Οι χειμερινές εκδρομές δεν χρειάζεται να γίνονται πάντοτε την περίοδο των γιορτών. Με λιγότερη κίνηση στους δρόμους και περισσότερο αυθορμητισμό, ένα road trip μετατρέπεται σε περιπέτεια για όλη την οικογένεια. Οι διαδρομές και οι προορισμοί σε αφθονία.
Θεσσαλονίκη-Νυμφαίο-Αρκτούρος
Το road trip ξεκινά και ο δρόμος από τη Θεσσαλονίκη δεν προετοιμάζει με τίποτα για τα θαυμαστά τοπία και τις ομορφιές που περιμένουν τα μάτια μας. Όσο ανεβαίνετε προς τη Δυτική Μακεδονία, το τοπίο αλλάζει σταθερά, η θερμοκρασία πέφτει, τα χωράφια δίνουν τη θέση τους σε δάση και τα χρώματα τριγύρω γίνονται πιο χαρακτηριστικά, πιο χειμωνιάτικα.
Χτισμένο σε υψόμετρο 1.350 μ., στο όρος Βίτσι και μέσα σε ένα δάσος από οξιές, το Νυμφαίο είναι ένας διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός της Φλώρινας, ένας τόπος πανέμορφος. Τα πέτρινα σπίτια και τα καλοδιατηρημένα αρχοντικά, δεμένα οργανικά με το βουνό, μας κάνουν να βγάλουμε τη φωτογραφική μας μηχανή. Αναπνέουμε βαθιά τον καθαρό αέρα. Βρισκόμαστε σε έναν τόπο με ιστορία και πορεία στον χρόνο. Στις αρχές του 14ου αιώνα εγκαταστάθηκαν εδώ Βλάχοι νομάδες, ενώ από τα τέλη του 17ου αιώνα το Νυμφαίο εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα αργυροχρυσοχοΐας στα Βαλκάνια. Περπατάμε στα λιθόστρωτα δρομάκια και απολαμβάνουμε τη βόλτα με όλες μας τις αισθήσεις.
Σε απόσταση περίπου 1 χλμ. από το Νυμφαίο βρίσκεται το Καταφύγιο Αρκούδας του Αρκτούρου. Για να φτάσουμε, περνάμε μέσα από πυκνό δάσος, η φύση τριγύρω οργιάζει και εμείς, φτάνοντας, μαθαίνουμε, περιηγούμενοι στο Κέντρο Ενημέρωσης της Καφέ Αρκούδας και στο Κέντρο Προστασίας, όσα μας ενδιαφέρουν για τη ζωή, τις συνήθειες και τις απειλές που αντιμετωπίζει η καφέ αρκούδα. Μετά την επίσκεψη στον Αρκτούρο, η διαδρομή μας μπορεί να συνεχιστεί, αν θέλουμε, προς τη Λίμνη Ζάζαρη, έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Βόρειας Ελλάδας, προστατευόμενο από το δίκτυο Natura 2000. Τώρα, τον χειμώνα, η λίμνη είναι συνήθως παγωμένη, αλλά και πάλι το θέαμα είναι μοναδικό. Στη λίμνη Ζάζαρη έχουν καταγραφεί πληθυσμοί γλυκόβιων μαλακίων, στοιχείο που ενισχύει τη σημασία της ως οικοσύστημα.
Κοντά στη Ζάζαρη και σε απόσταση αναπνοής από το καταφύγιο του Αρκτούρου, η ταβέρνα «Ο Θωμάς» τιμά τη μακεδονίτικη κουζίνα και προσκαλεί τα πεινασμένα στομάχια μας να ευφρανθούν με κρασάτο αγριογούρουνο με λινγκουίνι, βουβάλι με λιμοντσέλο και μοναδικά κατσικίσια μπιφτεκάκια.
Βόλος-Τσαγκαράδα Πηλίου-Μυλοπόταμος-Μηλιές
Η διαδρομή μας ξεκινά από τον Βόλο με ανατολική κατεύθυνση και, μετά από μία ώρα, μας οδηγεί στην Τσαγκαράδα, ένα από τα πλέον εμβληματικά χωριά του Πηλίου. Καταπράσινη, με αιωνόβια πλατάνια, πέτρινα καλντερίμια και αβίαστη γραφικότητα, κερδίζει τις εντυπώσεις όλες τις εποχές. Θαυμάζουμε τον τεράστιο πλάτανο της Αγίας Παρασκευής, ηλικίας πάνω από 1.000 ετών. Εάν είστε για φαγητό, έχετε άφθονες επιλογές. Ο Ίταμος, με το πρόβειο σουβλάκι του και την τοπική λιχουδιά ονόματι «μπουμπάρι» (ψιλοκομμένο συκωτάκι τυλιγμένο με έντερο), είναι ό,τι πρέπει.
Από εδώ, συνεχίζουμε και, σε λιγότερα από 6 χλμ., προσεγγίζουμε τον Μυλοπόταμο. Λέμε «ναι» στη θάλασσα τον χειμώνα και εδώ η παραλία, με τον βράχο που την κόβει στα δύο, μας το κάνει ευκολότερο. Το θέαμα κόβει την ανάσα, το σκηνικό είναι εντελώς σινεφίλ. Το beach bar είναι κλειστό, αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Μπορούμε να περιμένουμε μέχρι την άνοιξη για ένα παγωμένο ντάκιρι. Τώρα καθαρίζουμε τους πνεύμονές μας με το ιώδιο που πλημμυρίζει τον αέρα.
