Την στιγμή που την επικαιρότητα εξακολουθεί να καταλαμβάνει το σκάνδαλο Novartis (για αυτό μεθοδεύτηκε από την πρώτη στιγμή άλλωστε…), οι πληροφορίες που διέρρευσαν μετά το συμβάν του εμβολισμού του ελληνικού σκάφους από το τουρκικό στην περιοχή των Ιμίων, προκαλούν ακόμα μεγαλύτερο προβληματισμό για το μέγεθος της απειλής για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Λίγες ημέρες μετά την συντεταγμένη τουρκική προσπάθεια να βυθίσει το ελληνικό σκάφος, η Τουρκία απείλησε το ιταλικών συμφερόντων γεωτρύπανο της ΕΝΙ (πάλι…) με βύθιση, αν δεν αποχωρήσει από την περιοχή της ελληνοκυπριακής ΑΟΖ, όπου διεξήγαγε έρευνες για υδρογονάνθρακες. Και σε αυτήν την περίπτωση η μέθοδος ήταν πανομοιότυπη, με το τουρκικό σκάφος να προσεγγίζει με μεγάλη ταχύτητα το ιταλικό, το οποίο απλώς θα συγκρούονταν αν δεν άλλαζε πορεία και θα είχε την τύχη του ελληνικού (ίσως και χειρότερη…).
Το μόνο που αποτελεί γεγονός και «σταθερή αξία», είναι ότι από το 1974 έως σήμερα η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει υποστεί μόνο ήττες, με την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο να έχει νομοτελειακά αποδομηθεί στον μέγιστο βαθμό, ώστε να θεωρείται πια θάλασσα «συγκυριαρχίας» με τον διεθνή τραμπούκο που ονομάζεται Τουρκία. Έτσι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ανίκανη να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα που έχουν ήδη ασκήσει δεκάδες κράτη ανά την υφήλιο στα χωρικά τους ύδατα εδώ και δεκαετίες (επέκταση 12 ναυτικών μιλίων, οριοθέτηση ΑΟΖ, κτλ), αλλά φαίνεται πλέον ότι αδυνατεί να προστατεύει και τα ίδια τα εδάφη της, καθώς ήδη η περιοχή των Ιμίων αποτελεί επισήμως «γκρίζα ζώνη» καθώς είναι απλώς αδύνατο πλέον να προσεγγίζουν ελληνικές δυνάμεις.
Πολλές φορές λοιπόν προσωπικά αναρωτιέμαι αν οι Έλληνες Υπ. Εξωτερικών και οι Πρωθυπουργοί που πέρασαν από το 1974 έως και σήμερα, έχουν κάνει την παραμικρή ανασκόπηση για την συμπεριφορά της Τουρκίας, ώστε να κατανοήσουν επιτέλους τι λάθος έκαναν οι «προηγούμενοι» συνάδερφοί τους για διάστημα περίπου 45 ετών, ώστε η κατάσταση όχι απλώς να μην έχει αλλάξει, αλλά να χειροτερεύει συνεχώς και μονίμως εις βάρος της χώρας μας. Έκατσε άραγε κανένας ποτέ από αυτούς του φαύλους πολιτικάντηδες δευτέρας διαλογής που παρίσταναν τους πολιτικούς ηγέτες (και παριστάνουν – ειδικά σήμερα…) να αναλογιστεί το εξής απλό: «ρε παιδιά τι κάναμε λάθος μέχρι σήμερα, ας το εντοπίσουμε και ας το αλλάξουμε». Βεβαίως μάλλον αυτή η αλλαγή θα προϋπόθετε αποφάσεις ευθύνης που κανένας από αυτούς τους «ανθρωπάκους» τους οποίους ο ελληνικός λαός ψήφιζε για την ηγεσία και την διαχείριση της χώρας, λόγω χαμηλού προσωπικού και ηθικού υποβάθρου δεν θα ήταν έτοιμος να λάβει .
Τα αποτελέσματα αλλά και η λογική λένε ότι η διαχρονική και απαράλλαχτη ελληνική υποχωρητικότητα απέναντι στην Τουρκία, της έχει επιτρέψει να επιτύχει τον κυρίαρχο σκοπό που διαχρονικά επιδίωκε:: Να μετατρέψει σε «γκρίζα ζώνη» συγκυριαρχίας τόσο το Αιγαίο, όσο και την Κύπρο χωρίς να «ανοίξει μύτη», μόνο με τραμπουκισμούς και απειλές. Και δυστυχώς σήμερα, τα γεγονότα τόσο στην περιοχή των Ιμίων όπου είναι αδύνατο πια ακόμα και για τον Έλληνα Υπ. Εθνικής Άμυνας με την συνοδεία πολεμικών σκαφών να προσεγγίσει, ή τα γεγονότα στην Κύπρο όπου ακόμα και οι ξένες εταιρείες έρχονται σε «μυστικές επαφές» με την τουρκική διοίκηση για να εκτελέσουν έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, αυτό πια αποδεικνύουν. Και αν και προσωπικά σιχαίνομαι την φρασεολογία περί «προδοτών» και «δωσίλογων», καθώς με τέτοιες φράσεις εξαπατήθηκε ο ελληνικός λαός προσφάτως ώστε να φέρει πολιτικούς απατεώνες ολκής στην εξουσία, δυστυχώς μάλλον αυτές οι φράσεις αρμόζουν στην περίπτωση. Και ειδικότερα σε όλους αυτούς που μετέτρεψαν διαχρονικές ελληνικές εδώ και αιώνες περιοχές (Αιγαίο και Κύπρος) σε γκρίζες ζώνες συγκυριαρχίας με την Τουρκία. Αυτό αποτελεί εθνικό έγκλημα και για αυτό το έγκλημα θα έπρεπε να λογοδοτήσουν πολλοί τις τελευταίες δεκαετίες.
Τελειώνοντας για το «τι μέλλει γενέσθαι» αλλά και το τι θα έπρεπε να κάνουμε ως χώρα για να λύσουμε το ζήτημα, ας πάρουμε το παράδειγμα άλλων χωρών που δεν «παίζουν» με τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Η Αίγυπτος αποτελούσε για δεκαετίες τον πλέον ισχυρό αντίπαλο του Ισραήλ, με το οποίο έκανε τέσσερις πολέμους και αρνιόταν όχι απλώς τα κυριαρχικά δικαιώματα του, αλλά και το ίδιο το δικαίωμα της ύπαρξής του. Σήμερα η Αίγυπτος – ο πλέον «μισητός εχθρός» εχθρός του Ισραήλ παλαιότερα – έχει ομαλοποιήσει πλήρως τις σχέσεις της με το ισραηλινό κράτος και μαζί συμπορεύονται τόσο για την ομαλότητα της περιοχής, όσο και για τον αγώνα κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.
Κατά την άποψη του γράφοντος, πρέπει επιτέλους η Ελλάδα να κάνει αυτό που δεν έκανε τα τελευταία 45 χρόνια: Να δείξει επί του πρακτέου στην Τουρκία ότι είναι διατεθειμένη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα, όσο «τρομακτικό» και αν ακούγεται σε κάποιους αυτό. Και χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει υποχρεωτικά την άσκηση βίας (υπάρχουν και άλλοι τρόποι…). Αλλιώς, ας πάψουν να λένε ψέματα ολκής και «ωραία λόγια» στον ελληνικό λαό, και ας τον ενημερώσουν για την πραγματική κατάσταση:: Aυτήν δηλαδή της οριστικής και αμετάκλητης απώλειας της ελληνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Κύπρο…
