Αυτοδιοίκησης καθώς, μεταξύ άλλων ,το νέο θεσμικό πλαίσιο προβλέπει αναστολή σύνταξης για συνταξιούχους που εργάζονταν σε φορείς του δημοσίου και είναι κάτω των 62 ετών.
Το ζήτημα ανέδειξε η Συντονιστική Επιτροπή Προέδρων Δημοτικών Κοινοτήτων Ελλάδος με επιστολή που απέστειλε στον Υπουργό Εσωτερικών, Θεόδωρο Λιβάνιο, ζητώντας την επανεξέτασή του, καθώς η εν λόγω ρύθμιση αφορά, μεταξύ άλλων, πρώην δημοσίους υπαλλήλους και στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας, οι οποίοι, έχοντας ολοκληρώσει τον εργασιακό τους κύκλο και έχοντας συνταξιοδοτηθεί, επιλέγουν να συνεχίσουν να εργάζονται και να προσφέρουν στον δημόσιο χώρο. Για τους ανθρώπους αυτούς, η επιστροφή στην ενεργό δράση δεν αποτελεί απαραίτητα επιλογή οικονομικής ανάγκης, αλλά μπορεί να συνδέεται με την επιθυμία για δημιουργική συμμετοχή και κοινωνική προσφορά.
Το ζήτημα, επομένως, για τους ίδιους δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά και θεσμικό. Από τη μία πλευρά, η Πολιτεία αναγνωρίζει την αιρετή αυτοδιοίκηση ως λειτούργημα και προσφορά. Από την άλλη, η πλήρης αναστολή της σύνταξης για έναν συνταξιούχο κάτω των 62 ετών που επιλέγει να εργαστεί ξανά σε δημόσιο φορέα μπορεί να εκληφθεί ως αντικίνητρο για την αξιοποίηση της εμπειρίας και των γνώσεών του.
Την αδικία που συντελείται εις βάρος των Προέδρων στηλιτεύει, μάλιστα, με ένα καυστικό άρθρο η Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Προέδρων Δημοτικών Κοινοτήτων Ελλάδος, η οποία υπογράφει τα εξής:
Αναστολή σύνταξης αιρετών συνταξιούχων του δημοσίου κάτω των 62 ετών. Άλλα τα λεγόμενα κι άλλα τα γενόμενα..
Μια από τις βασικές διεκδικήσεις των Προέδρων Δημοτικών Κοινοτήτων Ελλάδος κατά τη διάρκεια της συζήτησης του Νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ήταν η αύξηση της αποζημίωσης τους η οποία συσχετιζόταν μέχρι πρόσφατα με τιμές προ 20ετίας, καθώς επίσης διεκδικήσαμε και τη συνάρτησή της με τον πληθυσμιακό κριτήριο Δηλαδή με λίγα και ξεκάθαρα λόγια επιδιώξαμε την αύξηση της αποζημίωσής μας με συνυπολογισμό της χιλιομετρικής απόστασης μιας Κοινότητας από την έδρα της και του πληθυσμού της.
Σε αυτό το σημείο, ταιριάζει η παροιμία άλλα τα λεγόμενα και άλλα τα γενόμενα. Ο νομοθέτης αντί να προβεί σε αύξηση της μέχρι τώρα αποζημίωσης, προέβη σε αύξηση, μετατρέποντας την αποζημίωση σε έξοδα παράστασης συσχετιζόμενα με την αντιμισθία του Δημάρχου. Η ιδιάζουσα διαφορά μεταξύ αποζημίωσης και εξόδων παράστασης συσχετιζόμενων με την αντιμισθία του Δημάρχου είναι ότι η αποζημίωση δεν υπάγεται σε φορολογία διότι είναι απλώς αποζημίωση εξόδων που επέρχονται από την προώθηση των υποθέσεων της εκάστοτε Κοινότητας προς το Κέντρο Διοίκησης ήτοι τον εκάστοτε Δήμο. Ενώ τα έξοδα παράστασης θεωρούνται εισόδημα από εργασία και φορολογούνται.
Ακριβώς σε αυτό το σημείο γεννιέται μαζί με πολλά άλλα, που ελπίζω να τα συζητήσουμε σε μια νέα θεματική, ένα μείζον πρόβλημα για τους αιρετούς συνταξιούχους του Δημοσίου, κάτω των 62 ετών. Αναστέλλεται η σύνταξή τους. Το καθεστώς αναστολής σύνταξης του δημοσίου για έναν Πρόεδρο Δημοτικής Κοινότητας (αιρετό) που είναι κάτω των 62 ετών εξαρτάται αποκλειστικά από το αν για τη θέση αυτή λαμβάνει αντιμισθία ή αν εισπράττει μόνο έξοδα παράστασης/αποζημίωση.
Στην πραγματικότητα επιβάλλεται Ποινή και αναστέλλεται πλήρως η σύνταξη για όσους συνταξιοδοτούνται από το Δημόσιο και είναι κάτω των 62 ετών (π.χ. πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, σώματα ασφαλείας) και πιάνουν ξανά δουλειά στο Δημόσιο ή σε Δήμους. Κατά μία έννοια αναγνωρίζεται το αξίωμα του Προέδρου ως λειτούργημα και ως προσφορά κατά άλλη όμως αποτρέπεται και τιμωρείται η επιθυμία για προσφορά αφού κάποιος έχει κλείσει ένα κύκλο εργασιών στη ζωή του και θέλει να παραμείνει ενεργός απασχολούμενος.
Επίσης αναγκαίο είναι να επισημάνουμε ότι εμείς θέλουμε απλώς αύξηση της αποζημίωσης μας για την κάλυψη των αναγκών του αξιώματος και όχι αύξηση εισοδήματος από εργασία (μισθός) Εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα Γιατί ένας συνταξιούχους του Δημοσίου για παράδειγμα 60 ετών που λαμβάνει σχηματικά θα πω 1200€ σύνταξη και παράλληλα υπηρετεί στο αξίωμα του Πρόεδρου Κοινότητας να αποδεχθεί να απωλέσει για όσο διαρκεί η θητεία του, την σύνταξη του δημοσίου για την αντιμισθία του Προέδρου των 560€;; Εσείς θα το επιλέγατε;
Με τον τρόπο αυτό το ΜΟΝΟ που θα επιτύχουμε είναι
- την απαξίωση του αξιώματος του Προέδρου της Κοινότητας,
- την ελλιπή εκπροσώπηση των Κοινοτήτων
- την αποστασιοποίηση των συνταξιούχων από τα κοινά
- καθώς και άλλη μια προϋπόθεση για την ερημοποίηση της υπαίθρου
Ως εκ τούτου αναγκαία κρίνεται η επανεξέταση του ζητήματος αν αποφασίσουμε φυσικά ότι θέλουμε Κοινότητες με υπόσταση και όχι απλώς με οντότητα. Αν θέλουμε Τοπική Αυτοδιοίκηση αποκεντρωμένη στην πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά.
Κατερίνα Πηγατσιώτη
Πρόεδρος Ένωσης Προέδρων Κοινοτήτων Νομού Καστοριάς Εκπρόσωπος του Συντονιστικού Οργάνου Προέδρων Δημοτικών Κοινοτήτων Ελλάδος
