Κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος, αλλά κυρίως εκείνος που πονά.
Είναι σκληρό να ξέρεις πως κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια σου και να μην σε νοιάζει, αλλά είναι ακόμα πιο σκληρό να περιμένεις τη βοήθεια κάποιου και να μην έρχεται.
Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, άνθρωποι που περνούν δύσκολα ψυχολογικά ή οικονομικά, έχουν την ανάγκη μας, δεν χρειάζεται να εξηγήσουν, δεν χρειάζονται οδηγίες χρήσης, να είσαι άνθρωπος χρειάζεται και να σε νοιάζει ο πόνος του άλλου.
Τις περισσότερες φορές ο άνθρωπος που πονάει είτε σωματικά είτε ψυχικά, νιώθει ευάλωτος, γίνεται πολλές φορές δύστροπος, δεν θέλει να δείχνει τον πόνο του και δεν ζητάει βοήθεια. Το ότι κάποιος δεν ζητάει βοήθεια, δεν μας απαλλάσσει από το «χρέος» μας ως άνθρωποι να βοηθήσουμε.
Και φυσικά είναι εύκολο να βρίσκεις δικαιολογίες για να μην εμπλακείς συναισθηματικά και να δίνεις εγωιστικά άλλοθι στον εαυτό σου, έχεις την οικογένεια σου, το βαρύ πρόγραμμα σου, δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις χρήματα, δεν ξέρεις πως να βοηθήσεις.
Όμως αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα ζώα, είναι η συμπόνια , η συναίσθηση της δυστυχίας κάποιου άλλου και κυρίως η διάθεση να θέλουμε να τον βοηθήσουμε.
Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται να κάνουμε σπουδαία πράγματα ή πράξεις που θα μας κοστίσουν, ένα τηλέφωνο και ένα ειλικρινές «τι κάνεις; Είσαι καλά; Χρειάζεσαι κάτι;» είναι αρκετό. Το πιο σημαντικό όμως είναι να θέλουμε να ακούσουμε, να θέλουμε να δούμε ακόμα και όταν ο άλλος δεν μας μιλάει, ακόμα και όταν ο άλλος κρύβει τον πόνο του.
Δυστυχώς η γενιά μας μεγάλωσε στην τοξικότητα του ωχαδερφισμού, του φθόνου και της ζήλιας για τον διπλανό μας, χάσαμε την μεγάλη δύναμη της ελληνικής κοινωνίας την αλληλεγγύη.
Και μπορεί τα χρόνια της κρίσης που βιώνουμε, η αλληλεγγύη να έγινε πολιτικό όχημα για κάποιους ή φιλανθρωπική υποχρέωση κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, αλλά τουλάχιστον μας ταρακούνησε, μας έκανε να αλλάξουμε έστω και λίγο τη ματιά μας. Ίσως γιατί ο πόνος έγινε πολύς και από πολλούς, ίσως γιατί πονέσαμε και εμείς.
Το να συμπονάς δεν είναι κάποιο «χάρισμα», δεν χρειάζεται ταλέντο, είναι επιλογή και θα πρέπει να γίνεται αντανακλαστικά.
Μπορούμε να «επενδύσουμε» για αυτό στα παιδιά μας, να τους διδάξουμε, να στρέφουν το βλέμμα τους και στα άλλα παιδιά, που έχουν λιγότερα παιχνίδια και λιγότερα ρούχα, πρέπει να τους μάθουμε να μοιράζονται και να εκτιμούν, να εκτιμούν την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής του διπλανού τους.
Ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν τα παιδιά μας, είναι με το δικό μας παράδειγμα, δεν χρειάζεται κάποιος να γίνει ιεραπόστολος για να προσφέρει, μπορεί να ξεκινήσει από τους ανθρώπους γύρω σου, προσπαθώντας να καταλάβεις τις ανάγκες και τα προβλήματα τους.
Το πιο δύσκολο αλλά και το πιο χρήσιμο είναι να μπούμε στη θέση του άλλου , στη θέση του ανθρώπου που πονάει, προσπαθώντας να τον κατανοήσουμε. Μόνο έτσι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, μόνο έτσι θα αλλάξουμε προς το καλύτερο τον εαυτό μας.
Η μοναξιά στις μέρες προκαλεί από μόνη της πόνο, ας κάνουμε έστω και έναν άνθρωπο να πονάει λιγότερο.
Η φωτογραφία είναι του Γρηγόριου Δάλλη
