Την Τετάρτη 3/9/2025 συνοδεύσαμε στην τελευταία του κατοικία τον λατρευτό μας Βασίλειο Μιχαηλίδη. Την Κυριακή 12/10/25 στον Ιερό Ναό του Αγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδας στο 40 ήμερο μνημόσυνο θα τιμήσουμε την μνήμη του.
Παραθέτω τον επικήδειο που εκφώνησα κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία.
Νεκρολογία / Πτολεμαΐδα 3-9-2025
Ημέρα θρήνου & αποχωρισμού.
Και η σκέψη μου τρέχει 30 χρόνια πριν, στην πρώτη μας συνάντηση.
Τότε που σου εξέφρασα τη θέληση μου να ενώσουμε τις πορείες μας με την κόρη σου την Όλγα σε έναν γάμο υπό τη σκέπη της απέραντης αγάπης, της αλληλοεκτίμησης, του αλληλοσεβασμού.
Εσύ βαθιά ανθρώπινος και όσο σε γνώριζα τόσο καταλάβαινα τις πηγαίες αξίες της ψυχής και της ζωής σου.
Και στα σκαλιά της εκκλησίας όταν συνόδευσες την κόρη σου νύφη και σου φίλησα το χέρι ήξερα ότι μου εμπιστεύεσαι απόλυτα το ανεκτίμητο διαμάντι σου.
Αγωνιστής από μικρός, σε μια ταραχώδη διαδρομή Μεσόλογγου Βοΐου – Δράμας – Θεσσαλονίκης. Και μετά οι σπουδές και μετά το μεταπτυχιακό στη Γαλλία και μετά το μεταπτυχιακό στη Θεσσαλονίκη και μετά το συγγραφικό έργο και η ενασχόληση με την εκπαίδευση ως καθηγητής και Διευθυντής στα ΤΕΙ Φλώρινας.
Εσύ πολεμιστή της ζωής βρήκες την Ιθάκη σου στην Πτολεμαΐδα, υποτάχτηκες στα πράσινα μάτια της αγαπημένης σου Ρούλας και δημιουργήσατε μία θαυμαστή οικογένεια διανύοντας μαζί μια πορεία 55 ετών.
Εσύ ο ιδεολόγος, εσύ ο σοφός, εσύ ο λόγιος, εσύ ο πατριώτης, εσύ ο ευαίσθητος, εσύ ο ανθρωπιστής, εσύ ο δίκαιος, εσύ ο ευγενής, εσύ ο κουβαλητής, εσύ ο αξιοζήλευτος γιος, εσύ ο στοργικός πατέρας, εσύ ο υποδειγματικός σύζυγος, εσύ ο ξεχωριστός αδερφός, εσύ ο υπέροχος παππούς, εσύ ο πιστός φίλος, εσύ ο ανιδιοτελής αρωγός.
Πότε και για κανέναν λόγο δεν προέβαλες την ιδιότητα σου για να πετύχεις προσωπικά οφέλη, ούτε για σένα, ούτε για τις κόρες σου. Εξάλλου τα παιδιά σου τα γαλούχησες με αρχές και αξίες στα οποία δεν είχανε καμία θέση τα μικροσυμφέροντα και η εκμετάλλευση των θέσεων και αξιωμάτων προς ίδιον όφελος.
Αλλά πάντα βοηθούσες όποιον είχε ανάγκη, χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα.
Πάντα στην πρώτη γραμμή από τους σταθμούς ερεύνης και τα χωράφια ως γεωπόνος μέχρι τα έδρανα του πανεπιστημίου ως διδάσκαλος και Διευθυντής.
Και στη μάχη που έδωσες ηρωικά τρεις εβδομάδες τώρα, υπέμενες στωικά. Εμείς η οικογένειά σου συνεχώς δίπλα σου. Αφουγκραζόμασταν τον πόνο σου, που τον έκρυβες με μαεστρία, ακούγαμε τον χτύπο της καρδιάς σου, παρακολουθούσαμε την ανάσα σου και μαζί με εσένα θυμόμασταν τα παλιά, προσευχόμασταν και ελπίζαμε. Παράλληλα με όλες μας τις δυνάμεις κινητοποιήσαμε τον μηχανισμό με τις όποιες παθογένειές του, χωρίς να έχουμε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
Πέρα από τη θλιβερή κατάληξη, επειδή και εσύ θα το ήθελες ευχαριστούμε όλους όσους συγγενείς, φίλους, γνωστούς, νοσηλευτές και γιατρούς ένωσαν τις δυνάμεις τους με τις δικές σου στην προσπάθεια σου αυτές τις τρεις εβδομάδες.
Πονάω βαθιά γιατί σήμερα χάνω ένα ακόμη στήριγμά μου. Σε ευχαριστώ για την αγάπη μου, την κόρη σου Όλγα, σε ευχαριστώ που ήσουν ένας λατρευτός παππούς για τα παιδιά μας.
Σου ζητώ συγγνώμη αν υπήρξαν στιγμές που σε στεναχώρησα άθελα μου. Σε αποχαιρετώ με οδύνη, σε αποχαιρετούμε με σπαραγμό, μα συνάμα με περηφάνια για αυτό που ήσουν.
Μακάρι να ήμασταν όλοι σαν και εσένα. Γιατί τότε θα μιλούσαμε πραγματικά για μια κοινωνία ανθρώπων.
Από σήμερα αποκτούμε άλλον έναν φύλακα άγγελο στα επουράνια άλλον έναν φωτεινό σηματοδότη στις πορείες μας.
Σήμερα στην πύλη του παραδείσου ο μπαμπάς σου, η μαμά σου, η αγαπημένη σου αδελφή σε περιμένουν. Και έχετε τόσα πολλά να πείτε.
Δώσε χαιρετίσματα και στον μπαμπά μου και στην μαμά μου.
Και εγώ πλέον όταν θα επισκέπτομαι τον χώρο αναπαύσεως των κεκοιμημένων, θα έχω άλλον έναν προορισμό, άλλη μία στάση για δάκρυα, για ευχαριστίες, για τιμή και για κουβέντες.
Σύζυγε, παππού, αδελφέ, θείε, κουμπάρε, συγγενή, συνάδελφε, φίλε, συντοπίτη,
Καλέ άνθρωπε, Κύριε
Πατέρα Βασίλη Μιχαηλίδη
Καλή διαδρομή μέχρι τον παράδεισο.
Υποκλίνομαι και σε αποχαιρετώ – Αιωνία σου η μνήμη.
Ο γιος σου
Γεώργιος Αρ. Λευκόπουλος
