Ο Γιώργος Καρυπίδης γεννήθηκε στο Διαβατό Ημαθίας. Σε μικρή ηλικία ο παππούς του τον ρώτησε αν θέλει δώρο για το Πάσχα παπούτσια ή ποντιακή λύρα, και ο μικρός Γιωρίκας απάντησε “κεμεντζέν!”. Και έτσι περπατήσανε απο το χωριό τους στο διπλανό χωριό, το Μακροχώρι, και αγοράσανε μια λύρα για 500 δραχμές, η οποία ήρθε από τον Πόντο. Είναι αριστερόχερος ο Γιώργος. Τα πρώτα μαθήματα λύρας τα πήρε από τον χωριανό του Κωνσταντίνο Αυγητίδη. Οταν άρχιζε να παίζει πλέον ο Γιωρίκας, έγινε ο λυράρης του πολιτιστικού συλλόγου στο Διαβατό, και αργότερα έπαιζε σε γάμους, βαπτίσια, και πανηγύρια.
Έρχεται και τον ακούει στο χωριό του η γνωστή τραγουδίστρια Νόπη Παπαδοπούλου και ενθουσιάζεται πολύ με το ταλέντο του. Τον παίρνει μαζί της σαν λυράρη σε ποντιακό κέντρο στην Πτολεμαΐδα και συνεργάζονται εκεί. Αργότερα στο γνωστό Ποντιακό κέντρο της Κατερίνης “Πρόσφυγας” εμφανίζεται σαν νέος λυράρης και τραγουδιστής. Μετά από την εμφάνιση του στον Πρόσφυγα, δέχεται πρόσκληση από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξει στο συνέδριο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ-Καναδά το 1986. Και έτσι μετακομίζει στην Αμερική στην πόλη της Φιλαδέλφειας.
Στην Αμερική γίνεται γνωστός λυράρης και τραγουδιστής, ταξιδεύοντας σε όλη την Αμερική και Καναδά με την λύρα του και το τραγούδι του, και παν’ απ’ όλα το αξεπέραστο χιούμορ του. Δυστηχώς για τον Γιωρίκα γίνεται ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, και σαν συνοδηγός που βρέθηκε στο αυτοκίνητο, κόβεται το δεξί χέρι του πάνω από τον αγκώνα. Ήτανε ανήμερα των Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης ξημερώματα, στις 21 Μαΐου 1995. Επειδή είναι αριστερόχερος, με το δεξί του κρατούσε τις χορδές της λύρας, απότομα τελειώνει η καριέρα του σαν λυράρης. Αποσύρεται από το κοινό σιγά σιγά, και προσπαθεί να συνηθίσει την ζωή του χωρίς “την γραιίτσα του” όπως λέει χαρακτηριστικά για την αγάπη του, την ποντιακή λύρα του. “Κάθε βράδυ ονειρεύομαι ότι παίζω λύρα, και μετά ξυπνάω”, και έτσι συνεχιζόταν ο εφιάλτης του Γιωρίκα.
Η ζωή όμως έχει πολλά γυρίσματα και ποτέ δεν ξέρεις τι σου περιμένει την επόμενη μέρα. Σε μία επίσκεψη του στο γιατρό του για να φορέσει προσθετικό βραχίονα, αφού ξέρει ο γιατρός το πάθος του για το όργανο, τον συμβουλεύει να τον δώσει ένα προσθετικό μ’ ένα μικρό γάντζο στο τέλος για να κρατάει το τοξάρι. Αλλά αυτό θα βόλευε μόνο αν έπαιζε με το δεξί και όχι όπως είχε μάθει να παίζει με το αριστερό χέρι κρατώντας το τοξάρι. Έτσι αποφασίζει να πάει την “γραιίτσαν” στην Ελλάδα στον γνωστό μάστορα λύρας τον Νίκο Παναγιωτίδη στο Αμμοχώρι Φλώρινας. Εκεί μεταμορφώνεται η λύρα του από αριστερόχερη σε κανονική λύρα που παίζεται με το δεξί χέρι.
