H Nικολέτα Σαββάκη από την Πτολεμαΐδα ζει σε ένα χωριό 100 κατοίκων στην Ισλανδία ‑ πώς η απομόνωση έγινε δημιουργική δύναμη

Η Νικολέτα Σαββάκη δεν έφυγε απλώς για να αλλάξει τόπο — έκανε reboot ζωής. Από την Ελλάδα στη μαγεία των άγριων τοπίων της Ισλανδίας, πήρε την κάμερα στο χέρι και αποφάσισε να γραφτεί η δική της ιστορία σε μια χώρα όπου οι ουρανοί αλλάζουν χρώμα πιο συχνά απ’ ό,τι εναλλάξεις καφέ. Από την Πτολεμαΐδα και τα θρανία Δημοσιογραφίας μέχρι ένα χωριό 100 κατοίκων στα Eastfjords, η Νικολέττα μετέτρεψε την καθημερινότητά της σε ένα συνεχές storyboard, όπου κάθε στιγμιότυπο αποτυπώνει συναίσθημα, ατμόσφαιρα και ένα άγγιγμα ενστίκτου.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αφήσεις την Ελλάδα και να κλείσεις ένα one-way ticket για την Ισλανδία — ήταν η φωτογραφία, η ζωή εκεί ή κάτι βαθύτερο μέσα σου;

Και τα δύο, ίσως. Το αρχικό σχέδιο ήταν να έρθω για 3 μήνες αλλά μόλις ήρθα συνειδητοποίησα ότι δεν θα φύγω σύντομα. Η Ισλανδία σαν χώρα είναι μαγική και το μέρος που επέλεξα να μείνω εξίσου. Ξεκινώντας από τη ζωή και φτάνοντας μέχρι τη φωτογραφία, καλύπτει 100% τα θέλω και τις ανάγκες μου. Σε βαθύτερο επίπεδο, βρήκα την εσωτερική ηρεμία που είχα αρχίσει να χάνω στην Ελλάδα.

Πώς περιγράφεις τη σχέση σου με τη φωτογραφική τέχνη — είναι απλώς έκφραση, ανάγκη ή τρόπος ζωής;

Αν με ρωτούσες 10 χρόνια πριν θα σου έλεγα πως είναι απλώς έκφραση. Πλέον, με 12 χρόνια εμπειρίας μπορώ ξεκάθαρα να πω πως είναι ο λόγος ύπαρξης. Προσπαθώ να ζω για να φωτογραφίζω κι όχι να φωτογραφίζω για να ζω.

Το Borgarfjordur Eystri είναι ένα χωριό 100 κατοίκων — πώς επηρεάζει αυτή η απομόνωση τη δημιουργικότητά σου και τις εικόνες που τραβάς; Και τι κάνεις όλη μέρα εκει;

Η απομόνωση για εμένα είναι συνώνυμη με την ηρεμία. Δεν υπάρχει αυτή η βιασύνη και το χάος που ζούσα στη Θεσσαλονίκη (όπου έμενα τα τελευταία 13 χρόνια πριν φύγω). Πέρα από τη δουλειά που καλύπτει αρκετές ώρες της ημέρας, διαβάζω αρκετά βιβλία, βγαίνω για φωτογραφίες και βίντεο, έχω χτίσει και μια καλή κοινότητα και πολλές φορές έχουμε movie nights, board game nights κλπ. Τα βράδια του χειμώνα είμαι συνήθως έξω να φωτογραφίζω το Βόρειο Σέλας. Το καλοκαίρι είμαι συνέχεια έξω διότι ο καιρός (συνήθως) είναι καλός και υπάρχει φως συνέχεια, οπότε μπορώ να πάω μια βόλτα στις 23:00 χωρίς κανένα πρόβλημα.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή προσαρμογής στην Ισλανδική κουλτούρα και ποια η πιο αναπάντεχα όμορφη;

