Επίλογος μακροχρόνιας ζωής – Γράφει η Καλλιόπη Κοντού

Η γραμμή του χρόνου κίνησε σταθερά από τότε που γεννήθηκα. Ενενήντα χρόνια κύλησαν. 32.400 σελίδες γράφτηκαν στο βιβλίο της ζωής.

Απόμαχος τώρα τις ξεφυλλίζω μία, μία στα έσχατα της ζωής. Σελίδες  καλογραμμένες, καλλιγραφομένες. Σου ανοίγουν διάπλατα τα μάτια της ψυχής και της καρδιάς. Σε δροσίζουν, σε ξεδιψούν στα κατάξερα φυλλοκάρδια του είναι σου. Αναζωογονούν ολάκερη την ύπαρξή σου. Το  παρελθόν γίνεται εν σμικρογραφία παρόν. Μία ανάταση στον ουρανό με πίστη, ελπίδα και αγάπη προς τον πάνσοφο Θεό.

Τις γεμίσαμε με ωραίες ζωγραφιές, πράξεις, έργα, ανθρώπινες συμπεριφορές, κατά δύναμη με την ευλογία του Θεού. Καταυγάζουν το συσσωρευμένο σκοτάδι παραλελειμμένων ετών.

Υπάρχουν εναλλαγές εποχών μέσα στο χρόνο υπάρχουν και μέσα στο  βιβλίο σελίδες με συννεφιές, μπόρες και καταιγίδες, αναπόφευκτες στον αγώνα της ζωής, που αμαυρώνουν τον καθαρό ορίζοντα και δημιουργούν αποπνικτική ατμόσφαιρα.

Είναι δώρο του Θεού, τώρα στα έσχατα της ζωής, που μας χαρίζει τον περιορισμένο χρόνο, να σβήσουμε τις μουτζούρες από τη σελίδες του βιβλίου της ζωής μας.

Υπάρχει η εκκλησία η Κιβωτός της σωτηρίας. Το εργαστήρι της  αγιότητας. Υπάρχει η μετάνοια, η ανυπόκριτη αγάπη, η ανιδιοτέλεια, ο σεβασμός προς όλους τους ανθρώπους. Η παρουσία του Θεού θα ξεκουράσει την ψυχή και θα δυναμώσει την καρδιά, κάτω από το βάρος των ετών. Θα λάμψει το ουράνιο τόξο και θα διαλύσει το σκοτεινό μοτίβο της ζωής με βροντές και αστραπές. Θα σβήσει τις μουτζουρωμένες σελίδες.

Καιρός να εκμεταλλευτούμε τον ελάχιστο χρόνο, που μας χαρίζει ο Πανάγαθος Θεός με πολλή αγάπη και εμπιστοσύνη. Να τον επενδύσουμε με αέναη ευχαριστία, δοξολογία και έμπρακτη αγάπη. Με ενσυνείδητη ταπείνωση, υπομονή, συγχωρητικότητα, κατανόηση στις ανθρώπινες σχέσεις. Θυσιαστική  αγωνιστικότητα του εγώ, παραδοχή του άλλου, χωρίς πολλές απαιτήσεις.

Να εντρυφήσουμε στην προσευχή μεσ’ στη μοναξιά και τη σιωπή. Να  πλησιάσουμε περισσότερο το Θεό. Θα ακούσουμε πιο καθαρή τη φωνή της συνειδήσεώς μας.

Η  θεία χάρη θα μας επισκιάσει στο λιοπύρι της ζωής. Θα φωτίσει και θα θερμάνει την ψυχρότητα της ψυχής. Θα αναζωογονήσει την αγάπη στο Θεό και τους ανθρώπους, από το λήθαργο της αμέλειας, της σύγχυσης, της αδιαφορίας. Θα μας αναγεννήσει πνευματικά, να ενσκύψουμε στον   εαυτό μας βαθιά. Να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Να πιστεύουμε, να ελπίζουμε, ν’ αγαπάμε και η άνοιξη έρχεται μυστικά και θρονιάζει μεσ’ στην καρδιά. Η θεία χάρη μας επισκέπτεται μυστικά  και μας αλλοιώνει θεϊκά.

Το σώμα υπόκειται στο φυσικό νόμο της φθοράς. Η ψυχή άϋλη θα πετάξει στα ουράνια δώματα, για τα οποία είναι προορισμένη. Να ζήσει στην αιωνιότητα. Είναι πλασμένη «κατ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού».

Τι ωραία απολαμβάνουμε το άρωμα του λουλουδιού, πριν μαραθεί. Τι  ωραία να ευωδιάζουμε κι εμείς, καθώς γέρνουμε στη δύση της ζωής, αντλώντας το «ζων ύδωρ» από τις αέναες πηγές της εκκλησίας. Να  είναι ο αποχαιρετισμός της μακροχρόνιας ζωής. Ο επίλογος της επίγειας  ζωής και πρόλογος της αιώνιας.

«Ο θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».