Στη σημασία του Σταυρού ως συμβόλου δύναμης, αγάπης και ελπίδας αναφέρεται το μήνυμα της Ιεράς Μητρόπολης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στις 13 Σεπτεμβρίου 2026, με αφορμή την αποστολική περικοπή από την προς Γαλάτας επιστολή.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (13-9-2026)
«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Στὴν ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ διαβάσαμε σήμερα ἀπὸ τὸ 6ο κεφάλαιο τῆς πρὸς Γαλάτας ἐπιστολῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει νὰ μὴ τοῦ συμβεῖ νὰ καυχᾶται γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἆραγε γιατί νὰ καυχᾶται μόνο γιὰ τὸν Σταυρό; Ἂς προσεγγίσουμε τὸ θέμα.
Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου πρῶτα δηλώνει τὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Μὰ πῶς εἶναι δυνατόν; Στὸν Σταυρὸ ὁ Κύριός μας ἐμφανίζεται ἀδύναμος. Τὸν ραπίζουν, τὸν ἐμπτύουν, τὸν μαστιγώνουν, τὸν κοροϊδεύουν καὶ παίζουν μαζί Του τυφλοπάνι. Τὸν ἐξουθενώνουν, τὸν γιουχαΐζουν. Τότε ἦταν, ὅπως ἔλεγε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἡ ὥρα ποὺ ἐξουσἰαζε γιὰ ἐκείνους τὸ σκοτάδι. Εἶναι μόνος. Τὸν ἐγκατέλειψαν σχεδὸν ὅλοι. Ἕνας μαθητὴς τὸν πρόδωσε. Ἄλλος τὸν ἀρνήθηκε. Μόνος πίνει τὸ πικρὸ ποτήρι τοῦ θανάτου.
Καὶ ὅμως τὰ πράγματα ἄλλαξαν τελείως. Ὁ Χριστός, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ἔδειξε τὴ δύναμή Του. Μετὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀκολούθησε ἡ ἔνδοξη Ἀνάσταση. Ὅπως εἶπε ὁ Ἀναστημένος Κύριος στοὺς μαθητές Του, τοῦ δόθηκε κάθε ἐξουσία στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Εἶναι ὁ κυρίαρχος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.
Τὸν θεώρησαν ἀδύναμο καὶ ἀνίσχυρο. Τὸν σταύρωσαν, σὰν καταραμένο, καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Ἰερουσαλήμ, ἀλλὰ τελικὰ ὅσοι τὸν περιγελοῦσαν, στὸ τέλος ξεγελάσθηκαν. Δὲν τελείωσαν, ὅπως νόμιζαν, μὲ ἕναν πλάνο. Οἱ ἴδιοι πλανήθηκαν. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος τὰ οἰκονόμησε ἔτσι, ὥστε ἡ σωτηρία μας νὰ ὑπογραφεῖ μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ σφραγισθεῖ μὲ τὴν Ἀνάσταση. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία κυριάρχησε ἡ δύναμη.
Ὁ Σταυρὸς δείχνει τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τὸ θαῦμα τῆς θείας Οἰκονομίας. Ὅλοι, ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς, φαρισαῖοι, ὁ Ἰούδας, ὁ σατανᾶς, ὅλοι μαζὶ βάλθηκαν νὰ τὸν ἐξαφανίσουν. Ἀλλὰ ξεγελάσθηκαν. Τοὺς ξεγέλασε ἕνας θάνατος. Ἡ ἀνθρώπινη φύση ἦταν τὸ δόλωμα, ἡ θεία τὸ ἀγκίστρι. Ὅλοι νικήθηκαν. Ἡ κακία τους ἔγινε ἡ σωτηρία μας. Ἡ κατάρα εὐλογία. Τὰ πρόβατα νίκησαν τοὺς λύκους.
Ὁ Σταυρὸς δηλώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι ἀπαίτηση τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν προσβάλλεται, δὲν ὀργίζεται. Εἶναι τελείως αἱρετικὴ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Θεὸς προσβάλλεται καὶ γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἱκανοποιηθεῖ.
Εἶναι δὲ ἄστοχο τὸ παράδειγμα τοῦ βασιλιᾶ Ζάλευκου, ποὺ φέρουν ὁρισμένοι. Ὁ Ζάλευκος, ὁ βασιλιὰς τῶν Λοκρῶν, ἐξέδωσε διάταγμα κατὰ τῆς μοιχείας καὶ ὅρισε νὰ βγάλουν τὰ δύο μάτια τοῦ πρώτου ποὺ θὰ συλληφθεῖ ἐπ’ αὐτοφώρῳ. Πρὸς κατάπληξή του ὁ πρῶτος ποὺ συνέλαβαν καὶ τοῦ ἔφεραν, ἦταν ὁ γιός του. Τί νὰ κάνει, λοιπόν, ὁ πατέρας; Ὁ νόμος ἀπαιτοῦσε δύο μάτια. Ὅμως πῶς νὰ βγάλει τὰ μάτια τοῦ γιοῦ του καὶ νὰ τὸν ἀφήσει ἀόμματο; Ἡ πατρική του καρδιὰ δὲν τὸ ἀντέχει. Πῆρε, λοιπόν, μία ἀπόφαση. Δύο μάτια δὲν ἀπαιτεῖ τὸ γράμμα τοῦ νόμου; Ἔβγαλε τὸ ἕνα τὸ δικό του, τὸ ἄλλο τοῦ γιοῦ του. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἱκανοποιήθηκε ἡ δικαιοσύνη.