Η γλώσσα και το φαγητό με έχουν δυσκολέψει αρκετά. Για το πρώτο κάνω μαθήματα τους τελευταίους μήνες και έχουν βελτιωθεί κάπως τα πράγματα. Για το φαγητό, υπάρχει μια δυσκολία διότι δεν είναι στα “γούστα” μου οι γεύσεις τους. Ωστόσο, προσπαθώ να μαγειρεύω ελληνικά φαγητά όσο πιο συχνά μπορώ, και γιατί μου λείπουν αλλά και για να δοκιμάζουν οι γείτονες και να παραδεχτούν πως το ελληνικό φαγητό είναι το καλύτερο στον κόσμο. Στο θέμα της γλώσσας, όμως, ήρθε και η αναπάντεχα όμορφη στιγμή προσαρμογής, καθώς οι ντόπιοι είναι πάρα πολύ υπομονετικοί και έξτρα βοηθητικοί με αυτό. Χαίρονται τόσο πολύ όταν προσπαθείς να μιλήσεις στα Ισλανδικά – ξέρουν πόσο δύσκολη γλώσσα είναι- ακόμα και καλημέρα να τους πεις χαμογελάνε σαν μικρά παιδιά.

Ποιο είναι το… survival kit που θα πρότεινες σε μια γυναίκα που σκέφτεται να εγκατασταθεί στο εξωτερικό για τη δουλειά ή την τέχνη της;

Σίγουρα χρειάζεται ένα μικρό budget ώστε να επιβιώσεις τον πρώτο μήνα. Έπειτα, όλα τα υπόλοιπα είναι εντελώς διαφορετικά – σε σχέση με την Ελλάδα- σε πολλούς τομείς. Υπάρχει ισότητα σε όλα, δεν υπάρχει ρατσισμός, σεξισμός ή κίνδυνος επειδή είσαι γυναίκα. Αντιθέτως, δεν έχω νιώσει πιο ασφαλής στη ζωή μου. Ακόμα και στο Ρέικιαβικ, που είναι μια πόλη που δέχεται χιλιάδες τουρίστες καθημερινά και έχει άλλους τόσους χιλιάδες κατοίκους. Δεν έχω ζήσει, βέβαια, εκεί για να ξέρω περισσότερα.

Η φύση της Ισλανδίας είναι από τα πιο συχνά θέματα στις φωτογραφίες σου – πώς μεταφράζεις το μεγαλείο των τοπίων σε συναίσθημα μέσα από τον φακό σου;

Αυτό που ήθελα πάντοτε να κάνω μέσα από τις φωτογραφίες μου είναι να προσφέρω συναισθήματα στους ανθρώπους εκεί έξω. Η φύση της Ισλανδίας είναι δωρεάν ψυχοθεραπεία για εμένα και θέλω να την προσφέρω σε όσους και όσες περισσότερους/ες μπορώ. Ξέρω ότι πολλοί περνάνε δύσκολα, γίνονται τόσο άσχημα πράγματα στην Ελλάδα και θέλω απλά να βλέπουν τις φωτογραφίες και να παίρνουν μια ανάσα.

Έχεις σκεφτεί να γυρίσεις πίσω στην Ελλάδα κάποια στιγμή ή η Ισλανδία είναι πλέον “σπίτι” για σένα;

Με δυσκόλεψε πολύ η αποδοχή της συνειδητοποίησης ότι δεν θα γυρίσω στην Ελλάδα σύντομα ή γενικά. Διότι εκεί είναι η οικογένειά μου, η γάτα μου, οι φίλοι μου. Αλλά, χτίζω μέρα με τη μέρα τη ζωή μου και το μέλλον μου εδώ και ξέρω πως το να είμαι εγώ καλά και ήρεμη είναι το νούμερο ένα, όχι μόνο για εμένα αλλά και για τους ανθρώπους μου. Οπότε παρότι λείπουμε πολύ ο ένας στον άλλον, υπάρχει μια σιωπηλή κατανόηση.

Τι συμβουλή θα έδινες σε μια νέα δημιουργό που θέλει να συνδυάσει ταξίδι, τέχνη και επαγγελματική ζωή — να ακούσει την καρδιά της ή να προγραμματίσει τα πάντα;

Να ακούσει την καρδιά του και μετά να μου στείλει μήνυμα να την βοηθήσω να προγραμματίσει τα πάντα. Είναι μια χώρα που έχει άπειρα πράγματα να δεις, χρειάζεται σωστή οργάνωση και χρόνο. Οπότε μια μικρή έρευνα είναι καλή αλλά φυσικά πάντοτε δίνω συμβουλές και βοηθάω όπου μπορώ.