Από την ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη στις εκδηλώσεις για την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, που οργάνωσαν το Αναγνωστήριο Καλύμνου «Αι Μούσαι» και ο Δήμος Καλυμνίων. Κάλυμνος, Δωδεκάνησα, 7 Μαρτίου 2026.
- H συγκλονιστική μαρτυρία
«Ήταν περίπου μεσημέρι. Όλος ο πληθυσμός της Ρόδου, χωρικοί με τις στολές, χωρικές με τα κλαράτα μαντήλια, όλοι σε στάση προσοχής, οι περισσότεροι δακρυσμένοι, καθώς από το πανύψηλο κοντάρι του «βωμού της Πατρίδας» (Ara Patriae, έτσι ονόμαζαν οι Ιταλοί, με χαραγμένα στο βάθρο του κονταριού γράμματα, την ιερή αυτή βάση της σημαίας), κατέβαινε αργά – αργά η τρίχρωμη σημαία της αγγλικής κατοχής. Ύστερα, με τους ήχους του εθνικού μας ύμνου, άρχισε ν’ ανεβαίνει στο ίδιο κοντάρι, η γαλανόλευκη.
Τότε, δια μιας, σαν από ένα αόρατο σύνθημα, που όμως φαίνεται ότι ξεπήδησε μέσα από όλες τις καρδιές, όλος εκείνος ο πληθυσμός εγονάτισε μ’ ευλάβεια, σαν ένας άνθρωπος, και ατένιζε, έτσι γονατιστός, με δακρυσμένα μάτια, τη σημαία μας, που υψωνόταν σιγά – σιγά, προς το γαλανό ουρανό, το δικό της ουρανό, για πρώτη φορά – τι όραμα! Ύστερα από σκλαβιά εξακοσίων χρόνων.
Δεν είχαν περάσει ελάχιστα λεπτά από τη λήξη της τελετής, και το πλήθος εκινήθη για να διαλυθεί. Αντί όμως να διαλυθεί στους γύρω δρόμους, είδα με περιέργεια, να συμπυκνώνεται το πλήθος, προς μια κατεύθυνση, – και σε λίγο είχε σχηματισθεί μια ογκώδης πομπή, που όδευε προς μια άγνωστη για μένα κατεύθυνση. Ρώτησα τότε περίεργος, «που πηγαίνουν», κι’ επληροφορήθηκα κατάπληκτος ότι η πομπή εκείνη του σοβαρού και σιωπηλού πλήθους εβάδιζε προς το νεκροταφείο.
Έμαθα, τι έγινε. Το πλήθος έφτασε κάποτε στην είσοδο του νεκροταφείου, εστάθηκε εκεί, κα’ έκαμε, τί; Ακούστε! Ανάγγειλε στους νεκρούς Δωδεκανησίους, το μεγάλο, το ασύλληπτο άγγελμα: ότι η ελευθερία, που αιώνες είχαν ποθήσει, που γι’ αυτήν αιώνες θυσιάστηκαν, – έφτασε τέλος σήμερα, και ότι η Ρόδος ήταν πια ελεύθερη! Σκηνή περισσότερο συγκινητική δεν έχω γνωρίσει ως άνθρωπος, – και δε θα λησμονήσω ποτέ. Αλλά και δεν έχω δικαίωμα, δεν έχουμε δικαίωμα όλοι μας να την λησμονούμε. Γιατί ίσως δε θα βρούμε στα έθιμα και στις παραδόσεις του έθνους μας, εκδήλωση που να συμβολίζει με ζωηρότερο και παραστατικότερο τρόπο την ψυχική ενότητα της φυλής, την αδιάρρηκτη ενότητα των ελληνικών γενεών, στις θυσίες τους για την ελευθερία, δια μέσου των αιώνων.» Τα παραπάνω συγκλονιστικά λόγια είναι η μαρτυρία του πρώην προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Στασινόπουλου, ο οποίος βρέθηκε στη Ρόδο την 7η Μαρτίου 1948, καταγράφοντας την ιστορική στιγμή της Ένωσης.
2.Το παράδειγμα της ιστορίας
Τούτες τις ώρες τιμούμε την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, όταν την 7η Μαρτίου του 1948, απελευθερώθηκαν τα νησιά μετά από 500 χρόνια τουρκικής, ιταλικής και γερμανικής κατοχής. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της δημογραφικής και εθνολογικής κατάστασης στα Δωδεκάνησα και το επιστέγασμα του αγώνα του ελληνικού λαού για την εθνική αποκατάσταση στο Αιγαίο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Ρόδος, Κως, Πάτμος, Αστυπάλαια, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Λέρος, Νίσυρος, Σύμη, Τήλος, Αγαθονήσι, Λειψοί, Χάλκη, Αλιμιά, Αρκοί, Φαρμακονήσι, Γυαλί, Κίναρος, Λέβιθα, Μάραθος, Νίμος, Ψέριμος, Σαρία, Στρογγυλή, Σύρνα, Τέλενδος, Καστελλόριζο, Ίμια και εκατοντάδες άλλες ελληνικές νησιωτικές πατρίδες.
