- Θεόφρον, μέγιστον κακόν
εστί η αδικία.
Ευθύς καθίσταται γνωστή
εις τον Θεόν, Σοφία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Θεόφρων : )
(Σοφία : )
Οι Πόντιοι λέμε την εξής
λαϊκή παροιμία : «Αδικία
σον ουρανόν κράζ΄ και
πάει (=Η αδικία κράζοντας
πηγαίνει στον ουρανό».
Προκαλεί δηλαδή τόσο
βροντερό ήχο, γδούπο η
αδικία, που ο ήχος της
φθάνει ακαριαίως στον
ουρανό, στον Θεό, ο
οποίος (Θεός) την μαθαίνει
εκών-άκων, θέλοντας και
μη, λόγω του εντόνου,
του βαρύγδουπου ήχου της.
- Εν τω προσώπω ασθενούς
και ενδεούς ανθρώπου,
οράν δει ημάς, Νυμφόστολε,
τον Κύριον, Οικονόμου.
Θεοτόκε Πανάχραντε
(Νυμφόστολος : )
(Οικονόμου : )
(Οικονόμισσα : Άγιον Όρος)
[= Πρέπει να βλέπουμε,
Παναγία, στο πρόσωπο
εκάστου συνανθρώπου μας,
και ιδίως εκάστου των
αναξιοπαθούντων
συνανθρώπων μας (ασθενών,
φτωχών, αδύναμων,
απογοητευμένων,
φυλακισμένων, μη
ενδεδυμένων, γυμνών)
τον ίδιο τον Χριστό].
- Ημίν, Κλεις, δος βηματισμόν
προς οδόν σωτηρίας,
ή οδηγεί αναφανδόν
εις πύλην Βασιλείας.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Κλεις του Παραδείσου : )
(Βηματάρισσα : Άγιον Όρος)
(= Κατεύθυνέ μας, Παναγία,
προς τον δρόμο της σωτηρίας,
ο οποίος οδηγεί στην θύρα
εισόδου στην Ουράνια
Βασιλεία).
- Εις σκότος βυθισμένα εισί
ψυχή και σώμα ανθρώπου,
εάν ο οφθαλμός αυτού
ή πονηρός, Φυτόκου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φυτόκου : Μαγνησία)
(= Εάν ο οφθαλμός ενός
είναι πονηρός, τότε και
η ψυχή του και το σώμα
του είναι στο σκοτάδι).
Ο Άγιος Κασσιανός λέγει :
«Εάν οφθαλμός σου είναι
πονηρός, τότε όλο το σώμα
σου και η ψυχή σου είναι
στο σκοτάδι».
- Αρχή θεμελιώδης της
σοφίας του ανθρώπου
Θεού ο φόβος, Μιασηνών,
εστί, ω Νικηφόρου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Μιασηνών : )
(Νικηφόρου : )
(= Όταν ο άνθρωπος,
Παναγία, αρχίζει να
φοβάται τον Θεό, αυτό
σημαίνει πως αρχίζει να
γίνεται σοφός).
- Αναλαβόντες την Χριστού,
Βρησάνης, πανοπλίαν
τω αντιμαχησώμεθα
εχθρώ, ω Συνοδεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Βρησάνης : Άνδρος )
(Συνοδεία : )
(= Πρέπει να ενδυθούμε
την πανοπλία του Χριστού
για να μπορέσουμε να
πολεμήσουμε τα πάθη μας.
Πρέπει δηλαδή να βάλουμε
μέσα μας τον Χριστό, για να
εξουδετερώσουμε τους
πειρασμούς που δεχόμαστε).
- Χριστώ Υιώ σου πρέσβευε
αγίαν, Θεού Βίβλε,
την παρ΄ αυτώ ημίν ζωήν
τοις δούλοις χορηγήσαι.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Βίβλος Θεού : )
(=Ζήτησε, Παναγία, από τον
Υιό σου να χορηγήσει
σε εμάς τους ταπεινούς
δούλους Του την αιώνια
ζωή).
- Σε μακαρίζομεν, Χωστή,
τιμώμεν την ταφήν σου,
σε δυσωπούμεν, Σουμελά,
Χώρα του Αχωρήτου.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Χωστή : Κρήτη)
(Σουμελά : Πόντος, Καστανιά
Ημαθίας στο όρος Βέρμιος,
κακώς το λέμε Βέρμιον.
289.«Μηδέν άγαν» και «Μέτρω χρω»,
έτι «άριστον Μέτρον»
οι Έλληνες, Φως, έλεγον
αγλαόκαρπον δένδρον.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Φως ζωής : )
(Δένδρον αγλαόκαρπον : )
(= Οι αρχαίοι Έλληνες,
Παναγία, έλεγαν : Να
χρησιμοποιείς το μέτρο στη
ζωή σου. Δηλαδή να έχεις μέτρο
στην συμπεριφορά σου,
μέτρο στον τρόπο ζωής σου).
- Οι Έλληνες εισί πιστοί
χριστιανοί, Γλυκεία,
εν εορταίς σου τους Ναούς
κατακλύζουσι, Ηδεία.
Θεοτόκε Πανάχραντε.
(Γλυκεία : Χίος)
(Ηδεία: )
ηδεία= γλυκεία
(= Οι Έλληνες είναι πιστοί
χριστιανοί και πλημμυρίζουν
τους ναούς στις εορτές σου,
Παναγία). 23-9-2026
