Η επί της ουσίας παρέμβαση της Άννας Διαμαντοπούλου και η αναμονή των υποψηφιοτήτων

Μια παρέμβαση, επί της ουσίας, της Άννας Διαμαντοπούλου

Η συντοπίτισσα μας πολιτικός κ. Άννα Διαμαντοπούλου, που δεν μπήκε τελικά στη νέα Κυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη αν και γράφτηκε πως βρέθηκε πολύ κοντά, με μια προχθεσινή της παρέμβαση, ένα άρθρο με τίτλο «Όχι άλλο δράμα για το άρθρο 16», πήρε σαφή και ξεκάθαρη θέση σ’ ένα θέμα που φαίνεται πως ετοιμάζεται ν’ ανοίξει η Κυβέρνηση, μετά τις δηλώσεις στη Βουλή του νέου Υπουργού Παιδείας κ. Πιερρακάκη, σχετικά με τη δυνατότητα της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων εφόσον γίνει η απαραίτητη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος της χώρας.

***

Η κ. Διαμαντοπούλου μεταξύ άλλων στο άρθρο της αναφέρει και τα εξής: “Το 2007 έγραφα σε δημοσιευμένο άρθρο μου στην εφημερίδα TA NEA:

«Η ρητή απαγόρευση της σύστασης ανωτάτων σχολών από οποιονδήποτε φορέα πλην του κράτους συνεχίζει να υπάρχει στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης, όπου η διάχυση της πληροφορίας είναι άμεση και η διάδοση της γνώσης ευχερέστατη. Σήμερα όχι μόνο βιβλιοθήκες Πανεπιστημίων, αλλά και παραδόσεις καθηγητών βρίσκονται στο διαδίκτυο και μέσω αυτού έχουμε παρακολούθηση μαθημάτων και απόκτηση αναγνωρισμένων πτυχίων».

Που να φανταστώ ότι 16 χρόνια αργότερα το 2023 υπάρχουν ακόμα (και μόνο στην Ελλάδα από όλη την ΕΕ) σε σημαντικό τμήμα του πολιτικού συστήματος οι ίδιες εμμονές με το να παρατηρούν τον κόσμο στρέφοντας το τηλεσκόπιο προς τα κάτω και όχι προς τα επάνω.

Με την συναινετική Μεταρρύθμιση του 2011 ο στόχος ήταν η διεθνοποίηση, η εξωστρέφεια, η αξιολόγηση και η ποιοτική αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα έτσι ώστε μεταξύ άλλων την καταστήσει ικανή να αντιμετωπίσει τον όποιο διεθνή ανταγωνισμό. Δώδεκα (12) χρόνια μετά με «πίσω και μπρος» χρειαζόμαστε άλματα.

Την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, την εποχή που μπορείς να πάρεις πιστοποιήσεις από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου διαδικτυακά η ελληνική νήσος των ΑΕΙ παραμένει απομονωμένη ή για να είμαστε πιο ειλικρινείς στρεβλά ελεύθερη (πολλά κολλέγια δίνουν πτυχία με αναγνωρισμένα επαγγελματικά δικαιώματα σε τις χώρες της ΕΕ).”

***

Η κ. Διαμαντοπούλου τόλμησε και πάλι, και πολύ καλά έκανε, να εκφράσει τη θέση της για ένα ζήτημα που φαίνεται να είναι ακόμα ταμπού για την ελληνική κοινωνία.

Θέση η οποία, πιθανότατα, θα βρει αντίλογο απ’ όσους υποστηρίζουν τη δωρεάν παιδεία, η οποία κατά πόσο ισχύει στην πράξη και πόσο «δωρεάν» είναι, τελικά, το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά, ειδικά όσοι είμαστε γονείς.

Πάντως εφόσον ξανανοίξει αυτό το θέμα εκείνο που πρέπει να ελπίζουμε και να ευχόμαστε είναι ο οποίος διάλογος γίνει, να γίνει με σημερινούς και πραγματικούς όρους και με βάση τα όσα πρέπει ν’ αλλάξουν στο χώρο της εκπαίδευσης, προκειμένου ο νευραλγικός αυτός τομέας να εναρμονιστεί με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας και να συμβάλλει ουσιαστικά και καθοριστικά στην εξέλιξη και την ανάπτυξη της.

Κι αυτός ο διάλογος, αν μη τι άλλο, απαιτεί τόλμη, ανοιχτούς ορίζοντες και καθαρές κουβέντες όχι μόνο απ’ όσους θα κληθούν να ψηφίσουν σε μια πιθανή συνταγματική αναθεώρηση αλλά και από το σύνολο της κοινωνίας μας, καθώς η ποιότητα και ο ρόλος της παιδείας μας αφορά και μας επηρεάζει όλους.

Περιμένοντας τις υποψηφιότητες…

Αν και κοντεύουν δύο βδομάδες από την ημέρα που ο κ. Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, με τις συζητήσεις αλλά και τις τοποθετήσεις για το ποιος ή ποια θα μπορούσε να είναι ο διάδοχος να έχουν φουντώσει για τα καλά σε κεντρικό επίπεδο, στην περιοχή μας αν εξαιρέσουμε τις δηλώσεις των πρώτων ωρών, μετά την παραίτηση του, που έγιναν από κάποια στελέχη του κόμματος με τις οποίες εξήραν το έργο και την προσωπικότητα του απελθόντα αρχηγού, δεν είδαμε να υπάρχουν ανάλογες δημόσιες τοποθετήσεις υπέρ του ενός ή του άλλου απ’ όσους ακούγονται ως πιθανοί υποψήφιοι για την προεδρία του κόμματος.

***

Μέχρι την ώρα που γραφόταν οι γραμμές αυτές, ο μόνος που είχε τοποθετηθεί ήταν ο κ. Κώστας Πασσαλίδης, με ανάρτηση του στο προσωπικό του προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά χωρίς κι αυτός να ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ κάποιας ή κάποιου εξ όσων ακούγεται ότι θα θέσουν υποψηφιότητα για να διαδεχθούν τον κ. Τσίπρα.

Για το πώς θα ήθελε το νέο ή τη νέα Πρόεδρο ο κ. Πασσαλίδης έδωσε ένα γενικό περίγραμμα γράφοντας ότι «… ο νέος αρχηγός που θα προκύψει να έχει καθαρή πολιτική άποψη και πολιτική ταυτότητα ώστε να ενώσει και να δεσμεύσει όλους σε πολιτικές θέσεις που θα σέβονται και θα στηρίξουν όλοι, χωρίς να υπάρξει περιθώριο αμφισβήτησης.»

***

Το ότι τα τοπικά στελέχη δεν εκφράζουν ανοιχτά και δημόσια την όποια προτίμηση τους ίσως να οφείλεται στο ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα ολόκληρο το τοπίο εκείνων που θα ήθελαν να θέσουν υποψηφιότητα και γι’ αυτό περιμένουν πριν εκδηλώσουν την επιλογή τους.