Αναμφίβολα, ο όρος αξιολόγηση αποτελεί πολυσυζητημένη και καμιά φορά παρεξηγημένη έννοια ιδιαίτερα σε τομείς που σχετίζονται με την δημόσια σφαίρα γενικότερα. Αυτό συμβαίνει γιατί τίθεται ένα βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί και δεν είναι άλλο από το ποιος θα αξιολογήσει ποιον, με ποια κριτήρια και για ποιον στόχο. Μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος, θα πρέπει τα παραπάνω ερωτήματα να απαντώνται έχοντας σαν βάση τους την δικαιοσύνη, την αξιοκρατία και την διαφάνεια, βασικές αρχές που διέπουν την δημοκρατία.
Σε ότι αφορά την εκπαίδευση ο όρος αυτός εμπλουτίστηκε με συγκεντρωτικές και αυταρχικές μεθόδους που θυμίζουν άλλες εποχές, οι οποίες για το συγκεκριμένο υπουργείο μάλλον δεν αποτελούν παρελθόν. Μετά από δύο και πλέον χρόνια πανδημίας και την ανασφάλεια να κυριαρχεί σε όλους τους τομείς της ζωής, η κυβέρνηση ήρθε για ακόμη μια φορά, με τον όρο αυτό, να διχάσει τον εκπαιδευτικό κόσμο και ταυτόχρονα αντί να γίνεται μέρος μιας λύσης δημιουργεί το πρόβλημα. Η συγκεκριμένη μορφή αξιολόγησης στερείται διοικητικής δομής και επιστημονικής κατάρτισης, ενώ ταυτόχρονα σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί προϊόν διαβούλευσης . Από την άλλη η τιμωριτική διαχείριση από την πλευρά της ηγεσίας του υπουργείου παιδείας, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυσχεραίνουν ένα ήδη επιβαρυμένο κλίμα.
Οι εκπαιδευτικοί στην χώρα μας έχουν αποδείξει ότι μπορούν να ασκήσουν το συγκεκριμένο λειτούργημα κάτω από αντίξοες καμιά φορά συνθήκες και να έχουν θετικά αποτελέσματα. Θα ήταν λάθος να αιωρείται πως αρνούνται στο γενικό πλαίσιο οποιαδήποτε μορφή αξιολόγησης. Αντίθετα είναι καλοδεχούμενο εκείνο, το οποίο θα σέβεται την σχολική ζωή με όλες τις παραμέτρους και ταυτόχρονα θα ενισχύει την δημόσια παιδεία ουσιαστικά.
Με λίγα λόγια η αξιολόγηση μπορεί να λειτουργήσει δημιουργώντας ένα σχολείο ποιοτικό για τα παιδιά που το χρειάζονται όσο τίποτα. Ένα δημόσιο σχολείο που το προσωπικό του θα αξιολογεί τις δυνατότητες του, είτε σε ανθρώπινο δυναμικό είτε σε υλικοτεχνικές υποδομές και στη συνέχεια θα αξιολογείται και το ίδιο με στόχο φυσικά την ουσιαστική εξέλιξη του και κατ επέκταση την προσφορά στους μαθητές.
Σήμερα, αντί για αυτό, οι διενέργειες από την πλευρά της ηγεσίας του υπουργείου παιδείας μας γυρνάνε πίσω στις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας, σε εποχές που κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν θέλει να θυμάται.
Στον αυταρχισμό απαντάμε με δίκαιες και τεκμηριωμένες προτάσεις που κάνουν την καρδιά της δημοκρατίας να χτυπάει δυνατά, και όσο για τους υπέρμαχους της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, θα πάρουν σύντομα την αξιολόγηση του ελληνικού λαού στα χέρια τους, για να επιστρέψει επιτέλους η χώρα μας στο φως.
Μιχελάκη Έφη
Καθηγήτρια πληροφορικής
Υπεύθυνη του τμήματος παιδείας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Κοζάνης
