Με αφορμή τη συμπλήρωση 82 χρόνων από την εκτέλεση 24 νέων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης στα Χιονάτα της Κεφαλονιάς, ο Γιώργος Ζαχαριάδης, γνωστός ως «ΤΕΜΟΝ ΑΕΚ», καταθέτει ένα συγκινητικό μήνυμα μνήμης για τα θύματα της 17ης Ιουλίου 1944. Μέσα από την αναφορά του στα γεγονότα, στις οικογένειες που σημάδεψε η τραγωδία και στη δική του σχέση με την Κεφαλονιά, υπογραμμίζει ότι η ιστορική μνήμη αποτελεί χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές.
Ο Γιώργος Ζαχαριάδης αναφέρει αναλυτικά:
«17 Ιουλίου 1944 – Εκεί όπου η μνήμη γίνεται χρέος
Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς κομμάτια γης. Είναι τόποι ποτισμένοι με δάκρυα, αίμα και μνήμη. Τόποι όπου η Ιστορία δεν διαβάζεται μόνο στα βιβλία, αλλά ζει στις αφηγήσεις των ανθρώπων, στα βλέμματα και στις σιωπές τους.
Η 17η Ιουλίου 1944 είναι μια τέτοια ημέρα για την Κεφαλονιά.
Συμπληρώνονται 82 χρόνια από τη μαύρη εκείνη ημέρα, κατά την οποία οι ναζί κατακτητές εκτέλεσαν στα Χιονάτα 24 νέους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Νέα παιδιά, που αντίκρισαν τον θάνατο με το κεφάλι ψηλά, επειδή είχαν επιλέξει να ζήσουν ελεύθερα.
Ανάμεσά τους βρίσκονταν πέντε παλικάρια από τα Σαρλάτα:
Γεράσιμος Νεόφυτος, 21 ετών
Γεράσιμος Αυγουστάτος, 18 ετών
Αθανάσιος Πολυκαλάς, 18 ετών
Νικόλαος Ρηγάτος, 20 ετών
Χαρίλαος Βονιτσιάνος, 28 ετών
Στο Αυλάκι του Κιβουρτά έπεσαν νεκροί, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες που δεν έπαψαν ποτέ να πενθούν.
Η φρίκη εκείνης της ημέρας ξεπερνά κάθε ανθρώπινη λογική. Από τα χαράματα, οι κατακτητές τούς ανάγκασαν να ανοίξουν μόνοι τους τον τάφο τους. Με τα ίδια τους τα χέρια έσκαψαν το χώμα που, λίγο αργότερα, θα τους σκέπαζε.
Όταν η τάφρος κρίθηκε αρκετά μεγάλη, τους έστησαν στην άκρη της. Στις 12 το μεσημέρι, ο ήχος των όπλων έσχισε τον ουρανό της Κεφαλονιάς. Μαζί του χάθηκαν 24 ζωές, 24 όνειρα, 24 χαμόγελα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.
Ένας Κεφαλονίτης αναφέρει:
“Τον πόνο αυτών των ανθρώπων δεν τον γνώρισα μόνο μέσα από τα ιστορικά αρχεία. Μεγάλωσα μαζί του μέσα στο σπίτι μου. Τον άκουσα στις αφηγήσεις των δικών μου, τον ένιωσα στις σιωπές των μεγαλύτερων και τον είδα στα μάτια εκείνων που έμειναν πίσω. Είναι μια μνήμη που δεν κληρονομείται μόνο με το αίμα· κληρονομείται και με την ψυχή”.
Ο Ιούλιος του 1944 ήταν μήνας μαρτυρίου για τον Ελειό–Πρόννους και για ολόκληρη την Κεφαλονιά. Από τον Απρίλιο έως τα μέσα Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, οι εκτελέσεις, οι απαγχονισμοί και τα ολοκαυτώματα σκόρπισαν τον θάνατο σε χωριά και οικογένειες.
Μουζακάτα, Αργοστόλι, Αγία Θέκλη, Βαλεριάνο, Ατσουπάδες, Χιονάτα, Αργίνια, Μαυράτα. Κάθε όνομα και ένα μαρτύριο. Κάθε τόπος και ένα μνημείο θυσίας.
Η ζωή μού χάρισε μια δεύτερη πατρίδα, την Κεφαλονιά. Σε αυτό το μαρτυρικό νησί έζησα τα μισά χρόνια της ζωής μου. Εδώ έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους του, την περηφάνια και τη λεβεντιά τους, να σέβομαι την ιστορία τους και να θαυμάζω τη δύναμή τους να συνεχίζουν τη ζωή χωρίς ποτέ να ξεχνούν.
Αισθάνομαι πως ένα κομμάτι της ψυχής μου ανήκει πλέον σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.
Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο ένας τόπος μοναδικής ομορφιάς. Είναι ένας τόπος που κουβαλά Ιστορία, αξιοπρέπεια και ψυχή.
Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο μια επέτειος. Είναι μια υπόκλιση σε εκείνους που θυσιάστηκαν, ένα κερί αναμμένο στη μνήμη τους και μια υπόσχεση προς τις επόμενες γενιές ότι η λήθη δεν θα νικήσει ποτέ.
Γιατί η ελευθερία δεν μας χαρίστηκε. Πληρώθηκε με αίμα.
Η Ιστορία μάς καλεί να θυμόμαστε, όχι για να συντηρούμε το μίσος, αλλά για να υπερασπιζόμαστε την ειρήνη, την ελευθερία και την ομόνοια. Μόνο έτσι οι θυσίες τους αποκτούν το αληθινό τους νόημα.
Ας είναι αιώνια η μνήμη τους.
Αθάνατοι».
Ορισμένα από τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται από τον Γεράσιμο Νεόφυτο και τον Πάνο Ματιάτο, καθώς και από μαρτυρίες συγγενών και φίλων.
