Η Αγία Σοφία, όπως και τα Μάρμαρα του Παρθενώνα ανήκουν (πρέπει να επιστραφούν και να αποδοθούν) στους δημιουργούς και γεννήτορές τους. του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου Ι. Κώστα

Η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη (ως υπουργός Πολιτισμού στην Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου) είχε ξεκινήσει έναν τιτάνιο αγώνα για την επιστροφή στην Ελλάδα των ελληνικών μαρμάρων του Παρθενώνα, που είχαν κλαπεί, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, από τον Άγγλο Έλγιν, μεταφέρθηκαν ως προϊόντα κλοπής στην Αγγλία, και τοποθετήθηκαν σε βρετανικά μουσεία, όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Είχε ξεκινήσει έναν τιτάνιο αγώνα, που συνεχίζεται, για να επιστραφούν στην Ελλάδα, στη γη που τα γέννησε, στη μήτρα του πολιτισμού που τα δημιούργησε.

Ο (ψευδο)σουλτάνος της εξ ανατολών γειτονικής χώρας απειλεί τον πολιτισμένο κόσμο (πρόκειται για τυφλό φανατισμό και για παράνοια) για την μετατροπή σε μουσουλμανικό τζαμί, του (από θεμελίων μέχρι αποπεράτωσης και για αιώνες λειτουργικής ακτινοβολίας με οικουμενική διάσταση) Ναού της του Θεού Σοφίας (την Αγία Σοφία) στην Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη. Πρόκειται για μια απειλή στο όνομα του ‘’κατέχω’’ την Πόλη του Κωνσταντίνου, άρα ‘’κατέχω’’ και την Αγια-Σοφιά. Η λέξη ομολογεί την παράνομη πράξη. ‘’Κατέχω’’ κάτι, που δεν είναι δικό μου. Είναι λάφυρο, προϊόν μιας κατάκτησης.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ.

Το πραγματικό αίτημα όλου του πολιτισμένου κόσμου στο θέμα της Αγίας Σοφίας πρέπει και μπορεί να σχετισθεί με αυτό της επιστροφής των ελληνικών Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, τον φυσικό δημιουργό και δικαιούχο.

Η Αγία Σοφία της Πόλης του Κωνσταντίνου να αποδοθεί στον φυσικό της δικαιούχο, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το μόνο αρμόδιο να ρυθμίσει τον τρόπο λειτουργίας Της (να προωθήσει το διάλογο και να ενώσει εν αληθεία και εν αγάπη τα διεστώτα) στο σύγχρονο και στον κόσμο που έρχεται. Και από τη Βαβέλ να προχωρήσει στην Πεντηκοστή.

Οι κλέφτες (αφανείς και επιφανείς) και οι κατακτητές-πορθητές δεν (πρέπει να) νομιμοποιούνται. Και οι διάδοχες καταστάσεις δεν δικαιούνται να διαχειρίζονται, ως τάχα ιδιοκτήτες, τα προϊόντα κλοπής ή τα κατακτηθέντα μνημεία πολιτισμού, για τα οποία άλλοι – και όχι αυτοί – σχεδίασαν, κοπίασαν και δημιούργησαν. Δεν είναι δικά τους, δεν τους ανήκουν.