Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είχαμε την δραματική διακοπή των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές. Η οποία – για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- συντελέστηκε κυρίως για έναν λόγο: Επειδή οι πιστωτές δεν δέχτηκαν τις «εναλλακτικές» της κυβέρνησης για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού, για το 2016. Πιο συγκεκριμένα, φαίνεται πως απαίτησαν από την ελληνική κυβέρνηση, περικοπή συντάξεων και κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων ώστε να καλυφθεί το κενό. Για το πρώτο, πολύ συζήτηση μπορεί να γίνει. Είναι γεγονός ότι οι συντάξεις κατά την διάρκεια της κρίσης περικόπηκαν ήδη σε σημαντικό βαθμό. Και ενώ πολλές συντάξεις κλάδων έχουν μειωθεί δραματικά, είναι επίσης γεγονός ότι πολλές άλλες συντάξεις του δημοσίου, εξακολουθούν να είναι ακόμα σχετικά υψηλές. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρω πως το κόστος του συνταξιοδοτικού για την Ελλάδα, είναι εξαιρετικά υψηλό. Ο μέσος Έλληνας συνταξιούχος, δεν πληρώνεται (πλέον) πολλά χρήματα. Όπως όμως έχει λογική για την Ελλάδα να απαιτεί να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι το ύψος των συντάξεων που η ίδια αδυνατεί να πληρώσει, έτσι και οι Ευρωπαίοι θεωρούν πως δεν είναι υποχρεωμένοι να το πληρώσουν. Εδικά όταν ακόμα και σήμερα υπάρχουν χώρες στον στενό ευρωπαϊκό πυρήνα, που έχουν χαμηλότερο ύψος συντάξεων από την Ελλάδα. Όσο για τον δεύτερο λόγο, αυτόν της απαίτησης από τους Ευρωπαίους της κατάργησης των πρόωρων συντάξεων, προσωπικά θεωρώ πως είναι απαράδεκτο η ελληνική κυβέρνηση να επιμένει να τις διατηρήσει. Φαίνεται πως κάποιοι αρνούνται να αντιληφθούν τις αιτίες που το ασφαλιστικό στην Ελλάδα έγινε μη-βιώσιμο και επιμένουν να επιζητούν την αυθαιρεσία του παρελθόντος (και το παρόντος…).
Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κορύφωση των πιέσεων που δέχεται πανταχόθεν. Τόσο από τους πιστωτές που δείχνουν την ύστατη ώρα να σκληραίνουν δραματικά την στάση τους, όσο και από το εσωτερικό του κόμματος που επίσης δείχνει την πιο κρίσιμη στιγμή να τραβά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μια ημέρα μετά τη κραυγαλέα αποχώρηση του ΔΝΤ από την διαπραγμάτευση, η Αριστερή Πλατφόρμα του κ. Λαφαζάνη έβγαλε νέα ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει τους πιστωτές ως «ιμπεριαλιστικούς κύκλους της Δύσης» (sic), προτρέποντας την κυβέρνηση να μην «κάνει ούτε ένα βήμα πίσω» από μια συμφωνία ασύμβατη με το «ριζοσπαστικό πρόγραμμα» και εν τέλει αναφέροντας πως η χώρα διαθέτει πολλές «εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για ελπιδοφόρες προοπτικές». Αναφέρω αυτολεξεί τα γραφόμενα της ανακοίνωσης, για να καταδείξω με ποιους έχει να κάνει ο κ. Τσίπρας μέσα στο κόμμα του…
Ταυτόχρονα, είχαμε για πρώτη φορά και το πρώτο κυβερνητικό ρήγμα στην βουλή, δημιουργώντας πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ και από μια νέα κατεύθυνση. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες καταψήφισαν το κυβερνητικό νομοσχέδιο γι την Ιθαγένεια που ήρθε στη Βουλή την προηγούμενη εβδομάδα (όχι άδικα…). Η κυβέρνηση δεν πρόλαβε να συμπληρώσει ούτε 5 μήνες διακυβέρνησης και θα είχε ήδη χάσει την δεδηλωμένη, αν το νομοσχέδιο δεν υπερψηφίζονταν τελικά με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε όλα τα παραπάνω, έχουμε συνέχεια της άγριας κόντρας που έχει ξεσπάσει μεταξύ ορισμένων στελεχών της κυβέρνησης, κυρίως μεταξύ του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Πανούση και της Προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου. Συνέχεια στην κόντρα έδωσε η δήλωση του πρώτου σε κυριακάτικη εφημερίδα, υπονοώντας πως η Πρόεδρος της Βουλής έχει «αρρωστημένη συμπεριφορά που μπορεί να προσβάλλει την υγεία της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας».
Η κυβέρνηση βαλλόμενη πανταχόθεν λοιπόν. Με τον χρόνο (για την Ελλάδα) να τελειώνει. Ήδη η κυβέρνηση δεν πλήρωσε την πρώτη δόση του Ιουνίου προς το ΔΝΤ, βάζοντας την Ελλάδα στο «κλαμπ» των αφρικανικών υπανάπτυκτων δημοκρατιών, όπως η Ζιμπάμπουε και η Σομαλία που δεν έχουν αποπληρώσει δόσεις στο ΔΝΤ. Να σημειώσω πως το συγκεκριμένο γεγονός θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί «πιστωτικό» και να ενεργοποιηθούν οι καταστροφικές επιπτώσεις για την ελληνική οικονομία. Παρόλα ταύτα έγινε με την σιωπηρή συγκατάθεση των πιστωτών, προκειμένου να δοθεί ακόμα λίγος χρόνος στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ήδη να αποπληρώσει τόσο την συγκεκριμένη δόση, όσο και τις υπόλοιπες τρεις που έχει μέσα στον Ιούνιο, στις 30 Ιουνίου εφάπαξ (συνολικό ποσό 1.53 δις ευρώ). Αυτή λοιπόν είναι η καταληκτική ημερομηνία κύριοι και καμιά άλλη. Ή υπάρχει συμφωνία μέχρι τότε και η Ελλάδα δέχεται έκτακτη χρηματοδότηση για την αποπληρωμή των συγκεκριμένων δόσεων, ή κηρύττει στάση πληρωμών προς το ΔΝΤ. Ίδωμεν…
