Η ανοιχτή πληγή των Τεμπών…
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, η οποία συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου 2023, και στοίχισε τη ζωή σε πενήντα επτά (57) συνανθρώπους μας.
«Η φωτιά καίει εκεί που πέφτει» λέει ο λαός και προφανώς όσο και αν συμπάσχουμε όλοι μας και θρηνούμε το χαμό τόσων ανθρώπων ο μεγάλος, ο αβάσταχτος, πολλές φορές, πόνος, είναι αυτός που βιώνουν εδώ και ένα χρόνο οι δικοί τους άνθρωποι, για μια τόσο άδικη και παράλογη απώλεια.
Αυτό που έζησαν πριν ένα χρόνο δύσκολα μπορούν να το περιγράψουν τα λόγια και όσα χρόνια κι αν περάσουν θα παραμένει γι’ αυτούς μια ανοιχτή και αγιάτρευτη πληγή.
***
Σήμερα, εργαζόμενοι δεν θα πάνε στις δουλειές τους και θα απεργήσουν, κόσμος θα βγει στους δρόμους, συγκεντρώσεις θα πραγματοποιηθούν σε πολλά σημεία της χώρας, οι καμπάνες των εκκλησιών θα ηχήσουν πενήντα επτά φορές.
Όσοι πρωτοστατούν σ’ αυτή την κινητοποίηση, που παρόμοια της δεν βλέπουμε και τόσο συχνά, προεξοφλούν πως θα πρόκειται για κάτι που θ’ αφήσει ισχυρό αποτύπωμα τόσο σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή του κόσμου όσο και την ένταση της αντίδρασης.
***
Η απόδοση δικαιοσύνης, με τον καταλογισμό ευθυνών εκεί που πραγματικά ανήκουν και την τιμωρία των ενόχων είναι βασικά ζητούμενα για όλους μας, καθώς το τραγικό αυτό γεγονός μας έχει σημαδέψει όλους.
Όπως, επίσης, βασικό ζητούμενο είναι το να γίνουν όσα πρέπει, έστω και καθυστερημένα, έτσι ώστε να μην υπάρξει καμιά απολύτως πιθανότητα να ξαναζήσουμε ανάλογο τραγικό γεγονός.
Χωρίς εκπτώσεις, καθυστερήσεις και αστοχίες αυτή τη φορά.
Όταν πρέπει να μιλάμε για τα αυτονόητα…
Κάποιες φορές, και όχι λίγες βέβαια, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε και να επισημαίνουμε ακόμα και τα αυτονόητα.
Ας δούμε δύο πρόσφατα παραδείγματα.
***
Ανακοίνωση του Δήμου Αμυνταίου, στην οποία αναφέρεται πως υπάρχει «Ρητή απαγόρευση της ρίψης μπαζών και οικοδομικών υλικών σε κοινόχρηστους χώρους»
Υπάρχει πολίτης αυτής της χώρας που να αγνοεί πως τα μπάζα και τα διάφορα οικοδομικά υλικά δεν μπορεί να τα πετάει ο καθένας όπου θέλει και ειδικά σε κοινόχρηστους χώρους;
Υποθέτουμε πως όχι.
Διαφορετικά, δεν θα υπήρχε πλατεία, πάρκο, παιδική χαρά που δεν θα είχαν από μικρά έως μεγάλα αυτοσχέδια… βουναλάκια τέτοιων υλικών.
***
Τότε, προς τι η ανακοίνωση του Δήμου Αμυνταίου;
Επειδή προφανώς κάποιοι είδαν ανοιχτό χώρο και σκέφτηκαν να τον… γεμίσουν με ό,τι τους περίσσεψε!
***
Αν συνέβη κάτι τέτοιο στο Αμύνταιο δεν είναι πρωτοφανές ούτε σπάνιο καθώς συμβαίνει, δυστυχώς, σε κάθε περιοχή της χώρας και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από μας το έχουμε διαπράξει τουλάχιστον μια φορά.
Το ωραίο είναι πως έπειτα γκρινιάζουμε που η κάθε Δημοτική αρχή δεν κάνει τίποτα ή που αργεί να καθαρίσει τους κοινόχρηστους χώρους που έχουμε γεμίσει εμείς οι ίδιοι.
Ή μήπως όχι;
***
Το δεύτερο παράδειγμα αφορά την είδηση μιας διαμαρτυρίας και λέει ότι: « Έγγραφη διαμαρτυρία κάνει ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία ΠΕ Κοζάνης, ζητώντας την αποκατάσταση φθορών σε οδό της Κοζάνης, μετά από εργασίες που έκανε ιδιωτική εταιρεία για την τοποθέτηση οπτικής ίνας, ζητώντας από την εταιρεία (μέσω του εργολάβου) να αποκαταστήσει τις φθορές που έγιναν….»
Τι καταστράφηκε;
Ένας αισθητήρας θέσεως στάθμευσης ΑμΕΑ, ο οποίος προφανώς είναι απόλυτα απαραίτητος για τα άτομα που θα ήθελαν να αφήσουν εκεί το όχημα τους.
***
Εδώ δεν έχουμε απλώς ένα αυτονόητο που δεν τηρήθηκε αλλά και μια σοβαρότατη, και ασυγχώρητη κατά τη γνώμη μας, παράλειψη καθώς αφορά συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν κάποιες δυσκολίες και οφείλουμε να τους διευκολύνουμε και όχι να τους προσθέτουμε κι άλλες.
Η τακτική ο ένας να χαλάει ό,τι έχει φτιάξει ο άλλος, είναι δυστυχώς πάγια και… κατοχυρωμένη όταν μιλάμε για τα διάφορα έργα, όποιος και αν είναι αυτός που τα εκτελεί ή τα έχει παραγγείλει.
***
Αυτό εξάλλου επισημαίνει στη διαμαρτυρία του και ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία ΠΕ Κοζάνης, λέγοντας πως «Καλό θα ήταν για να κάνουμε κάτι σε αυτή την χώρα να μην καταστρέφουμε τα προηγούμενα αλλά να τα βελτιώνουμε»
Ουσιαστικά, δηλαδή, λέει το αυτονόητο και αυτό που θα έπρεπε να ισχύει πάντα.
Μόνο που δεν ισχύει, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις…
