Δηλώνει ο Υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας στους δημοσιογράφους Παπαχλιμίντζο – Βίδου της ΕΤ1, πως η επιλογή πριμοδότησης άμεσα, κυρίως των χαμηλών εισοδημάτων, (με το 10% της αξίας των καταναλωτικών ειδών), εγγυάται πως οι αδύναμοι καρπώνονται σίγουρα και άμεσα.
Ενώ η μείωση φόρων μπορεί να χαθεί στην αλυσίδα τροφοδοσίας, δηλαδή στις επιχειρήσεις.
Ναι μεν σωστό, αλλά.
Στην ελεύθερη οικονομία, οι τιμές διαμορφώνονται δυναμικά, και σίγουρα μια κυρίαρχη παράμετρος στη διαμόρφωση αυτή είναι η καταναλωτική ικανότητα των πολιτών.
Άρα, εφόσον ο πολίτης πριμοδοτείται με ένα bonus 10%, ο επιχειρηματίας δεν πιέζεται ώστε να μειώσει τις τιμές για να διασφαλίσει το ύψος του τζίρου που τον καθιστά βιώσιμο, για να μην πούμε για να επιτύχει το ύψος των κερδών που θεωρεί ικανοποιητικά, σύμφωνα με την όρεξή του.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβερνητική επιδότηση προς τον πολίτη μετακυλίεται προς τον επιχειρηματία και οι τιμές δεν πέφτουν στα ράφια.
Δύσκολες ασκήσεις μαθηματικών για τον Σταϊκούρα, αλλά κυρίως για εμάς, τους καταναλωτές, ιδιαίτερα σε ένα χώρο όπου οι διαθέσεις των επιχειρηματιών, συστηματικά αγγίζουν το όριο του πλιάτσικου.
ΝΑΙ ΜΕΝ ΑΛΛΑ. Τελικά δεν πείθει αδιαφιλονίκητα αυτή η μαθηματική λογική.
Στη πράξη, δυστυχώς, οι τιμές των επιχειρήσεων σε όλα τα είδη έχουν ξεφύγει πολύ πιο πέρα από την λογική της τρέχουσας πραγματικότητας και έχουν πλεον έδραση στη λογική του πλιάτσικου.
