Υπό κανονικές συνθήκες θα έγραφα εχθές και θα αφιέρωνα ένα άρθρο στον μεγάλο και αγαπημένο αλεξανδρινό Μάνο Λοΐζο. Ωστόσο η πολιτική και το καρναβάλι των ημετέρων πολιτικών, μας καλούν και πάλι να παρακολουθήσουμε ή να συμμετέχουμε, στο ριμέικ του «Ελληνικές Εκλογές 2015», δύο μέρες μόνο από σήμερα. Σιχαίνομαι να γράφω για την εικόνα της πολιτικής κατάντιας του τόπου, πολύ περισσότερο να αφήνω ένα αφιέρωμα στον Μάνο. Αλλά το δεχόμαστε και ξεκινάμε: Επί της ουσίας εκλέγουμε την αναλογία βουλευτών του επόμενου κοινοβουλίου, το οποίο θα κληθεί να ψηφίσει τα εφαρμοστικά μέτρα. Το ζητούμενο της επόμενης ημέρας, είναι η διαμόρφωση της επόμενης δικομματικής ή πολυκομματικής κυβέρνησης. Η πρώτη περίπτωση, είναι τον αν θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Δημοκρατία, «ευσεβής πόθος», μην κρυβόμαστε, των Ευρωπαίων και μη. Η περίπτωση αυτή, θα χαρίσει στους δανειστές ή τοκογλύφους των δικών μας λαθών, την προαπαιτούμενη σταθερότητα. Ωστόσο ο εφιάλτης τους στο σενάριο αυτό, είναι το γεγονός πως η Χρυσή Αυγή θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Προσωπικά θεωρώ πως είναι ικανή να πετύχει τα αποτελέσματα των τελευταίων Ευρωεκλογών. Επιπλέον σε αυτήν την περίπτωση η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε επόμενες εκλογές από τους προδομένους αριστερούς και φυσικά και τους πρώην οπαδούς του ΠΑΣΟΚ θα είναι βεβαία, αν όχι η περαιτέρω πολυδιάσπαση.
Η δεύτερη περίπτωση είναι η συγκυβέρνηση του πρώτου κόμματος (έστω οι αναξιόπιστες εδώ και καιρό δημοσκοπήσεις δίνουν οριακό προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ) με μικρότερα κόμματα. Κόμματα που, πλέον, έχουν ως οροφή, την συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα και την ανάδειξη των ηγετών τους σε υπουργούς δεύτερης κατηγορίας. Σε αυτό το σενάριο, διαθέσιμα είναι μόνο το ΠΟΤΑΜΙ, το ΠΑΣΟΚ και η ΑΝΕΛ, η οποία μάχεται για να μπει στη Βουλή. Τα υπόλοιπα κόμματα δεν μπορούν να αποτελέσουν μέρος της δικής τους λύσης. Το ΚΚΕ πέραν της ουσίας δεν συνεργάζεται με κανένα, ούτε καν συμπράττει σε κοινές συγκεντρώσεις, ούτε καν στην Πρωτομαγιά. Με τη Χρυσή Αυγή δεν συνεργάζεται κανένας. Το ΛΑ.Ε. αποσπάσθηκε από τη κυβέρνηση για να μη συμμετέχει στα εφαρμοστικά και θα το στηρίξουν πολίτες οι οποίοι προσπαθούν να διασώσουν την πληγωμένη τους αριστερή αξιοπρέπεια. Διαπιστώνω, όμως, ότι πολλές δικές του προτάσεις, κινούνται εκτός δημοσιονομικής πραγματικότητας. Εντούτοις, η ουσία που επικαλούνται είναι πραγματικότητα, Είμαστε υπό οικονομική κατοχή, έχοντας απωλέσει, ουσιαστικά ή τυπικά την εθνική μας ανεξαρτησία. Εγώ θα πω και απομακρυσμένοι από την εθνική μας παιδεία και παράδοση. Υπάρχει τεράστια πνευματική κρίση στον Έλληνα του σήμερα.
Τις πύλες της βουλής θα περάσει άνετα και η Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη, παρά τις προσπάθειες δημοσκοπικών παραγγελιών. Και αυτό το κόμμα δεν θα συμμετέχει στη νέα κυβέρνηση, δηλώνοντας πως θα στηρίξει επιλογές σχετικές με τις 9 βασικές προτάσεις του. Κατά την προσωπική μου γνώμη, θα τύχουν της καθολικής απορρίψεως του βαθέως διαβρωμένου και διαπλεκομένου περιβάλλοντος «των επάνω». Δεν τρέφω αυταπάτες. Προσωπικά στις εκλογές αυτές στάθηκα, δίπλα στο πλευρό της Ένωσης Κεντρώων. Επειδή αποστρέφομαι τα αλαζονικά κλισέ του τύπου «είμαστε το μόνο κόμμα» και επειδή δεν αρθρογραφώ, έχοντας στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου πολιτικές βλέψεις, θα πω τους 2 λόγους που έλαβα την απόφαση αυτή. Ο πρώτος ήταν γιατί στο πρόσωπο του φίλου μου Παύλου Κιλίντζη, είδα το τυπικό άξιο παράδειγμα ενός Έλληνα νέου, που αν και έχει μεγάλη μόρφωση, αγάπη για την πατρίδα και ηθικό και ρεαλιστικό υπόβαθρο, στην πλειονότητά του βλέπει την πλάτη κάποιου βύσματος, κάποιου φελλού που θα επιπλέει όσο υπάρχει το σημερινό πελατειακό καθεστώς. Που δεν έχει ελπίδα, εκτός και αν χρησιμοποιήσει και αυτός αθέμιτα μέσα, γινόμενος ένα ακόμα γρανάζι του σάπιου συστήματος. Ο δεύτερος λόγος ήταν, πως ο πρόεδρος του κόμματος, εν προκειμένω ο Βασίλης Λεβέντης, παρά τις κάποιες άτυχες επικοινωνιακές του στιγμές (ποιος, όμως από εμάς σε ακραίες καταστάσεις δεν έχει ξεφύγει;), δεν κουβαλά στην πλάτη του αθέμιτες προωθήσεις, αμορφωσιά, έλλειψη ενσήμων, διορισμούς ημετέρων, θρησκευτικό φασισμό, εθνομηδενισμό. Ξέρω ότι πούλησε περιουσιακά στοιχεία του για να διατηρήσει το κόμμα του. Αν ήταν διαφορετικά θα είχα ηθικό δίλημμα. Εύχομαι σε όσους είναι πραγματικοί πολίτες και λειτουργούν ουχί ιδιωτικώς, να αγωνισθούν τον καλό αγώνα, με όποιο κόμμα και αν κατέρχονται. Ευχόμενος να γευτούμε κάποτε την έρμη πρόοδο της αγαπημένης μας Ελλάδος και του πολιτικού μας πολιτισμού.
Κόττης Κωνσταντίνος
konstantinosoa@yahoo.gr
