- Στο Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ευρίσκεται πελίκη, αγγείο ομοιάζον με αμφορέα αλλά με πιο πλατιά βάση και πιο ευρεία «κοιλιά», του 460 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού, στην οποία υπάρχει αγγειογραφία. Στην αγγειογραφία αυτή εικονίζονται η Ρέα και ο Κρόνος. Ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του. Η Ρέα στην παράσταση αυτή παραδίδει στον Κρόνο σπαργανωμένη πέτρα. Ο Κρόνος ανυποψίαστος καταπίνει την πέτρα και έτσι σώζεται ο γιος τους Δίας, ο οποίος μεγαλώνει, ανδρώνεται (αρχ. ρ. ανδρόω-ούμαι) και παίρνει από τον πατέρα του, τον Κρόνο, την εξουσία με την βία.
- Στο Ασμολειανό Μουσείο, στην Οξφόρδη στην Αγγλία ευρίσκεται κρατήρ, αρχαίο αγγείο προς κράσιν (ανάμειξιν), εις το οποίον ο οίνος ανεμειγνύετο με το ύδωρ, και εξ αυτού του κρατήρος ύστερον επληρούντο τα ποτήρια. Ο κρατήρ ούτος είναι ερυθρόμορφου ρυθμού και φέρει απεικόνισιν σκηνής αγγειοπλαστικής. Στην εν λόγω αγγειογραφία παριστάνονται δύο τεχνίτες-αγγειοπλάστες, οι οποίοι πλάθουν αγγεία. Βλέπε σελίδα 78 του Βιβλίου : Αρχαία Ιστορία, των Κατσουλάκου, Κοκκόλου-Αλευρά- Σκουλάτου.
Κοντά στην ελληνική μακεδονική πόλη του Κιλκίς ανακαλύφθηκε η αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη Ευρωπός. Η αρχαία αυτή «Ευρωπαίων πόλις» αναφέρεται σε επιγραφή του 2ου αιώνος π.Χ. Η πόλις Ευρωπός ιδρύθηκε το 1.000 π.Χ. Γνώρισε ακμή κατά την Κλασική Εποχή (480 π.Χ.-323 π.Χ.) και την Ελληνιστική Εποχή (323 π.Χ. – 31 π.Χ.). Ο οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος καταλαμβάνει είκοσι ένα (21) στρέμματα και περιλαμβάνει τη νότια νεκρόπολη, με υπαίθρια ταφικά και λατρευτικά μνημεία. Η Ευρωπός θεωρείται γενέτειρα του Στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σελεύκου του Α΄ του Νικάτορος, ο οποίος μετά τον θάνατο του Έλληνα Μακεδόνα αυτού βασιλιά και τις διαμάχες των Διαδόχων του, ίδρυσε την δυναστεία των Σελευκιδών. Οι κάτοικοί της Ευρωποί και Ευρωπαίοι αναφέρονται ως «Ευρωπαίοι» σε μεγάλα Μαντεία και Ιερά του αρχαίου ελληνικού κόσμου, όπως το Μαντείο των Δελφών, και το Άργος, ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ., ήτοι 400 π.Χ.-300 π.Χ. Σε απόσταση έως εννεακοσίων (900) μέτρων από τον λόφο της αρχαίας ελληνικής μακεδονικής πόλεως Ευρωπός, εκατέρωθεν της αρχαίας οδού, που συνέδεε την αρχαία αυτή ελληνική μακεδονική πόλη Ευρωπό με την αρχαία ελληνική μακεδονική πόλη Πέλλα, έχουν εντοπισθεί και ανασκαφεί ταφικοί τύμβοι της Ελληνιστικής Εποχής (323 π.Χ.-31 π.Χ.). Απεκαλύφθη κεραμικός κλίβανος ή κρίβανος, που ήτο κεραμικό αγγείο, χύτρα πλατυτέρα κατά την βάσιν, καλυπτομένη πέριξ δια θερμής τέφρας, σκόνης, εντός της οποίας (χύτρας) εψήνετο άρτος. Βλέπε σελ. 550 Λεξικού Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου. Ο κεραμικός ούτος κρίβανος ή κλίβανος στεγάστηκε με σκέπαστρο για λόγους προστασίας του. Είναι έργο της Ελληνιστικής Εποχής 323 –31 π.Χ. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της αρχαίας πόλεως, έξω από τα τείχη.
- Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου στην Γερμανία ευρίσκεται μία κύλιξ, ποτήριον, κυρίως κρασοπότηρο, υποκορ. κυλίχνη, που χρονολογικά ανήκει στον 5ο αιώνα π.Χ., 500 π.Χ.-400 π.Χ., της οποίας (κύλικος) η αγγειογραφία παριστάνει ένα αρχαϊκό άγαλμα του θεού Διονύσου. Το άγαλμα τούτο οι Μαινάδες, ιέρειες του θεού, το έντυσαν και το στόλισαν με πλούσιο τρόπο. Μπροστά στο άγαλμα τούτο είναι ο βωμός του θεού Διονύσου. Ίσως και τα δύο αυτά (άγαλμα και βωμός) να είναι μέσα στο ιερό του θεού Διονύσου που λεγόταν Λήναιον. Στην απεικόνιση αυτή παριστάνεται αριστερά του αγάλματος του Διονύσου Μαινάδα αυλητρίς, παίζουσα δηλαδή το μουσικό όργανο του αυλού, και υπό τους ήχους του αυλού ετέρα Μαινάδα, ευρισκομένη δεξιά του αγάλματος, χορεύουσα προς τιμήν του θεού Διονύσου. Τα μαλλιά της χορεύτριας ανεμίζουν στον αέρα. Η πλαστικότητα των κινήσεων του σώματος και των χεριών της είναι εκφραστική. Οι Μαινάδες ήσαν παλιότετα γνωστές με το όνομα Λήναι, από το οποίο τούτο όνομα μια μεγάλη Διονυσιακή γιορτή έλαβε το όνομα Λήναια.
- Στην Νεάπολη (Νάπολι), στο Museo Nazionale Archeologico, της Ιταλίας ευρίσκεται κρατήρας, του 400 π.Χ.-390 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού, στον οποίον υπάρχει ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Στην απεικόνιση της αγγειογραφίας αυτής παριστάνεται η Γαία, η οποία βγαίνει από κάποιο άνοιγμα της Γης, ανήσυχη, γιατί τα παιδιά της, οι Γίγαντες, εναντιώθηκαν στους θεούς και τους πολεμούν. Δύο Γίγαντες κρατούν στα χέρι τους τεράστια βουνά για να τα εκφενδονίσουν εναντίον των θεών. Ίσως το ένα να είναι η Όσσα και το άλλο να είναι το Πήλιον. Πιο ψηλά στην ίδια παράσταση εικονίζεται ο Ήλιος πάνω στο τέθριππό του να ανεβαίνει στο στερέωμα. Κάτω χαμηλά υπάρχει ασπίδα που σε κύκλο εικονίζει τον Πήγασο, το φτερωτό άλογο.
- Στο Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ευρίσκεται λήκυθος, φιάλη ελαίου ή μυροθήκη, του 500 π.Χ. – 475 π.Χ., μελανόμορφη λευκού βάθους, στην οποία υπάρχει αγγειογραφία. Στην αγγειογραφία αυτή εικονίζονται ο Ήλιος και η Ηώ. Αριστερά παριστάνεται η Νυξ (Νύκτα) και δεξιά η Ηώ (Αυγή) που ταξιδεύουν με τα άρματά τους. Οι κυματιστές γραμμές κάτω από τα άλογά τους δηλώνουν τον ποταμό, τον ρέοντα βαθέως Ωκεανό, από όπου ανατέλλουν και δύουν τα αστέρια. Ανάμεσα στην Νύκτα και την Ηώ αναδύεται με το τέθριππό του λαμπερός ο Ήλιος. Στην εν λόγω παράσταση αναγράφονται τα ονόματα των εικονιζομένων. Ο Ήλιος η Ηώ και η Σελήνη ήσαν αδέλφια, τέκνα του Υπερίωνος και της Θείας.
Τα Δαφνηφόρια ήτο εορτή εννεαετής (9ετής), εορτή που εγίνετο κάθε εννέα (9) έτη, στα Τέμπη και στην Βοιωτία προς τιμήν του θεού Απόλλωνος δια την κάθαρσιν αυτού γιατί εφόνευσε τον Πύθωνα. Στην Θήβα η εορτή των Δαφνηφορίων ετελείτο προς τιμήν του Ισμηνίου Απόλλωνος. Ο παις, ο δαφνηφόρος, έφερε στον ναό ξύλο ελαίας διακεκοσμημένο με δάφνες, άνθη και ταινίες. Στο άνω μέρος του ξύλου τούτου υπήρχε χάλκινη σφαίρα, εκ την οποίας εκρέμοντο άλλες εκατόν εξήντα πέντε (165) μικρές σφαίρες. Στο μέσον του ξύλου υπήρχε άλλη σφαίρα πιο μικρή από την σφαίρα του άνω μέρους. Η μεγάλη σφαίρα η ευρισκόμενη στο άνω μέρος παρίστανε τον Ήλιον. Η μικρότερη σφαίρα, η ευρισκομένη στο μέσον, παρίστανε την Σελήνη, και οι μικρές του άνω μέρους σφαίρες παρίσταναν τους αστέρες. (Πρόκλ. Ιρ. Χρστμ. 11. – Παυσαν. Θ, 10, 4, – Πλούταρχ. Ελλην. Κεφ. ΙΚ). Ως ανεφέρθη ανωτέρω, ο Ήλιος, η Σελήνη και η Ηώ ήσαν τέκνα του Υπερίωνος και της Θείας.
