Την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018, ημέρα του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, εκοιμήθη στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, ο γνωστός στην Πτολεμαΐδα από πολλά χρόνια Αρχιμανδρίτης π. Ανάργυρος Αφθονίδης, σε ηλικία 87 ετών.
Πάντα έλεγε ότι γεννήθηκε μεν στη Θεσσαλονίκη, αλλά την Πτολεμαΐδα την θεωρούσε δεύτερη πατρίδα του, διότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εδώ. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη λοιπόν, το 1931 από γονείς εργαζόμενους. Ο πατέρας του διατηρούσε εστιατόριο στα σημερινά λαδάδικα. Η μητέρα του τον άφησε ορφανό κατά τη γέννηση του μικρότερου αδελφού του, όταν αυτός ήταν 6 χρονών. Την φροντίδα αυτού και των αδελφών του, ανέλαβε η «Αγία Γιαγιά» του – έτσι την αποκαλούσε- η οποία ήταν απλή και αφοσιωμένη γυναίκα κυρίως όμως είχε πίστη στον Θεό και στην Εκκλησία. Από τη γιαγιά του έμαθε να αγαπά τον Θεό και την Παναγία, την οποία πάντοτε ιδιαίτερα εσέβετο και αγαπούσε.
Ο μικρός Ανάργυρος, μεγάλωσε με στερήσεις και δυσκολίες επιβαρημένος με δυσανάλογες υποχρεώσεις για την ηλικία του. Είχε όμως πάντα την συμπαράσταση της γιαγιάς του. Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο και το Γυμνάσιο με άριστα, παράλληλα βοηθούσε τον πατέρα του στο εστιατόριο και τη γιαγιά του στο σπίτι. Κατά την διάρκεια των μαθητικών του χρόνων που συμπίπτουν και με την περίοδο της γερμανικής κατοχής γίνετε μέλος των Χριστιανικών Μαθητικών Ομάδων (Χ.Μ.Ο.) και συνεργάζεται με τον π. Λεωνίδα Παρασκευόπουλο, στα τότε καθημερινά συσσίτια στη Θεσσαλονίκη.
Έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Θεολογική Σχολή- ακολουθώντας τις νουθεσίες και την αγάπη που του ενέπνευσε για τον Θεό η πολυαγαπημένη του γιαγιά- την οποία τελείωσε με άριστα και στην συνέχεια υπηρέτησε τη θητεία του στις Ειδικές Δυνάμεις του στρατού ξηράς (Λ.Ο.Κ.). Μετά το πέρας της θητείας του, συμμετέχει και παρακολουθεί το πολλαπλό πνευματικό αλλά και ανθρωπιστικό έργο που προσφέρει η Αδελφότητα Θεολόγων «ΖΩΗ», γίνετε τακτικό μέλος και εγκαθίστατε στην Αθήνα. Από εκεί στέλνεται κατά διαλλείματα ως περιοδεύων αντιπρόσωπος της «ΖΩΗΣ» σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, και μεταξύ αυτών και στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Ο τότε πρόεδρος του συλλόγου «Ο Κάλος Σαμαρείτης», Στέλιος Χρήστου Καραχισαρλής ζητά από τη «ΖΩΗ» να έχει έδρα ο νεαρός Θεολόγος Ανάργυρος Αφθονίδης την Πτολεμαΐδα, για να βοηθήσει στον Πνευματικό έργο του Συλλόγου αλλά κυρίως στις «Χ.Μ.Ο.» Για τρία (3) χρόνια φιλοξενείται στο σπίτι του Δήμου και Ωραίας Χ”Παναγιωτίδη, οι οποίοι του παραχωρούν ένα εκ των δύο δωματίων του σπιτιού τους, και ενώ ήδη έχουν τέσσερα ανήλικα παιδιά.