Είχε προηγηθεί η αντίσταση του Ελληνισμού στους Ιταλούς και Γερμανούς εισβολείς, οι υπέρ Ελευθερίας εκατόμβες νεκρών από το Αργυρόκαστρο και τη Χιμάρα μέχρι τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, την Κάλυμνο και τη Ρόδο, τη στιγμή που η Τουρκία, ο «επιτήδειος ουδέτερος», παζάρευε πότε με τη Ναζιστική Γερμανία και πότε με τη Μεγάλη Βρετανία, τη Θράκη, τη Θεσσαλονίκη, τα Δωδεκάνησα!
3.Η πρόκληση για την επιβίωση του Ελληνισμού και η απάντησή μας
Είναι αρκετές Ελληνίδες, αρκετοί Έλληνες που παραμένουν ακόμη νοήμονες και εχέφρονες σε όλα τα ζητήματα που αφορούν την πατρίδα μας. Μπορείς να συζητήσεις πολλά και σύνθετα προβλήματα και να συμφωνήσεις μαζί τους. Σε ένα που συμφωνούμε σε ό,τι αφορά με τον πειρατή στα ανατολικά μας, με το συνεταιρισμό εθνικιστών, εγκληματιών Γκρίζων Λύκων, παρακρατικών, δολοφόνων, ναρκέμπορων και διακινητών ανθρώπων, είναι ότι αυτό που προπαγανδίζεται δεν είναι «ελληνοτουρκικός διάλογος», αλλά στην πραγματικότητα οι παράλογες, έξω από κάθε πολιτική γραμμή και διπλωματική τακτική, υποχώρηση στον τουρκικό επεκτατισμό. Αυτό καθιστά η συζήτηση με το πιο διεφθαρμένο κράτος της Ευρώπης, την υποχώρηση δηλαδή από τις προϋποθέσεις για τις σχέσεις με τη γειτονική χώρα. Προϋποθέσεις οι οποίες αφορούν την πραγματική φιλία, την ειρηνική συνύπαρξη και βεβαίως έναν κόσμο δικαίου και όχι ζούγκλας…..
Οι προϋποθέσεις για τις σχέσεις με την Τουρκία αφορούν τη διασφάλιση των συμφερόντων του Ελληνισμού σε γη, αέρα και θάλασσα, αφορούν την επιβίωση και τη συνέχειά μας ως έθνους.
Είναι παγκοίνως γνωστό και χιλιοειπωμένο, πόσο μάλλον συνεχώς προβεβλημένο καθημερινώς σε δελτία ειδήσεων που αναπαράγουν τον ιμπεριαλισμό και την προπαγάνδα της Άγκυρας, ότι η Τουρκία έχει εδαφικές διεκδικήσεις, απειλεί με πόλεμο αν η Ελλάδα ασκήσει τα νόμιμα και κατοχυρωμένα από τις διεθνείς συνθήκες δικαιώματά της, ότι ζητά αποστρατιωτικοποίηση της Δωδεκανήσου και όλου του Αιγαίου, ότι θεωρεί τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «τουρκική», ότι θέλει να κατακτήσει και την υπόλοιπη Κύπρο, ό τι έχει ως βασικό δόγμα τη «Γαλάζια Πατρίδα» και σύνορα καρδιάς τη Θεσσαλονίκη!
Συνεπώς όλοι γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι ζητά με προκλητικό, τρόπο και με θράσος η Τουρκία.
Ο Ελληνισμός δεν έχει να συζητήσει τίποτα με την κατοχική Τουρκία, ενόσω υφίσταται η σημερινή κατάσταση και βεβαίως δεν μπορεί να διαπραγματευτεί οτιδήποτε! Ο Ελληνισμός απαιτεί αντίσταση στον τουρκικό επεκτατισμό, πλήρης άσκηση όλων των δικαιωμάτων του και πλήρη εθνική κυριαρχία σε γη, αέρα και θάλασσα στα Δωδεκάνησα, στο Αιγαίο και σε όλη την πατρίδα μας!
Το οφείλουμε στη μνήμη των Δωδεκανησίων αγωνιστών της ελευθερίας και στη μνήμη των πεσόντων στα Δωδεκάνησα αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού Παναγιώτη Βλαχάκου, Χριστόδουλου Καραθανάση, Έκτορα Γιαλλοψού ( Ίμια 1996) και στη μνήμη των πεσόντων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού Κωνσταντίνου Πανανά, Αναστασίου Τουλίτση και Ελευθερίου Ευαγγέλου (Κίναρος 2016).
