Στην τελετή αποφοίτησης του Μουσικού Σχολείου Πτολεμαΐδας ξεχώρισε η ομιλία της μαθήτριας Ευγενίας, την οποία το σχολείο ανάρτησε στη σελίδα του στο Facebook, συνοδεύοντάς τη με ιδιαίτερα θερμά λόγια. Στην ανάρτησή του, το Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας κάνει λόγο για «την καλύτερη ανάρτηση που έχει γίνει ποτέ», χαρακτηρίζει την Ευγενία «υπέροχη μαθήτρια» και σημειώνει πως το κείμενό της εκφράζει όχι μόνο την ίδια, αλλά όλα τα παιδιά της φετινής αποφοίτησης.
Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και ωριμότητα, η Ευγενία αποχαιρέτησε τα έξι χρόνια φοίτησης στο Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας, μιλώντας για τους καθηγητές, τους συμμαθητές της, τον διευθυντή και τη σχολική κοινότητα που, όπως περιγράφει, δεν υπήρξε απλώς ένας χώρος μάθησης, αλλά μια «οικογένεια». Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το μήνυμά της ενόψει των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών, τονίζοντας πως οι εξετάσεις είναι ένας σημαντικός σταθμός, αλλά δεν καθορίζουν την αξία, τον χαρακτήρα ή τις δυνατότητες κανενός νέου ανθρώπου.
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Ευγενίας:
“Καλησπέρα σε όλους.
Πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να σας πω ότι έχω γράψει μερικές σκέψεις τις οποίες, για την ακρίβεια, έχω πληκτρολογήσει στις σημειώσεις του κινητού μου, κυρίως για λόγους εξοικονόμησης χρόνου.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη. Ο λόγος που επέλεξα να τα γράψω είναι επειδή δεν θα ήθελα να παραλείψω κάτι από όλα όσα θεωρώ σημαντικά να αναφέρω σήμερα. Είναι λίγα λόγια που εκφράζουν όσα νιώθω για αυτά τα έξι χρόνια και για όλους εσάς που τα μοιραστήκατε μαζί μας.
Πριν από έξι χρόνια κλήθηκα να πάρω μια απόφαση, η οποία αργότερα κατάλαβα πως διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Ήταν η απόφαση να δώσω εξετάσεις για να φοιτήσω σε αυτό το σχολείο, παρά τις αμφιβολίες που είχα τότε, τόσο για τον εαυτό μου όσο και για τις μουσικές μου ικανότητες.
Σήμερα, στη σκέψη και μόνο ότι θα μπορούσα να μην είχα φοιτήσει εδώ, τρομάζω επικίνδυνα! Και το λέω με κάθε ειλικρίνεια.
Ο λόγος δεν είναι ένας ούτε μπορεί να περιγραφεί εύκολα με λέξεις. Γιατί, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, αυτό το σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτίριο με αίθουσες. Είναι μια οικογένεια.
Περίεργο συναίσθημα να δένεσαι τόσο πολύ με ανθρώπους που δεν έχετε καν το ίδιο αίμα, να μην υπάρχουν σε κορνίζα στο σπίτι σου, αλλά να είναι καρφιτσωμένοι στην καρδιά σου.
Νομίζω πως συνειδητοποίησα πραγματικά πόσο πολύ εκτιμώ αυτό το σχολείο, όταν άρχισα να ακούω συχνά την ερώτηση: «Σε ποιο σχολείο πήγαινες;». Κάθε φορά που απαντούσα «Στο Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας», ένιωθα μια ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια. Και τότε κατάλαβα ότι δεν ήμουν απλώς μαθήτρια ενός σχολείου· ήμουν μέλος μιας κοινότητας που με διαμόρφωσε, με δίδαξε και με βοήθησε να εξελιχθώ. Γι’ αυτό και σήμερα θεωρώ πραγματικά τιμή μου να μπορώ να λέω ότι είμαι απόφοιτη του Μουσικού Σχολείου Πτολεμαΐδας.