- Στο Μόναχο, Staatliche Antikensammluhgen, στην Γερμανία ευρίσκεται αμφορεύς ή αμφι-φορεύς, αγγείον με δύο λαβάς, το οποίον εχρησιμοποιείτο ως υδρία, ή εις το οποίον εναπετίθετο τέφρα νεκρού. Βλέπε σελ. 85 Λεξικού Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου. Ο αμφορεύς ούτος είναι του 500 π.Χ., είναι ερυθρόμορφου ρυθμού και φέρει ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Στην απεικόνιση της αγγειογραφίας αυτής παριστάνεται η Ίρις, η οποία φέρει φτερά στους ώμους και φτερά στα πόδια της. Η Ίριδα ήτο η ακόλουθος και η αγγελιαφόρος των Ολύμπιων θεών. Γρήγορη σαν τον άνεμο, έφερνε και έπαιρνε μηνύματα από θεούς και ανθρώπους. Η Ίρις στην εν λόγω απεικόνιση εμφανίζεται μπροστά στο θεϊκό ζεύγος (Δία- Ήρας) προκειμένου δε δεχθεί εντολή. Το ζευγάρι (Δίας-Ήρα) δεν εικονίζεται. Η ίδια, η Ίρις, φαίνεται πειθήνια και κρατάει στο αριστερό χέρι της φιάλη και στο δεξιό χέρι της οινοχόη. Επιδεικνύει προθυμία να προσφέρει σπονδή στο ζευγάρι των θεών αυτών.
- Στο Λονδίνο, στο British Museum, στην Αγγλία ευρίσκεται αμφορέας, του 530 π.Χ.-520 π.Χ., μελανόμορφου ρυθμού, στον οποίο υπάρχει αγγειογραφία. Στην μελανόμορφη τούτη αγγειογραφία παριστάνεται στο κέντρο η Αριάδνη με τον σύζυγό της θεό Διόνυσο. Η Αριάδνη, κόρη του Μίνωα, χάρισε στον Διόνυσο δύο υιούς, τον Στάφυλο και τον Οινοπίωνα. Στην εν λόγω παράσταση η Αριάδνη στέκεται μπροστά τον αγαπημένο της σύζυγο με τους δύο υιούς της στην αγκαλιά της. Ο Διόνυσος είναι κισσοστεφανωμένος, συνομιλεί με την Αριάδνη κρατώντας στο αριστερό του χέρι κέρας (=κέρατο) και στο δεξιό χέρι του κλαδί κλίματος με σταφύλια και φύλλα. Αριστερά εικονίζεται ο Ερμής και δεξιά ένας νεαρός κρατώντας ένα μεγάλο κλαδί με φύλλα κισσού.
- Στο Μουσείο του Βατικανού στην Ρώμη της Ιταλίας ευρίσκεται κύλιξ του 450 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού. Στο εσωτερικό της κύλικος αυτής υπάρχει ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Στην εικονιζόμενη παράσταση ο Αίσωπος συνομιλεί με μία αλεπού. Βλέπε σελ. 54 Βιβλίο Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, Στέφου, Στεργιούλη, Χαριτίδου.
- Στο Βερολίνο της Γερμανίας, στο Staatliche Museum, ευρίσκεται κύλιξ, γύρω στα 420 π.Χ. – 400 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού, στο εσωτερικό της οποίας υπάρχει ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Σε αυτήν εικονίζεται η Γαία. Η ίδια ξεπροβάλλει για να γλιτώσει τον γιό της, τον Γίγαντα Πολυβώτη, από το μένος του θεού Ποσειδώνα, που ήταν υιός του Κρόνου και της Ρέας.
- Στο Λονδίνο της Αγγλίας, στο British Museum, ευρίσκεται ανάγλυφο της Μήλου, του δεύτερο μισού του 5ου αιώνος π.Χ., ήτοι 450 π.Χ.-400 π.Χ. Στο ανάγλυφο τούτο παριστάνεται η Σκύλλα, στοιχειό της θάλασσας, τρομακτικό και αποτρόπαιο. Η Σκύλλα από τη μέση και άνω ήτο γυναίκα και από την μέση και κάτω δράκαινα. Από την μέση της φύτρωναν κεφάλια κυνών (=σκυλιών) με το λαιμό τους και τα μπροστινά τους πόδια. Ο θαλάσσιος τούτος δράκος, η Σκύλλα, εξαφάνιζε τους ναυτικούς, οι οποίοι διήρχοντο από τον υψηλό και απόκρημνο βράχο της θάλασσας, στον οποίον (βράχο) είχε η ίδια την φωλιά της, την σπηλιά της. *Ερευνητής – Μελετητής – Αναλυτής 23-9-2026
