Μάρτιος του 1965: μια όψιμη κοινωνική και πολιτική χειραγώγηση των μορφωτικών και παραγωγικών δομών της χώρας. Το μεταναστευτικό κύμα των Ελλήνων προς τις δυτικές χώρες ερημώνει την ελληνική ύπαιθρο. Με την άνοδο της Ένωσης Κέντρου στην διακυβέρνηση της χώρας με 171 έδρες η πολιτική αλλαγή έχει αναζωπυρώσει τις διεκδικήσεις των κινημάτων σε όλα τα επίπεδα. Το φοιτητικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη με πρόεδρο της Φ.Ε.Α.Π.Θ. τον ευφραδέστατο Τριαρίδη Κώστα καταθέτει για πρώτη φορά έναν κατάλογο προς την πρυτανεία με δέκα αιτήματα.
Οι πόντιοι φοιτητές με πρόεδρο τον Γιώργο Παρχαρίδη αξιοποιούν το δημοκρατικό πνεύμα στο Α.Π.Θ. και διεκδικούν την αποδοχή και ενσωμάτωση του ποντιακού πολιτισμού στο πανεπιστήμιο. Απαιτούν από τους γυμναστές οι πρόβες των ποντιακών χορών να εκληφθούν ως χρόνος γυμναστικής και το κατακτούν προβάλλοντας την αξία εκγύμνασης στον Πυρρίχιο χορό. Αποτέλεσμα αυτής της κατάκτησης είναι να ενταχθούν οι ποντιακοί χοροί στο μάθημα της γυμναστικής και οι χορευτές να καταγράφουν μέσω του χορού, τις απαραίτητες ώρες γυμναστικής.
Έτσι στήθηκαν τα πρώτα οργανωμένα εργαστήρια του ποντιακού χορού στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Το ποντιακό χορευτικό συγκρότημα των φοιτητών του Α.Π.Θ. έχει προγραμματιστεί να συμμετάσχει στις μεγαλειώδες εκδηλώσεις, που θα γίνουν στις 14- Μαρτίου του 1965 στο Καυτατζόγλειο στάδιο Θεσσαλονίκης μέσα στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας. Ο ποντιακός πολιτισμός με τις αισθητικές του εκφράσεις εξακολουθεί μετά από σαράντα χρόνια προσφυγιάς να αντιμετωπίζεται εχθρικά και απορριπτικά από τις αντιλήψεις των υπευθύνων. Ο πρόεδρος της ΦΕΑΠθ , Τριαρίδης Κώστας από το Κιλκίς, μαζί με τους πόντιους φοιτητές διεκδικούν τη συμμετοχή και το κατορθώνουν . Ίσως η συμμετοχή αυτή σήμερα να είναι κάτι αυτονόητο, εκείνη την εποχή όμως απαιτούσε προσπάθειες και παρεμβάσεις, αφού το υπουργείο πολιτισμού επεδίωκε την πολιτισμική ομογενοποίηση της χώρας στην αρβανίτικη εκδοχή. Η χορευτική παρουσία των ποντίων φοιτητών στο Καυταντζόγλειο το 1965 όπως και αντίστοιχα στο ΄΄Αλεξάνδρειο Μέλαθρο΄΄ το 1961, υπήρξαν από τα αξιολογότερα χορευτικά γεγονότα των Ποντίων στην Ελλάδα. Δυστυχώς αυτά τα δύο γεγονότα δεν προβλήθηκαν επαρκώς και δεν αναλύθηκαν ως σταθμοί της χορευτικής αναγέννησης των Ποντίων στην Ελλάδα.
Βέβαια υπήρξαν και άλλες χορευτικές ανατάσεις στα φεστιβάλ της Καβάλας, της Παναγίας Σουμελά… Όλα αυτά όμως κινούνταν μέσα στα πλαίσια μιας ενδο-ποντιακής εμβέλειας. Η φοιτητική εβδομάδα με τους πρωτοπόρους χορευτές, συνεπικουρούμενους από τον πρόεδρο του ποντιακού φοιτητικού συλλόγου Παρχαρίδη Γιώργο, παρουσίασαν τον Πυρρίχιο χορό ( Σέρα ), μπροστά στον ανώτατο άρχοντα της χώρας, βασιλέα Κωνσταντίνο και τον λαοπρόβλητο πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτόν στην επιβολή του πολυπολιτισμικού δόγματος σ’ ένα φοβικό και αντιπροσφυγικό περιβάλλον της εποχής… Η αίγλη του έλληνα φοιτητή εκείνη την περίοδο της μορφωτικής ανεπάρκειας, ήταν καταλυτική σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών εξελίξεων. Οι νέες γενιές των Ποντίων θα πρέπει να επιδώσουν τα πατριωτικά εύσχημα και τις δάφνες της ιστορίας σε όλους εκείνους τους αγνούς συμπατριώτες μας, που διέσωσαν και διέδωσαν με το δυναμικό τους παρόν το χορευτικό μας πολιτισμό στο πανελλήνιο. Σε κάθε εποχή οι άνθρωποι αναζητούν τους πολιτιστικούς κώδικες επικοινωνίας για να δομήσουν την κοινωνική τους συνοχή και ομοιογένεια. Αυτήν την αναγκαιότητα της ταυτοτικής έκφρασης θέλησαν να στερήσουν από τους ρωμιούς του Πόντου, ελλαδικές μικροαντιλήψεις …. Η απόρριψη άρχισε να εδραιώνεται σταδιακά από το 1924 δημιουργώντας αισθήματα ενοχής για τους πρόσφυγες. Ήταν η εποχή, που η προσφυγική καταγωγή και προπάντων η ποντιακή ήταν ντροπή και μειονέκτημα. Αυτό το φράγμα του φυλετικού ρατσισμού στην Ελλάδα θρυμμάτισαν με τις συλλογικές τους διεκδικήσεις οι πόντιοι φοιτητές του Α.Π.Θ. στην πέτρινη δεκαετία του 1960….. !
Εμείς, οι νεότεροι, τους ευχαριστούμε για την προσφορά τους και υποσχόμαστε, ότι θα συνεχίσουμε την διάσωση των χορών μας, χωρίς παραχαράξεις και αλλοιώσεις έτσι, όπως αυτοί μάς τους παρέδωσαν…..!
