Αποτελεί πια γεγονός, ότι η χώρα μας έχει περιπέσει σ’ ένα χαμηλό βαρομετρικό οικονομικής θύελλας, που τείνει να τη μετατρέψει σ’ ένα κατεψυγμένο εθνικό οργανισμό.
Κάθε μέρα συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο, πως τα οικονομικά μας προβλήματα οδηγούνται σε οφθαλμοφανή αδιέξοδα.
Οι αντιπαραθέσεις των κομμάτων γύρω από την οικονομική κατάσταση της χώρας είναι ομηρικές και ατελέσφορες, χωρίς να συμβάλουν στο ελάχιστο στη διαφυγή και λύτρωση από το τέλμα, στο οποίο έχουμε περιέλθει.
Οι τεχνοκράτες από κοινού με τους πολιτικούς θα πρέπει να απαντήσουν στο μεγάλο ερώτημα-δίλλημα, που απασχολεί τον ελληνικό λαό μετά το ξέσπασμα της κρίσης:
Ή αυτόνομοι, κυρίαρχοι και αξιοπρεπείς με τη δραχμή και τη μοναξιά μας.
Ή συμβιβασμένοι, εξαρτημένοι, και ενδοτικοί στο γερμανικό ευρώ – λόμπι του Σόιμπλε και της Μέρκελ.
Δυστυχώς “τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό” δεν υπάρχει.
Η απάντηση στην ιστορική επιλογή της χώρας μας βρίσκεται κωδικοποιημένη στις πανάρχαιες λαϊκές παροιμίες.
Η ποντιακή λογοτεχνία βρίθει από πολιτικές απαντήσεις στο εθνικό μας δίλλημα .
Ας προσεγγίσουμε κάποιες αντιπροσωπευτικές: Αν έ’εις νύχια θα τσαφίεαι, που σημαίνει: ποτέ μην στηρίζεσαι στη βοήθεια του άλλου προκειμένου να επιλύσεις τα προβλήματά σου.
Μια δεύτερη παροιμία συνώνυμη με την προηγούμενη μας προειδοποιεί:
‘Σ ση χώρας το γαϊδίρ’ π’ εβγών’, αγλήγορα κατηβαίν’….
Η στρατηγική επιλογή, που έχει υιοθετηθεί με τις συνεχιζόμενες δανειοληψίες της χώρας προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι καθημερινές ανάγκες και υποχρεώσεις της, οδηγεί στην αργοπορημένη χρεοκοπία.
Είναι αυτό, που έλεγε και διακωμωδούσε ο λαός για κάποιον, που ζούσε με δανεικά:
Χρωστώ και ‘κι χρωστούν εμέν, κι αν θέλω, παίρω κι άλλα…
Η καθημερινή αντιπαράθεση στα τηλεοπτικά παράθυρα θυμίζει τη λαϊκή παροιμία: Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα . ή Τ’ αλεύρια ξένα κι οι πεντικοί ετάβιζαν…!
Το περιεχόμενο μιας άχαρης πολιτικής αντιπαράθεσης, που τα επιχειρήματά της είναι η εθνική ενδοτικότητα και συναλλαγή μιας μικρής και αδύναμης χώρας απέναντι σε γίγαντες εκβιαστές, εμπεριέχει το συμπέρασμα, ότι έχουμε περιπέσει πέραν της οικονομικής εξαθλίωσης και σε έναν πρωτοφανή εθνικό διασυρμό.
Αυτό γίνεται περισσότερο εμφανές με τις οβιδιακές υπαναχωρήσεις της αριστερής κυβέρνησης, που παρά τις φιλότιμες αντιστάσεις της, τελικά φαίνεται, πως θα οδηγηθεί και αυτή σε αναγκαστική υπαναχώρηση .
Η πολιτική της κυβέρνησης θυμίζει τη λογική του επαίτη, που λέει στο δανειστή του πολύ πονηρά: Τα παράδας δός ‘με και γυρευόν πέει ‘με…!
Μια λογική δηλαδή παρόμοια με αυτήν, που ακολουθούν τα πολιτικά κόμματα τα τελευταία πέντε χρόνια, με τον αμετροεπή δανεισμό με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η πολιτική θέση των Σαμαρά – Βενιζέλου κινήθηκε στην αντίληψη : Χέρ’ ,ντο κ’ επορείς να κόφτς α’, κλώστ’ και φίλ’ ατό..! πράγμα όμως ,που είναι ξένο με την ρωμαίικη ψυχοσύνθεση.
Σ’ αυτήν την πολιτική τακτική του ενδοτισμού η νέα κυβέρνηση προσπαθεί να αποδεσμευτεί προσχωρώντας στο δόγμα του απεγκλωβισμού : Την χώραν π’ ακούει τη χώρας ίνεται..
