Υπάρχουν μητέρες που δεν θα γιορτάσουν στο σπίτι τους με λουλούδια αυτή τη μέρα αλλά μέσα σε ένα νοσοκομείο.
Με έναν ορό στο χέρι.
Με ένα μαντήλι στο κεφάλι.
Με μια κούραση που δεν περιγράφεται, αλλά με μια αγάπη που συνεχίζει να χωράει τους πάντες.
Υπάρχουν μητέρες που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και, ακόμα κι έτσι, συνεχίζουν να νοιάζονται πρώτα για τους άλλους.
Να χαμογελούν στα παιδιά τους ενώ φοβούνται.
Να λένε «είμαι καλά» ενώ πονάνε.
Να προσπαθούν να προστατεύσουν την οικογένειά τους από έναν φόβο που τις καταπίνει και τις ίδιες.
Υπάρχουν όμως και οι μητέρες που έγιναν το στήριγμα ενός παιδιού μέσα στην ασθένεια σε κάθε ηλικία.
Μητέρες που έμαθαν να μετρούν χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες και ώρες αναμονής.
Που κάθισαν δίπλα σε κρεβάτια νοσοκομείων κρατώντας το χέρι του παιδιού τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο για να κρατηθούν εκείνες.
Που προσευχήθηκαν σιωπηλά να πάρουν εκείνες τον πόνο του παιδιού τους.
Και υπάρχουν και οι μητέρες που έχασαν το παιδί τους και αυτή η μέρα τους πονάει η απουσία λίγο πιο πολύ
Σήμερα, η σκέψη μας είναι σε όλες τις μητέρες που αγάπησαν πέρα από τα ανθρώπινα όρια.
Γιατί η μητρότητα, κάποιες φορές, είναι η πιο δυνατή μορφή ηρωισμού.
Πίστη Κρυσταλλίδου
Πρόεδρος ΑΜΚΕ WinCancer