Αφήνοντας τη θάλασσα πίσω μας, μετά από περίπου τρία τέταρτα, φτάνουμε στις υπέροχες Μηλιές. Χωριό με μακρά και ουσιαστική ιστορία, οι Μηλιές ιδρύθηκαν, όπως λέγεται, από Ευβοιώτες που αναζήτησαν προστασία από τις πειρατικές επιδρομές, γι’ αυτό και είναι χτισμένες σε θέση που δεν βλέπει προς τη θάλασσα. Οι Μηλιές στάθηκαν πνευματικό και επαναστατικό κέντρο κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ από εδώ ξεκινά και η διαδρομή του αγαπημένου μικρών και μεγάλων «Μουτζούρη», του μικρού τρένου που διασχίζει μια καταπράσινη διαδρομή μέχρι τα Άνω Λεχώνια. Τον χειμώνα δεν εκτελούνται δρομολόγια.
Η τελευταία στάση της διαδρομής μας μπορεί κάλλιστα να είναι η Αγριά, σε απόσταση περίπου 20 χλμ. από τις Μηλιές. Ιδανική για τους λάτρεις των παρά θιν’ αλός χειμερινών περιπάτων, χωρίς τη βαβούρα του θέρους, μιας που η παραλιακή ζώνη ησυχάζει αυτή την εποχή. Αξίζει μια επίσκεψη στο ξωκλήσι του Τιμίου Σταυρού με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και, αν θέλουμε, στο εκκλησάκι της Παναγιάς, χτισμένο πάνω στον βράχο.
Αθήνα-Ευρυτανία (Καρπενήσι & Προυσός)
Το Καρπενήσι, η μικρή ορεινή πρωτεύουσα της Ευρυτανίας, είναι χτισμένο στα 980 μ., με θέα στην κοιλάδα του Καρπενησιώτη και τις επιβλητικές κορυφές της Καλιακούδας και της Χελιδώνας. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, έλαβαν χώρα εδώ αρκετές ιστορικές μάχες, ενώ στην παρθένα φύση τριγύρω έστησαν τα λημέρια τους ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης και αργότερα ο Βελουχιώτης. Η παραδοσιακή αρχιτεκτονική έχει διατηρηθεί σε αρκετό βαθμό, τόσο στα γύρω χωριά όσο και μέσα στην πόλη, με πλήθος καλοδιατηρημένων κτιρίων και εξαιρετικά δείγματα παραδοσιακής τοπικής αρχιτεκτονικής, όπως αρχοντικά, τοξωτά γεφύρια, εκκλησίες και παλιά σχολεία. Επίσης, στην πόλη λειτουργεί σήμερα το «Μουσείο Καρπενησίου», αφιερωμένο στους Αλέξανδρο και Κωνσταντίνο Τσάτσο.
Ξεκινάμε με το αμάξι μια διαδρομή προς τα νότια, για να προσεγγίσουμε τον Προυσό, με τον Καρπενησιώτη ποταμό να μας συνοδεύει σχεδόν σε όλο τον δρόμο. Έλατα, γυμνά από φύλλα πλατάνια και μια υποβλητική αίσθηση σιγαλιάς μας μαγεύουν από τα πρώτα χιλιόμετρα. Πηγαίνοντας προς τον Προυσό, συναντάμε τα γραφικά μικρά χωριά Κλαυσί, το Μεγάλο και το Μικρό Χωριό, αλλά και τον Γαύρο. Όπου χρειαζόμαστε ξεμούδιασμα, κάνουμε στάση. Η ομορφιά είναι διάχυτη παντού τριγύρω, όπου κι αν επιλέξουμε να σταματήσουμε. Το αμφιθεατρικά χτισμένο Μεγάλο Χωριό, βέβαια, είναι εκείνο που μας καλεί από μακριά, με τα πλακόστρωτα σοκάκια, το λαογραφικό του μουσείο δίπλα στην Αγία Παρασκευή και την πλατεία με την απρόσκοπτη θέα στην κοιλάδα. Εκεί βρίσκεται και το κλασικό ψητοπωλείο «Ο Θανάσης», με ζουμερά μπιφτέκια και ποιοτικό σουβλάκι.
Ο Προυσός είναι άρρηκτα δεμένος με τη Μονή, μια σχέση που δεν είναι μόνο ιστορική ή θρησκευτική, αλλά και βαθιά τοπογραφική. Τα τελευταία 2 χλμ. πριν από τη Μονή Προυσού χαρακτηρίζονται από μια πραγματικά άγρια ομορφιά, με τον πύργο και το ρολόι να ξεχωρίζουν από μακριά, έπειτα τους Πύργους του Καραϊσκάκη και, τέλος, το ίδιο το μοναστήρι, που στέκει εκεί από τον 9ο αιώνα. Ο δρόμος που οδηγεί εκεί είναι στενός και απαιτεί προσοχή, μιας που η μονή είναι πραγματικά αγκιστρωμένη σε έναν απότομο βράχο.
Σε μικρή απόσταση από τον οικισμό του Προυσού ξεκινά το Φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς, ένα από τα πιο ιδιαίτερα φυσικά αξιοθέατα της περιοχής. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η σπηλιά αποτέλεσε καταφύγιο για τους κατοίκους. Η διαδρομή μέσα στο φαράγγι είναι αποκαλυπτική, σχεδόν ψυχεδελική, αλλά ίσως όχι η τέλεια ιδέα για μια ιδιαίτερα παγωμένη, χειμωνιάτικη μέρα.
Πηγή: travel.gr
