Άρθρο της Μητρόπολης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για τη Μεγάλη Πέμπτη

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. Η Εκκλησία μας οδηγεί στο κέντρο του Μυστηρίου της πίστεως, εκεί όπου η αγάπη του Χριστού δεν παραμένει λόγος, αλλά γίνεται πράξη, προσφορά και θυσία «έως τέλους»¹. Δεν πρόκειται για μια απλή ανάμνηση γεγονότων, αλλά για ζωντανή εμπειρία, για μια πρόσκληση που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο να εισέλθει σε αυτό που τελείται και να σταθεί με αλήθεια απέναντι στον εαυτό του. Διότι η πίστη δεν είναι θεωρία, αλλά σχέση ζωής, που ζητά ανταπόκριση.

Στον Μυστικό Δείπνο αποκαλύπτεται το κέντρο της ζωής της Εκκλησίας. Ο Χριστός προσφέρει στους μαθητές Του όχι απλώς μια διδασκαλία, αλλά τον ίδιο Του τον εαυτό, λέγοντας «Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου»². Με τα λόγια αυτά θεμελιώνει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μέσα στο οποίο ο άνθρωπος καλείται να γίνει μέτοχος της ζωής του Θεού³. Δεν πρόκειται για συμβολισμό, αλλά για πραγματική κοινωνία, για ένωση που μεταμορφώνει την ύπαρξη και δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή.

Και όμως, μέσα σε αυτή την ιερή στιγμή, η Εκκλησία δεν αποκρύπτει την τραγικότητα της ανθρώπινης ελευθερίας. Ο Ιούδας βρίσκεται ανάμεσα στους μαθητές, συμμετέχει στο Δείπνο, ακούει τα λόγια του Χριστού, και όμως η καρδιά του έχει ήδη απομακρυνθεί. Η εγγύτητα προς τον Χριστό δεν ταυτίζεται πάντοτε με τη σχέση μαζί Του. Μπορεί κανείς να βρίσκεται κοντά εξωτερικά και να είναι μακριά εσωτερικά⁴. Και αυτό δεν λέγεται για να καταδικάσει, αλλά για να αφυπνίσει τον κάθε πιστό.

Τότε λοιπόν, τίθεται το ερώτημα που αφορά τον καθένα μας προσωπικά. Τι σημαίνει να είναι κανείς κοντά στον Χριστό; Αρκεί η παρουσία, η γνώση, η συνήθεια; Ή μήπως ζητείται μια ψυχή που να ανταποκρίνεται, μια ζωή που να μαρτυρεί την αλήθεια;

Η απάντηση δίδεται από τον ίδιο τον Χριστό με τρόπο απρόσμενο. Τι κάνει ο Διδάσκαλος; Σκύβει και πλένει τα πόδια των μαθητών Του. Ο Κύριος γίνεται υπηρέτης, ο Δεσπότης ταπεινώνεται, και αποκαλύπτει ότι η αληθινή εξουσία είναι η διακονία. «Εάν εγώ, ο Κύριος και ο Διδάσκαλος, έπλυνα τα πόδια σας, και εσείς οφείλετε να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου»⁵. Η ταπείνωση δεν είναι έννοια θεωρητική, αλλά τρόπος ζωής, που εκφράζεται μέσα από την αγάπη προς τον άλλον⁶.

Η πορεία αυτής της αγάπης οδηγεί στο Πάθος. Στον κήπο της Γεθσημανής, ο Ιησούς φανερώνει το βάθος της ανθρώπινης αγωνίας, αλλά και την πληρότητα της εμπιστοσύνης προς τον Πατέρα. «Πάτερ μου… όχι όπως εγώ θέλω, αλλά όπως εσύ»⁷. Δεν αποφεύγει τον πόνο, αλλά τον μεταμορφώνει σε υπακοή και προσφορά, δείχνοντας ότι η αληθινή αγάπη δεν υποχωρεί μπροστά στη θυσία. Ο άνθρωπος της εποχής μας δυσκολεύεται να κατανοήσει αυτόν τον δρόμο. Η υπακοή βγαίνει ηθελημένα από τη ζωή μας. Γιατί;

Πολύ απλά, ο άνθρωπος δυστυχώς έχει μάθει να αποφεύγει τον κόπο και να επιμένει σε ανούσιες θεωρίες. Και όμως, η αγάπη που δεν θυσιάζεται μένει ανολοκλήρωτη. Η αγάπη του Χριστού δεν είναι λόγος, αλλά σταυρός⁸. Αυτός ο σταυρός γίνεται ο δρόμος της ζωής και της αληθινής ελευθερίας.

Η Μεγάλη Πέμπτη γίνεται καθρέφτης της καρδιάς μας. Μας καλεί να δούμε όχι τι φαίνεται, αλλά τι υπάρχει μέσα μας. Να εξετάσουμε αν η πίστη μας είναι ζωντανή ή αν έχει μετατραπεί σε συνήθεια. Να κατανοήσουμε αν η συμμετοχή μας στη Θεία Ευχαριστία είναι ουσιαστική ή τυπική. Και τέλος αν η αγάπη μας έχει βάθος ή μένει ρηχή⁹. Εκεί, μέσα στη σιωπή της καρδιάς, κρίνεται η αλήθεια της ζωής μας. Ο Χριστός δεν επιβάλλεται. Δεν εξαναγκάζει. Προσφέρεται, διακονεί και αναμένει τον καθένα μας.

Η Μεγάλη Πέμπτη σήμερα μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να κρατήσουμε μέσα μας.

Πρώτον, να μάθουμε να αγαπάμε όπως ο Χριστός, με θυσία και ειλικρίνεια.

Και δεύτερον, να ζούμε τη Θεία Ευχαριστία ως πηγή ζωής και όχι ως μια απλή συνήθεια.

Παραπομπές: