Συμπληρώνονται εφέτος 41 χρόνια από την επέμβαση του Τουρκικού Αττίλα. Αφορμή, τότε, το τραγικό πραξικόπημα κατά του «εθνάρχου» Μακαρίου, το οποίο και κατέληξε στην κατοχή του 38% της Κύπρου και την de facto παγίωση αυτής της κατοχής. Κάθε Έλληνας θυμάται ή δεν θυμάται αυτή την επέτειο κατά πως αισθάνεται. Η κυβέρνηση βρήκε έναν ιδιόμορφο τρόπο να τιμήσει την κυπριακή τραγωδία. Αντικατέστησε, στα πλαίσια της καταψήφισης του «Ναι» που ήταν «Όχι» και πάλι «Ναι», τον Νίκο Χουντή. Έναν αξιόλογο αριστερό, δεδομένα απορριπτικό ως προς το σχέδιο Ανάν, με μια υπέρμαχο αυτού του κατάπτυστου σχεδίου: την Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως αρμόδια για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Εγώ, προσωπικά, ας καταθέσω ως κεράκι στην μνήμη τόσων αδικοχαμένων, μερικά ποιήματά μου από την συλλογή «Ενθυμούμενος την Αχαιούσα Ακτή».
1) Missing in action
Γι’ αυτούς που χάθηκαν το καλοκαίρι εκείνο/
η μνήμη πάντα άσβεστη θα μένει.
Γι’ αυτούς που οι μάνες τους δεν έκλαψαν με κλαίνε/
και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες σαν θα κρατούν φωτογραφία στην παλάμη/
την λευτεριά ζητάνε και ονόματα βουρκώνοντας θα λένε.
Κι όταν τα βράδια μ’ εφιάλτες θα ξυπνούν/
ουρλιάζοντας και αδυνατώντας να ξεχάσουν τα στρατευμένα κι΄ όχι μόνο παλικάρια που χαθήκαν/
μονολογούνε βουρκωμένες τα ονόματα.
«Σε ποια μπουντρούμια άραγε να είναι πεταμένοι;
Θα ζούνε κάπου «αγαρηνά» ή θα ‘ναι εκτελεσμένοι;»
Έτσι συνήθισαν να ζουν οι μάνες των χαμένων/
με αγρυπνίες, προσευχές σε κάποιο εικονοστάσι/
κι΄ η καρτερία μέσα τους ειν’ άσβεστη καντήλα/
που προσδοκά για μια Ανάσταση Νεκρών να τις λυτρώσει!
2) Πρεσβύτες
Δεν φταις εσύ γερόντισσα που στην πατρίδα σου ξέρασαν πρώτη τη φωτιά/
ούτε και συ γέρο Αντρέα από τον Μουσουλίτα.
Γι’ αυτό άλλοι αποφάσισαν γιοι του Δαν χωρίς να σας ρωτήσουν.
Αυτοί που δε λογάριασαν το πόνο και τη θλίψη/
αυτοί που δεν λυπήθηκαν το κλάμα των παιδιών.
Αφού η ζωή σας δεν είχε αύριο/αφού το μέλλον προμηνύονταν μακάβριο/
μόνο το τέρμα είχε νόημα, μόνο το τέρμα
Η προσφυγιά σαν ρούχο δεν σας πάει/
και η αγάπη στην πατρίδα πιο δυνατή από τον έρωτα/
η ζωή είναι κενή, πολύ κενή για να΄ναι πρόφαση/
αφού ο χρόνος σταματά στη Σαλαμίνα/αφού στη Λήδρα η μνήμη δεν πεθαίνει/
κάποιοι, πρέπει, να γίνουνε θυσία
Και συ γερόντισσα και συ Ανδρέα, σαν δύο ακοίμητες εστίες/
φάροι που οδηγούνε στη ζωή τους ναυτικούς.
3) Φυλακισμένα Μνήματα
Υπάρχουν κάτι μνήματα που΄ναι φυλακισμένα/
που΄ναι θαμμένοι ήρωες και θέλουνε να βγούνε/
δεν τους κρατά το χώμα αυτό κι΄ ας είναι ματωμένο/
είναι βαρύ το σκέπασμα και αντοχή δεν έχουν.
Δεν έχουν πια υπομονή κι΄ ας μείναν από δέρμα/
Το αίμα που ποτίστηκε θέλουν να πιάσει τόπο/
Θέλουν να γίνει ένα δεντρί ψηλό σαν κυπαρίσσι/
σαν και αυτά που απέμειναν αχώριστό τους ταίρι.
Να φθάσει ως τον ουρανό, τον ήλιο να καλύψει/
να γίνει σκότος καταχνιά σε ετούτα εδώ τα μέρη/
γιατί ο ήλιος ειν΄ χαρά, δαμέ πια μόνο θλίψη.
Τουλάχιστον, τουλάχιστον στον πόνο μας μην παίζεις/
Σεβάσου αυτά τα κόκαλα που και νεκρά μιλάνε/
σεβάσου αυτά τα μνήματα την ποσπασιά ζητάνε !
4) Ως χθες
Ως χθες περνάν απ’ το μυαλό μου οι σκηνές/
μα ήρθαν τα χρόνια και έφυγαν όσα κι΄ αυτά που ζω/
σκυλί να ήσουν το σώμα σου θα σέβονταν οι Αττίλες…
Κολύμπαγες στο βράχο που γεννήθηκες/
Και εγώ γεννιόμουν μακριά στην Κολονία/
ξένες γυναίκες μου τυλίγαν τα σεντόνια στο κορμί.
Ενάλιος ο πέπλος σου, πως κάλυπτε τη γύμνια σου/
Γαλάζιο απέραντο παντού, χρυσό το φως του ήλιου/
αντανακλώντας πέρα στις ακτές της Μικρασίας.
Στα ξένα φως δεν είχα, μα μου έδωσαν ψωμί έστω πικρό/
εσένα σου ΄λαχε εδώ να σε βιάσουν/
άνανδροι που μετέφεραν γαλέρες της Μερσίνας.
Μήνες δεν άντεξα εκεί και πάλι επέστρεψα/
εσύ σε ποια πατρίδα να παλιννοστήσεις;
Ευχή να έχεις και κατάρα/
όπως κοιμάσαι ελεύθερα στη Πάφο, να σηκωθείς στο Ριζοκάρπασο.
konstantinosoa@yahoo.gr
