Παρέμβαση στη Βουλή για το θεσμικό πλαίσιο που αφορά τη ριζική ανανέωση φωτοβολταϊκών σταθμών πραγματοποίησε ο Σύνδεσμος Παραγωγών Ενέργειας με Φωτοβολταϊκά, ζητώντας την κατάργηση της πρόβλεψης που οδηγεί σε απώλεια της λειτουργικής ενίσχυσης για έργα που αντικαθιστούν πλήρως τον εξοπλισμό τους.
Σε επιστολή του προς τη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου, με αφορμή το υπό συζήτηση νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο ΣΠΕΦ εστιάζει στο άρθρο 18 και ειδικότερα στη ρύθμιση που συνδέεται με το άρθρο 42 του ν. 4951/2022. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο, η ισχύουσα πρόβλεψη, όπως διαμορφώθηκε μετά την τροποποίηση του 2024, προβλέπει ότι ένας φωτοβολταϊκός σταθμός που προχωρά σε «ριζική ανανέωση» εξοπλισμού απεντάσσεται από το καθεστώς λειτουργικής ενίσχυσης και υποχρεώνεται να συμμετέχει αποκλειστικά στην αγορά.
Ο ΣΠΕΦ υποστηρίζει ότι η ρύθμιση αυτή δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στον οικονομικό προγραμματισμό των επενδύσεων, καθώς η αντικατάσταση του εξοπλισμού δεν συνεπάγεται αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος του σταθμού. Όπως αναφέρει, η ανανέωση πάνελ και αντιστροφέων έχει σημαντικό κόστος, ενώ συχνά απαιτεί και αλλαγές στις καλωδιώσεις και στη συνολική τεχνική διάταξη της εγκατάστασης.
Στην επιστολή επισημαίνεται ότι η βελτίωση της τεχνολογίας των φωτοβολταϊκών πλαισίων δεν σημαίνει απαραίτητα αύξηση της ανηγμένης απόδοσης του έργου, καθώς ο παραγωγός αγοράζει ισχύ σε Watt και όχι επιφάνεια. Κατά τον ΣΠΕΦ, η ανανέωση εξοπλισμού γίνεται κυρίως για να διατηρηθεί η παραγωγή σε φυσιολογικά επίπεδα, όχι για να υπάρξει άκοπη αύξηση εσόδων.
Ο Σύνδεσμος διαχωρίζει την περίπτωση αντικατάστασης εξοπλισμού από την αλλαγή σταθερών βάσεων σε κινητές βάσεις παρακολούθησης του ήλιου, τα λεγόμενα trackers. Όπως σημειώνει, αν ο στόχος της διάταξης είναι να αποτραπεί η ουσιαστική αύξηση της απόδοσης μέσω τέτοιων αλλαγών, αυτό μπορεί να προβλεφθεί ειδικά στον νόμο, χωρίς να επηρεάζονται όλες οι περιπτώσεις ανανέωσης εξοπλισμού.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στις περιπτώσεις όπου η αντικατάσταση εξοπλισμού δεν αποτελεί επιλογή του παραγωγού, αλλά ανάγκη που προκύπτει από φυσικές καταστροφές, βανδαλισμούς, κλοπές, ελαττωματικό εξοπλισμό ή σοβαρές τεχνικές βλάβες. Ο ΣΠΕΦ υποστηρίζει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι παραγωγοί επιβαρύνονται διπλά, καθώς μετά τη ζημιά κινδυνεύουν να χάσουν και το καθεστώς ενίσχυσης στο οποίο είχαν ενταχθεί.
Παράλληλα, ο Σύνδεσμος σημειώνει ότι οι επενδυτές που ανέπτυξαν φωτοβολταϊκά έργα με βάση προηγούμενα νομοθετικά πλαίσια δεν είχαν ενημερωθεί, ούτε μέσω αδειών ούτε μέσω συμβάσεων, ότι η ανανέωση εξοπλισμού θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της λειτουργικής ενίσχυσης. Αντιθέτως, όπως αναφέρει, το βασικό όριο που καταγραφόταν στα αδειοδοτικά και συμβατικά έγγραφα ήταν η εγκατεστημένη ή μέγιστη ισχύς των σταθμών.
Στο αίτημά του, ο ΣΠΕΦ ζητά την απάλειψη της παραγράφου 7 του άρθρου 42 του ν. 4951/2022 ή, εναλλακτικά, τον περιορισμό της μόνο στις περιπτώσεις όπου γίνεται μετατροπή σταθερών βάσεων σε trackers. Υποστηρίζει ακόμη ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει ήδη περιορισμούς για την αύξηση της απόδοσης φωτοβολταϊκού σταθμού λόγω αναβάθμισης εξοπλισμού, χωρίς αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος.
Καταλήγοντας, ο ΣΠΕΦ εκτιμά ότι η αποδέσμευση των ανακαινίσεων εν λειτουργία φωτοβολταϊκών σταθμών από την απώλεια ενίσχυσης θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά και για τον κλάδο των εγκαταστατών, κατευθύνοντας δραστηριότητα στη συντήρηση και αναβάθμιση υφιστάμενων έργων αντί στην ανάπτυξη νέας φωτοβολταϊκής ισχύος.