Ὄχι. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἀπαίτηση τῆς Θείας ἀγάπης. Ἐπάνω στὸν Σταυρὸ ὁ Κύριος ἅπλωσε τὰ ματωμένα Του χέρια σὲ μία ἔκταση θεϊκῆς ἀγάπης. Μᾶς ἀγκάλιασε καὶ μᾶς συγχώρησε μὲ τὸ Αἷμα Του, ποὺ μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ἐμεῖς καυχώμαστε γιὰ τὸν Σταυρό; Ἢ μήπως ντρεπόμαστε; Μήπως λησμονήσαμε τὴ γραμμὴ πλεύσεως ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος, ὅτι στὸν κόσμο θὰ ἔχουμε θλίψη, θὰ ἔχουμε καὶ μεῖς τὸν σταυρό μας; Μήπως ἔχουμε ξεχάσει τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὅσοι θέλουν νὰ ζήσουν μὲ εὐσέβεια θὰ διωχθοῦν; Μήπως τὰ ξεχάσαμε ὅλα αὐτά, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα;
Τελικὰ τί προτιμᾶμε; Τὴ δόξα ἢ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ Σταυροῦ, νὰ μὴ κακοπαθήσουμε χάριν τοῦ Χριστοῦ; Νὰ κάνουμε ὀπαδοὺς ἢ ὡς νυμφαγωγοὶ νὰ ὁδηγοῦμε τοὺς ἀνθρώπους στὸν Νυμφίο τῆς Ἐκκλησίας; Τὴν ἀλήθεια μὲ λίγο ψέμα ἢ ἀκέραιη καὶ ματωμένη; Ἀλλὰ νὰ ξέρουμε ὅτι ἀλήθεια, ποὺ δὲν εἶναι ματωμένη, δὲν εἶναι ἀλήθεια. Προτιμᾶμε τὸ στεφάνι τῆς ἀνθρώπινης δόξας ἢ τὸν ἀκάνθινο στέφανο τοῦ Χριστοῦ; Νὰ ὑπαναχωροῦμε στὰ θέματα τῆς πίστεως ἢ νὰ μένουμε σταθεροὶ καὶ νὰ πίνουμε τὸ ποτήρι ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς Πατέρας;
Ὅλοι ἔχουμε ἕνα χρέος˙ τὸ χρέος τῆς ὑπομονῆς, ἐκείνης ποὺ ἐπέδειξε ὁ Κύριος ἐπάνω στὸν Σταυρό. Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ φθάσουμε ἀπὸ τὸ κέντημα τοῦ πόνου στὴν ἱερότητα τοῦ πόνου. Ἐμᾶς, ποὺ παρὰ τὴν ἁμαρτωλότητά μας τὸν πιστεύουμε καὶ τὸν ἀποζητᾶμε.
Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει καμμιὰ φορὰ νὰ σταυρωνόμαστε. Ἐπιτρέπει τὶς δοκιμασίες, τὶς θλίψεις, στὴν ζωή μας, ποὺ δὲν εἶναι πάντα μιὰ ἥσυχη θάλασσα, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς φουρτουνιασμένη. Ὁ Θεὸς γνωρίζει μέχρι ποιοῦ σημείου θὰ ἐπιτρέψει νὰ δοκιμασθοῦμε. Ἂν ὁ πιθαρᾶς ξέρει μέχρι πότε θὰ ψήσει τὰ πιθάρια καὶ ὁ τεχνίτης μέχρι ποιό σημεῖο θὰ κτυπήσει τὸ κανάβι, πολὺ περισσότερο ὁ Θεὸς γνωρίζει μέχρι πότε θὰ μᾶς ἀφήσει νὰ δοκιμασθοῦμε. Οἱ δοκιμασίες στὴν ζωή μας ἀποδεικνύουν ὅτι εἴμαστε γνήσια παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή. Ὅποιος ὑποφέρει, βρίσκεται ἀπ’ τοὺς πρώτους στήν “καρδιά” τοῦ Θεοῦ.
Ἄλλωστε, ὅταν δοκιμαζόμαστε, ὅταν εἴμαστε σὲ στενότητα, πιεσμένοι, ἡ προσευχή μας εἶναι πιὸ δυνατή, βγαίνει μὲ πιὸ πολλὴ θέρμη. Πηγαίνει πιὸ ψηλά, στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ὅπως στὰ συντριβάνια τὸ νερὸ ἔρχεται ἀπὸ τοὺς σωλῆνες, ἀλλὰ πηδᾶ ψηλότερα, γιατί βγαίνει ἀπὸ στενὲς τρύπες.
Ναί, Κύριε, καὶ μεῖς, μαζὶ μὲ τὸν Τζοβάνι Παπίνι, σοῦ λέμε: «Ἐμεῖς, ποὺ κάπως σὲ πιστεύουμε καὶ σὲ ζητᾶμε, θέλουμε νὰ ἔλθεις μέσα στὴ δόξα σου τὸ γρηγορώτερο. Θὰ σὲ περιμένουμε κάθε μέρα, παρὰ τὴν ἀναξιότητα καὶ τὶς ἀδυναμίες μας. Κι ὅλη ἡ ἀγάπη, ποὺ ἀπόμεινε στὶς φτωχὲς μας καρδιές, εἶναι γιὰ Σένα, Θεῖε Ἐσταυρωμένε, ποὺ ὑπέφερες ἀγαπώντας μας καὶ τώρα μᾶς κάνεις νὰ ὑποφέρουμε ἀγαπώντας Σε».