Η ιστορική εμπειρία κατέγραψε, πώς η απόλυτη υποταγή οδήγησε πάντα στην καταστροφή: Προσκυνημένον κηφάλ’ ,ακονεμένον σπαθίν κόφτ’ ατό…
Όμως από τη στάση των ευρωπαίων δανειστών, είναι πασιφανές, ότι πίσω και πέρα από το ενδιαφέρον τους για την Ελλάδα, πρώτιστα υποστηρίζουν τα δικά τους συμφέροντα όπως μας προϊδεάζει ο λαϊκός σοφιστής:
Να εξέρ’τς ατό, εγώ πολλά αγαπώ ‘σεν, άμαν ας σο πορτοφόλι μ’ κι άλλο καλλίον ‘κι αγαπώ ‘σεν…
Είναι λοιπόν εύλογο και οφθαλμοφανές, πως οι όποιοι φίλοι μας αγωνιούν να διασφαλίσουν τα ΄΄ λεφτά΄΄ τους απομυζώντας κάθε εναπομένουσα εθνική παραγωγή, στερώντας έτσι στον ελληνικό λαό το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση: Εύραμε τα παλαλά χωρία και κερδίζουμε φλουρία.
Η πολιτική ευρωπαϊκή υποκρισία είναι πρωτοφανής, γιατί, αφού επέτρεψε στους ανεύθυνους έλληνες πολιτικούς να χρεοκοπήσουν τη χώρα, τώρα επιχειρεί να ελέγξει ακόμα και τον αέρα, που αναπνέουμε.
Η συμπαθής πολιτική εικόνα του νέου υπουργού οικονομικών προσπάθησε να προτάξει τα αυτονόητα οικονομικά επιχειρήματα , που ο ελληνικός λαός τα επικαλούνταν μέσα στην λαϊκή του θεώρηση για την οικονομία.
Ως άλλος πατέρας της ανημέρωτης Ευρώπης τους κάλεσε στον ορθολογισμό και στην τάξη λέγοντάς τους δύο λαϊκά γνωμικά. Το πρώτο αναφέρονταν στην αδυναμία αποπληρωμής του χρέους από την πτωχευμένη Ελλάδα: ‘Σ σην Ελλάδαν με την ψήν επέμναμε..! ενώ με το δεύτερο ομολογούσε , ότι είμαστε οικονομικά μετέωροι :
Απ’ ουρανού κρεμάουμες.
Και βέβαια ο αντίπαλος διαπραγματευτής γερμανός Σόϊμπλε δεν μπόρεσε να κατανοήσει τον ΄΄ ασήμαντο ΄΄ συνομιλητή του, που ζητούσε κατανόηση και ήπια λιτότητα για το λαό του.
Οι δανειστές πολιτικοί έδειξαν την αναλγησία τους ζητώντας από τους Έλληνες υπέρμετρες θυσίες: Δός ‘με βίον, του είπε, κι ας δίγω ‘σε παράδας. Δώσε μου δηλαδή τα μέσα παραγωγής, που έχει η χώρα σου, για να σου δώσω χρήματα!
Και στη συνέχεια, για να εκβιάσει τον περιπαθή Βαρουβάκη, διέκοψε το χρηματοδοτικό πρόγραμμα των τραπεζών κάνοντας πράξη το : Η πείνα σκύλλ’ υιός έν’…. !
Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τον Σόιμπλε πλεονέκτη γιατί αναζητά το χρέος χωρίς την ανάπτυξη: θέλ’ και τ’ οβού τ’ απέσ’ και τ’ ελαίας τ’ έξ’..!
Το αποτέλεσμα της βαρουφάκειας θεώρησης θα είναι αισιόδοξο, γιατί, αν μη τι άλλο, διαπραγματεύτηκε με την οξυδέρκεια της αρχαϊκής ελληνικής σοφίας.
Του είπε δηλαδή αυτό, που φαντάζει πολύ λογικό στον καθένα: Ας σα δανεικά ντο ‘κ’ επορείς να παίρτς, τ’ ημσά πα καλά είν’…!
Αυτό όμως, που πέτυχε ο σκληρός και άκαμπτος Σόιμπλε, ήταν να προκαλέσει το θυμικό του Έλληνα για να ζητήσει μέσω των βουλευτών του τις γερμανικές αποζημιώσεις. Ο ελληνικός λαός τη γερμανική αλαζονεία την εξέλαβε ως παράλογη : Τσαϊζ’ ο κλέφτες για να φοάται, π’ έχασεν..!
Και έστειλε το δικό του μήνυμα, κατά πως λέει κι ο λαός: Τον γάιδαρον πη τιρτεύ’, ακούει και την πορδήν ατ’…
Η Κυβέρνηση της αριστεράς είναι ίσως η τελευταία πολιτική αισιόδοξη αναλαμπή
και δεν πρέπει να αποτύχει. Είναι επιφορτισμένη δηλαδή να επιτελέσει τον πέμπτο άθλο του Ηρακλή, να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία από τον κόπρο, που είχαν σωρεύσει επί τριάντα χρόνια, χρησιμοποιώντας τα γάργαρα νερά του Πηνειού και του Αλφειού. Εφαρμόζοντας δηλαδή ένα δίκαιο φοροδοτικό και εισπρακτικό μηχανισμό, χτυπώντας πρώτιστα την αδικία, που συντελέστηκε στο κοντινό παρελθόν:
Π’ εποίκεν, θα ευρήκ’…!
Διαφορετικά θα επιβεβαιωθεί η πολιτική άποψη, που συνταυτίζει τα πολιτικά κόμματα της χώρας με αθηναϊκούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, που απλά εναλλάσσονται στην εξουσία, με σκοπό να υπερασπιστούν τα συγκεντρωτικά κατεστημένα συμφέροντα ενός μικρόψυχου αθηναϊκού κρατικού μηχανισμού….
