Επισκεπτόμαστε ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά χωριά της Βόρειας Ελλάδας, το φημισμένο Νυμφαίο. Σύντομα, ο λιθόστρωτος οικισμός, χαμένος στα βουνά της Φλώρινας, αρχίζει να αποχαιρετά τον λευκό του μανδύα -αυτόν που τον σκεπάζει για τους περισσότερους μήνες του χρόνου.
Με τον ερχομό της άνοιξης, σκορπίζονται μυρωδιές και χρώματα παντού, μεταμορφώνοντάς τον σε έναν τόπο γαλήνιο, με μικρά αγριολούλουδα να ξεπροβάλλουν σε κάθε του γωνιά. Η γκρίζα απόχρωση και η περίτεχνη αρχιτεκτονική-πρότυπο του οικισμού τώρα αναδεικνύονται με το φως του ήλιου, επιτρέποντας στις λεπτομέρειες να ξεχωρίσουν. Φυσικά, η διέλευση αυτοκινήτων στο ιστορικό κέντρο του χωριού δεν επιτρέπεται. Η εξερεύνησή του απαιτεί σακίδιο, άνετα παπούτσια και διάθεση για περατζάδα. Φύγαμε λοιπόν!
Πρωινή περιήγηση στα μονοπάτια του Νυμφαίου
Στα ακανόνιστα δρομάκια μάς βρίσκει ο πρωινός περίπατος, με τα μικρά στενάκια να διακόπτουν συχνά την πορεία μας, καλώντας μας σε ακόμη μία εξερεύνηση. Γύρω μου, όλα είναι κτισμένα με πελεκημένη πέτρα. Οι άλλοτε χιονισμένες στέγες των σπιτιών είναι τώρα γυμνές και αστράφτουν σαν ασήμι στις ακτίνες του ήλιου. Τα παραθυρόφυλλα είναι ορθάνοιχτα, αφήνοντας τις μυρωδιές από τις κουζίνες των νοικοκυριών να ξετρυπώνουν, ενώ στα κατώφλια οι μόνιμοι κάτοικοι ανταλλάσσουν πρωινές κουβέντες, βρέχοντας τις φροντισμένες αυλές τους. Είναι η αύρα του χωριού που μεταφράζει στα μάτια και τα αυτιά του επισκέπτη τη σημασία του τόπου.
Ένδοξοι τεχνίτες, έμποροι καπνού ή βαμβακιού και αργυροχρυσοχόοι: ιστορίες ανθρώπων που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη του πολεοδομικού ιστού, επιτρέποντας την ανάδειξή του έως και σήμερα. Κτίσματα ζηλευτά -μαρτυρούν το ακμάζον παρελθόν- επιτρέπουν σε όποιον τα αντικρίσει να παρατηρήσει τις λιθοδομημένες προσόψεις, τις περίτεχνες σοφίτες, τα χαρακτηριστικά μακεδονικά ταβάνια και τις εντυπωσιακές εισόδους. Από τις βρύσες που ρέουν μέσα στον οικισμό θα δροσιστώ, πίνοντας τρεχούμενο νερό από το δάσος – από εκείνο το αγνό και το γνήσιο που συναντάς στα ορεινά χωριά- και, ύστερα, θα συνεχίσω να εξερευνώ τις σελίδες του παραμυθιού που ξετυλίγονται μπροστά μου.
Οι πρώτες ονομασίες του χωριού ήταν Νιβέστα ή Νέβεσκα, δηλαδή Νύφη, Αθέατη ή Χιονάτη -κάθε σημασία φανερώνει και ένα στοιχείο για το οποίο το χωριό ξεχωρίζει. Το 1926 μετονομάστηκε σε Νυμφαίο, και όσα κι αν έχεις ακούσει, όσες φορές κι αν το έχεις επισκεφθεί, ποτέ δεν είναι αρκετό.
Επίσκεψη στα τοπόσημα του οικισμού
Το Μουσείο Αργυροχρυσοχοΐας, Λαογραφίας και Ιστορίας Νυμφαίου -γνωστό και ως Σπίτι των Χρυσικών- με ξεναγεί σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ενώνουν το παρελθόν με το παρόν του χωριού. Τα εκθέματα που παρουσιάζονται εξιστορούν τον πολιτισμό, την οικονομία και την παράδοση της περιοχής. Αντικείμενα καθημερινής χρήσης, έπιπλα, τοιχογραφίες, αυθεντικές στολές, εργαλεία και χρυσά κοσμήματα εμπεριέχουν την ουσία του Νυμφαίου. Βγαίνοντας από το τριώροφο κτίριο – πιστό αντίγραφο παραδοσιακού αρχοντικού- τα βήματά μου με οδηγούν στην εντυπωσιακή είσοδο του κεντρικού ναού του χωριού, αφιερωμένου στον Άγιο Νικόλαο. Η εκκλησία βρίσκεται σε περίοπτη θέση, είναι τρίκλιτη, ξυλόστεγη βασιλική και συνεχίζει να λειτουργεί στον ίδιο χώρο, παρά τις λεηλασίες που υπέστη με το πέρασμα των χρόνων.
διαβάστε περισσότερα εδώ