Όντας γνωστή πλέον η προσφορά του Ανάργυρου στον πνευματικό τομέα του εκκλησιάσματος, τον καλεί ο τότε Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης για να χειροτονηθεί. Ο Θεός του ανοίγει το δρόμο για την Ιεροσύνη ικανοποιώντας έναν ενδόμυχο πόθο του να υπηρετήσει τον Θεό και την Εκκλησία. Χειροτονείται ιερομόναχος – αρχιμανδρίτης και υπηρετεί στην Μητρόπολη ως πρωτοσύγκελος και ιεροκήρυκας για τρία χρόνια. Όταν δημιουργείται ο θεσμός των στρατιωτικών ιερέων, διορίζεται στο Β’ Σώμα Στρατού με τον βαθμό του Λοχαγού, το οποίο τότε εδρεύει στην Κοζάνη. Αποστρατεύεται το 1995 με τον βαθμό του Συνταγματάρχη.
Ο π. Ανάργυρος δεν άφησε σε όλο αυτό το διάστημα την Πτολεμαΐδα. Ήταν συνεργάτης και πνευματικός Καθοδηγός του «Καλού Σαμαρείτη», αφοσιωμένος, ταπεινός και αρωγός σε κάθε ανάγκη οποιουδήποτε. Απέκρουσε δύο προκλήσεις αλλά και μία ιδιαίτερη πίεση να ανέλθει στο επισκοπικό θώκο της ιεροσύνης, από ταπεινότητα και απλότητα αποφεύγοντας τίτλους και πρωτεία. Μετά την αποστρατεία του εγκαθίσταται μόνιμα σχεδόν στην Πτολεμαΐδα. Δημιουργείται ένας χώρος διαμονής στον «Καλό Σαμαρείτη» για τον ίδιο και αναλαμβάνει με υπευθυνότητα τον πνευματικό έργο. Κάνει εβδομαδιαίου κύκλους μελέτης της Αγίας Γραφής σε άνδρες, γυναίκες και νέους επιστήμονες. Κάνει ομιλίες, τελετές, θείες λειτουργίες, εξομολόγηση εκδρομές.
Στο διάστημα που ακολουθεί, ανακαινίζεται εκ βάθρων το κτίριο του συλλόγου. Κλείνονται τα παλαιά σιδερένια κουφώματα με νέα ισοθερμικά, το βιβλιοπωλείο οι εσωτερικοί χώροι, η αίθουσα διαλέξεων , τοποθετούνται πλακάκια, νέα φωτιστικά, ανελκυστήρας, σώματα καλοριφέρ και εγκατάσταση τηλεθέρμανσης . Διαμορφώνεται ο χώρος του υπογείου και παίρνει το κτίριο τη μορφή ενός σύγχρονου και λειτουργικού χώρου. Ο π. Ανάργυρος δίνει τακτικά οικονομική βοήθεια καθώς επίσης μεταφέρει από γνωστούς του δωρητές από τη Θεσσαλονίκη την Λάρισα και αλλού χρήματα, προβάλλοντας το έργο του «Καλού Σαμαρείτη» Ποτέ δεν δέχτηκε να αναλάβει ο σύλλογος τις δαπάνες του, γιατί ήταν ΑΦΘΟΝΗ η αγάπη του και η προσφορά του, και ως ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ, δεν ήθελε καμία ανταμοιβή.
Το 2000 αρχίζουν τα συσσίτια του Συλλόγου , που εκείνη την εποχή ήταν ένας άγνωστος θεσμός, με την ευλογία του σεβασμιότατου Μητροπολίτη π. Θεόκλητου. Ξεκίνησαν με 20 μερίδες και έφτασαν τις 180.Δημιουργήθηκε το σώμα των 200 εθελοντριών (μαγειρισσών, υπευθύνων και διανεμητών) υπό την καθοδήγηση του πατρός Αναργύρου, ο οποίος καθ’ όλη την εβδομάδα με και με έδρα το βιβλιοπωλείο του συλλόγου κατεύθυνε και βοηθούσε τους πάντες σε συνεργασία με τη διοίκηση . Προσέτρεχε σε όλες τις ανάγκες των πιστών και των μελών του συλλόγου, σε αρρώστους, σε μυστήρια όντας πάντα σε διαρκή κίνηση. Με ένα ταξιδιωτικό σακίδιο ταξίδευε συνεχώς μεταξύ Θεσσαλονίκης, Πτολεμαΐδας και Λάρισας όταν τον καλούσαν. Ποτέ δεν παρέκαμπτε τις ειλημμένες υποχρεώσεις του, πάντοτε ήταν συνεπής και στην ώρα του. Πηγαινοερχόταν και για αρκετά χρόνια στη Φλώρινα όσο λειτουργούσε το εκεί Εκκλησιαστικό Λύκειο, ως καθηγητής αμισθεί, μετά από πρόσκληση του μακαριστού επισκόπου μας Αυγουστίνου Καντιώτη.
