ποιοί ήταν οι πρόγονοί μας, που ήσαν και που τους έφεραν; Η μνήμη και η προσωπική προσπάθεια του καθένα για να περισυλλέξει αρχαιολογικά, ιστορικά και γλωσσικά στοιχεία ώστε να μην χαθούν στον Καιάδα της λησμονιάς και να παραδωθούν στους απογόνους με στόχο την ιστορική δικαίωση για το μεγαλύτερο έγκλημα που διέπραξαν οι Τούρκοι: αυτό της Γενοκτονίας. 1919-2019, εκατό χρόνια πέρασαν. Σήμερα, ημέρα μνήμης δεν σημαίνει ημέρα συναισθηματικής απλώς εκτόνωση. Θρηνούμε την δολοφονία 353.000 Ελλήνων από τις παραστρατιωτικές δυνάμεις του Τουρκικού κράτους. Η οδύνη είναι ανεξάλειπτη και αφόρητη αλλά μόνο η οδύνη μένει πάντοτε άγονη. Σήμερα διεκδικούμε, η 19η Μαϊου να καθιερωθεί ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του κεμαλισμού όλων των αυτοχθόνων λαών της Μ.Ασίας. Όλες αυτές οι αδικοχαμένες ψυχές-θύματα της γενοκτονίας περιμένουν από εμάς να δικαιωθούν για μπορέσουν να αναπαυθούν εν ειρήνη. Το υποσχόμαστε και θα αγωνιστούμε. Θα ζουν αιώνια στην μνήμη μας και μέσα στην καρδιά μας. “…
Η Ρωμανία κι αν πέρασε, ανθεί και φέρει κι άλλο.”
Αιωνία τους η μνήμη!