Εδώ δε μορφωθήκαμε μόνο και δεν αποκτήσαμε απλώς μουσικές γνώσεις. Εδώ γελάσαμε, διασκεδάσαμε, ψυχαγωγηθήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, αγχωθήκαμε, εκνευριστήκαμε και κάποιες φορές κλάψαμε. Όμως όλα αυτά, με έναν παράξενο και όμορφο τρόπο, κατέληγαν πάντα σε κάτι δημιουργικό, σε κάτι που μας έκανε καλύτερους ανθρώπους.
Και φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δε θα ήταν το ίδιο χωρίς τους καθηγητές μας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μας παρείχαν μόνο στήριξη και γνώσεις. Υπήρξαν άξιοι παιδαγωγοί και εκπαιδευτικοί, που με το ήθος, την αφοσίωση και το ενδιαφέρον τους συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωσή μας. Με τον καθένα από εσάς δεθήκαμε με διαφορετικό τρόπο δημιουργώντας ξεχωριστές αναμνήσεις και εμπειρίες που θα μας συνοδεύουν για πολλά χρόνια ακόμη. Υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι για τους οποίους εκτιμούμε τον καθένα σας ξεχωριστά και πιθανότατα δε θα αρκούσε μια ολόκληρη βραδιά για να τους αναφέρουμε όλους. Αυτό που σίγουρα μπορούμε να πούμε είναι ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ.
Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ στον διευθυντή μας, τον κύριο Παύλο. Πιστεύω βαθιά πως το σχολείο αυτό δε θα ήταν το ίδιο χωρίς τη δική του παρουσία, τη δική του καθοδήγηση και το ενδιαφέρον που έδειχνε καθημερινά για όλους μας. Σας ευχαριστούμε θερμά για όσα προσφέρατε σε αυτή τη σχολική κοινότητα.
Και φυσικά, στους αγαπημένους μου συμμαθητές. Μαζί μεγαλώσαμε, μαζί περάσαμε όμορφες και δύσκολες στιγμές, μαζί ανακαλύψαμε τη μαγεία αυτού του σχολείου και, ελπίζω, συμβάλαμε κι εμείς με τον δικό μας τρόπο σε αυτήν. Δημιουργήσαμε φιλίες, αναμνήσεις και δεσμούς που δύσκολα θα ξεχαστούν.
Και καθώς βρισκόμαστε σήμερα εδώ, παραμονή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, θα ήθελα να πω κάτι που θεωρώ πραγματικά σημαντικό. Όποια κι αν είναι η έκβαση των αποτελεσμάτων αύριο, η πραγματική επιτυχία βρίσκεται σε αυτό που ζούμε σήμερα. Βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι εμείς έχουμε την ευκαιρία να στεκόμαστε εδώ έχοντας ολοκληρώσει έξι χρόνια μάθησης, προσπάθειας, αγώνα και προσωπικής εξέλιξης. Ας θυμηθούμε τις αμέτρητες ώρες διαβάσματος, τις πρόβες, τις εκδρομές, τις αγωνίες, τις χαρές και τις στιγμές που μας έφεραν ως εδώ.
Οι Πανελλήνιες είναι αναμφίβολα ένας σημαντικός σταθμός, αλλά δεν είναι ο προορισμός. Δεν έχουν τη δύναμη να καθορίσουν την αξία, τον χαρακτήρα ή τις δυνατότητες κανενός από εμάς. Είναι απλώς ένας δρόμος ανάμεσα στους πολλούς που ανοίγονται μπροστά μας.
Αύριο κάποιοι θα χαρούν περισσότερο και κάποιοι ίσως λιγότερο. Όμως κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να ακυρώσει όσα καταφέραμε μέχρι σήμερα ούτε να σβήσει τις εμπειρίες, τις γνώσεις και τους ανθρώπους που κερδίσαμε σε αυτό το ταξίδι.
Γι’ αυτό ας είμαστε περήφανοι για τον δρόμο που διανύσαμε, ας κρατήσουμε όσα μας έμαθε αυτό το σχολείο και ας υποδεχτούμε το μέλλον με αισιοδοξία, θάρρος και πίστη στον εαυτό μας.
Θα μείνετε όλοι αξέχαστοι. Και εύχομαι, όπως θα μείνετε εσείς στις δικές μας μνήμες και στις καρδιές μας, έτσι να μείνουμε κι εμείς στις δικές σας.
Σας ευχαριστούμε για όλα.
Με πολλή αγάπη”
