Πρωτοχρονιά 1974 Είναι η χρονιά, όπου έχει επιβληθεί η Χούντα του Ιωαννίδη και η χώρα οδεύει προς την κυπριακή προδοσία.
Οι Πόντιοι της Θεσσαλονίκης συνωστίζονται στα διάσπαρτα ποντιακά κέντρα,ι στη η μπουάτ του Νίκου στη Σταυρούπολη με τον Γώγο Πετρίδη στη λύρα και το Γιώργο Κεσίδη στο κλαρίνο , στη Λεμόνα στην οδό Λαγκαδά με το Γιωργούλη Κουγιουμτσίδη, στο κορτσόπον στον Εύοσμο με τον Παναγιώτη Ασλανίδη, στου Μελανίδη στη Νεάπολη με το Νίκο Ιωαννίδη και ίσως κάποια ακόμη στέκια, που μου διαφεύγουν.
Τα χορευτικά συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης με τους καλούς σερατσήδες ήταν τότε μετρημένα στα δάχτυλα.. Θυμάμαι τους χορευτές της Πολίχνης, της Σταυρούπολης και του Ωραιόκαστρου , που πάντα ήταν οργανωμένοι και εντυπωσιακοί..
Η ομάδα της Ευξείνου Λέσχης Πτολεμαΐδας ,μπολιασμένη με τον γοργοπόδαρο χορευτή από την Καλαμαριά, Μωυσή Χαζαρίδη ήταν πρώτη στις επάλξεις ενός άτυπου αλλά γόνιμου συναγωνισμού. Η εξέδρα αυτή της ευγενούς άμιλλας, που προσφέρονταν απλόχερα από τους επιχειρηματίες της εποχής, αποτελούσε ταυτόχρονα κίνητρο για τη συνέχεια της παράδοσης. Μεταξύ αυτών των επιχειρηματιών ήταν αναμφισβήτητα και ο Παναγιώτης Ασλανίδης με το Κορτσόπον .
Στις δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα και ενώ ο κόσμος, κουρασμένος από τους ξέφρενους ρυθμούς του Ασλανίδη, κάθονταν αμφιθεατρικά στα τραπέζια του κέντρου για να πάρει ανάσα, ακούγονταν ένας πολύ γνώριμος ήχος, που προετοίμαζε τους θαμώνες για τον επικό χορό, που θα ακολουθούσε. Ο Ασλανίδης παίζοντας το ΄΄ματσουκέτκον΄΄ με μια κοινότυπη χειρονομία σηκώνοντας το δοξάρι του ψηλά και μ ένα νεύμα μάς προέτρεπε να εγερθούμε και να πυρριχίσουμε…
Η ομάδα μας καλούνταν να κερδίσει και πάλι τις εντυπώσεις. Υπήρχε η ευγενής άμιλλα αλλά και ο σεβασμός μεταξύ των συγκροτημάτων. Ακόμα η διάχυτη αγωνία του καθενός να φανεί αντάξιος χορευτής της ομάδας χωρίς να περιπέσει σε κάποιο λάθος ( πουσλούκ), δημιουργούσε αισθήματα προσωπικής ευθύνης και αγωνίας.
Ποτέ δεν πηγαίναμε στο ποντιακό κέντρο χωρίς κάποια προετοιμασία… Ο Μωυσής έδινε πάντα βαρύτητα στην προετοιμασία…. Έρχονταν από νωρίς, μας έβρισκε στην ΄΄Αετοράχης 34 ΄΄ και εκεί στο διάδρομο ξεκινούσαμε τις πρόβες. Όμορφα χρόνια με τον ποντιακό χορό να σπάει σιγά σιγά την απομόνωση και τον ρατσισμό και να διεισδύει στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας. Η χορευτική διεργασία συσπείρωνε και συγκροτούσε φιλικές παρέες και ομάδες. Σ’ όλη τη χώρα φύτρωναν με πρωτοβουλίες των χορευτών σύλλογοι και συγκροτήματα.
Ένας χορός όμως αγνός και αυθεντικός, έτσι όπως μας τον δίδασκαν οι γεροντότεροι.
Ακόμη και κάποιους αυτοσχεδιασμούς, που δημιουργήσαμε κάποιοι ενθουσιώδεις της εποχής μας ,γρήγορα τους αποβάλαμε ως ξενικό και αήθες.
Αλησμόνητες εποχές καθώς χτίζαμε σιγά -σιγά το χορευτικό μεγαλείο της ΄΄Πυρρίχους όρχησης ΄΄, αυτής, που σε μερικές δεκαετίες, στο διαγωνισμό τηςEurovision. θα απένεμε το πρώτο βραβείο στην Ελλάδα.
Οι φωτογραφίες σπάνιες αλλά πολύ σημαντικές για να μας συγκινήσουν και να μας επαναφέρουν στην εποχή μιας πρώιμης ποντιοσύνης, όπου η γενιά μας έκανε το χρέος της απέναντι σ’ έναν ιδιότυπο και αναίτιο ρατσισμό, που τον βιώσαμε σε όλο του το μεγαλείο…
Τις Φωτογραφίες αφιερώνω στους ωμόχειρους , χειροκρατητές φίλους μου ,που με συνείδηση ακόμα και τώρα, εξακολουθούν να υπηρετούν τόσο το ποντιακό ζήτημα όσο και το χορευτικό μας πολιτισμό, χωρίς φκιασίδια, νεοτερισμούς και φαντασιώσεις …. !
Φώτο 1η : 1ος Ευθυμιάδης Ευθύμης, 2ος Μωυσιάδης Παναγιώτης, 3ος Στεφανίδης Στέφανος, Ιωσηφίδης Κυριάκος.
Φώτο 2η : Ιωσηφίδης Κυριάκος, Μωυσιάδης Παναγιώτης, Χαζαρίδης Μωυσής, Ιωσηφίδης Νίκος, 5ος ( δεν φαίνεται) Στεφανίδης Στέφανος.Γενάρης