Ήταν η ψυχή των εκδρομών του Συλλόγου, τόσο των ημερησίων όσο και των πολυήμερων . Πάντα, οι εκδρομές συντροφεύονταν από τα ιστορικά στοιχεία του τόπου , κήρυγμα , τους ψαλμούς, την πατερική διάθεση και το χιούμορ του πατρός Αναργύρου. Ήταν πάντα προσηλωμένος στο Ευαγγέλιο, στους Πατέρες της Εκκλησίας και κυρίως στον ζωοδότη Κύριο. Ήταν αγωνιστής της Ορθοδοξίας σε ολόκληρη την ζωή του, χωρίς να κάνει συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Απεχθάνονταν τους υποκριτές και τους φαρισαίους και η ευθυκρισία του τον οδηγούσε να είναι σταράτος και ίσιος στις σχέσεις του με τους ανθρώπους, έλεγε πάντα μπροστά σου τη γνώμη του και όχι από πίσω.
Το 2012 0 Σύλλογος με την συμπλήρωση των 70 χρόνων από την ίδρυσή του, είχε προγραμματίσει την αναγγελία της δημιουργίας του ιδρύματος περίθαλψης ηλικιωμένων, στη μνήμη του π. Ευσέβιου Βίττη. Στις εκλογές που μεσολάβησαν, καταψηφίστηκαν οι πρωτεργάτες της ιδέας. Ο π. Ανάργυρος από τα επόμενα Διοικητικά Συμβούλια του συλλόγου που ακολούθησαν εξαναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον σύλλογο «Καλό Σαμαρείτη». Αυτό ήταν και το παράπονό του ως το τέλος της ζωής του. Ο διωγμός του, ήταν το αντάλλαγμα του για τα τόσα χρόνια προσφοράς , αγάπης , και θυσίας για την Πτολεμαΐδα και τον Σύλλογο. Ο διωγμός βέβαια είναι κάτι σύνηθες για όσους αγωνίσθηκαν για τον Κύριο και την αλήθεια.
Η εξόδιος ακολουθία του πατρός Αναργύρου εψάλει στον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων Συκεών στις 10.00 π.μ.την Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018, στην οποία παρέστησαν εκτός των συγγενών , πλήθος φίλων και συνεργατών του από την Θεσσαλονίκη , δύο λεοφορεία από τη Λάρισα και τον Βόλο, λίγα άτομα από Πτολεμαΐδα και κανένας εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης.
Γονατίζοντας μπρος στο Ιερό σου σκήνωμα π. Ανάργυρε, παρακαλούμε για την ευλογία σου από την αγκαλιά του Κυρίου όπου βρίσκεσαι, και ζητούμε να παρακαλέσεις τον Πανάγαθο Κύριο να συγχωρήσει όλους όσους σε επίκραναν και όλους εμάς. Είναι κάτι που ήθελες να κάνεις προσωπικά ο ίδιος όσο ήσουν εν ζωή, εκφράζοντας την επιθυμία σου αυτήν τόσο σε άλλους όσο και σε εμένα για να επισκεφθείς την Πτολεμαΐδα και ιδιαίτερα τον «Καλό Σαμαρείτη», αλλά δεν πρόλαβες.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ – ΚΑΛΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΤ. ΚΑΡΑΧΙΣΑΡΛΗΣ
