Έχουμε την ομορφότερη Πατρίδα, με άπειρο φυσικό κάλλος, με δαντελωτές ακρογιαλιές, χρυσαφένιες αμμουδιές, με καταγάλανες θάλασσες, με υπέροχο ήλιο, με καταπράσινες οροσειρές, με τα σημαντικότερα ιστορικά Μνημεία και με φιλόξενους ανθρώπους!
Με τη βοήθεια της φίλης Σοφίας Απαζίδου, θα γνωρίσουμε κάποιες από τις σπάνιες ομορφιές του Π.Ε. Ευρυτανίας, όπως η ίδια μας τις παραθέτει:
“Ανάμεσα στη Χελιδόνα και στην Καλιακούδα περνάει χαμηλά ο δρόμος, πλάι στον Καρπενησιώτη για να φτάσει από την Προυσό στο Καρπενήσι και τ ανάποδο.
Η Ευρυτανία ένας νομός ολόκληρος χειμερινός προορισμός. Τα χωριά της και η πόλη του Καρπενησίου σκαρφαλωμένα στα βουνά και δεμένα με τους δρόμους που μοιάζουν με λεπτά σχοινιά. Η μία πλευρά τους έχει γκρεμό και η άλλη βράχο. Πολλές φορές δύο αυτοκίνητα δεν χωράνε να περάσουν. Χαμηλά η βλάστηση έχει βελανιδιές και ψηλότερα, έλατα. Το πράσινο δεν διακόπτεται πουθενά. Μόνο που κάποια διάσπαρτα έλατα έχουν κόκκινο χρώμα και φαίνεται ότι έχουν ξεραθεί. Η ασθένεια εξαπλώνεται και επείγει να κοπούν άμεσα για να σωθούν τ άλλα.
Ο πληθυσμός του νομού ελάχιστος. Αντιλαμβάνεσαι το γιατί. Αυτό που στην τουρκοκρατία έσωσε τους Έλληνες και τους έδωσε ελευθερία σήμερα λειτουργεί αντίστροφα και είναι αποτρεπτικό για τους ίδιους λόγους να μείνει κάποιος εκεί. Δύσκολη πρόσβαση από και προς την πόλη, τα κτίσματα όλα σφηνωμένα στις πλαγιές χωρίς πλατείες και ανοιχτωσιες. Η κτηνοτροφία που κάποτε ήταν η βασική ασχολία σήμερα δεν υπάρχει και δεν είναι εύκολο να βρεις εργασία σε τούτα τα μέρη σύμφωνα με τις προτιμήσεις των νέων.
Κάπου στην Προυσό βλέπεις σε μια πλαγιά που κατεβαίνει στον δρόμο απότομα, να γράφει “πωλείται” και αναρωτιεσαι σε ποιο οικόπεδο αναφέρεται και ποιος θα είναι αυτός που θα τ αγοράσει όταν οι κάτοικοι σήμερα είναι κοντά στους εξήντα το χειμώνα.
Οι τελευταίες μέρες είναι της Παναγίας και επιστρέφουν πολλοί στη γενέτειρα. Το μοναστήρι της Προυσιώτισσας έχει προσκυνητές. “Μετά τον δεκαπενταύγουστο πάλι η ίδια ερημιά”, αναφέρουν οι μόνιμοι κάτοικοι με στενάχωρο βλέμμα.
Φεύγεις με ανάμεικτα συναισθήματα. Σίγουρα δεν υπάρχει άλλος τέτοιος νομός στην Ελλάδα με τη δική του εντελώς ασύγκριτη ομορφιά. Όμως φθίνει κι αυτός ανελέητα. Δύο δυνάμεις αισθάνεσαι ότι παλεύουν. Προσεύχεσαι να νικήσει η πατρίδα…”.
ΚΟΥΛΑ ΠΟΥΛΑΣΙΧΙΔΟΥ
