Κάθε φορά που επιστρέφω στην Πτολεμαΐδα και συναναστρέφομαι με τους ανθρώπους της, βρίσκω τους χίλιους λόγους που με κάνουν να την αγαπώ!
Είναι οι ίδιοι λόγοι που τα κορίτσια του ΤΕΙ Μαιευτικής δακρύζουν, όταν παίρνουν το πτυχίο τους και πρέπει να φύγουν!Είναι οι χίλιοι λόγοι που σε κάνουν να θέλεις πάντα να επιστρέφεις σε αυτό τον τόπο!
Είναι οι άνθρωποι της Πτολεμαΐδας που επέλεξαν να μείνουν και να παλέψουν για αυτή την πόλη. Να επενδύσουν το ταλέντο, τη ψυχή, τις σπουδές και τα χρήματα τους!
Όλοι αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο και τους περισσότερους τους γνωρίζουμε, θα ήθελα να μπορούσα να τους αναφέρω έναν προς έναν, αλλά δυστυχώς δεν είναι εύκολο!
Πρέπει όμως να αναφέρω την Κατερίνα, η οποία θα μπορούσε να «απαιτεί» την βοήθεια μας, αλλά αντ´ αυτού, εκείνη προσφέρει γενναιόδωρα, αξιοπρέπεια και συμπόνια σε όσους έχουν ανάγκη.
Τον Χάρη και την Αθηνά που είχαν την επιλογή να μείνουν στη διδακτέα ύλη τους στο γυμνάσιο του Ανατολικού , αλλά αυτοί επέλεξαν να ταξιδεύουν τους μαθητές τους στο Παρίσι!
Πρέπει να αναφέρω την Νόπη και την Μελίνα, που πήραν τα κριτσίνια του πατέρα τους και τα έχουν κάνει διατροφική πρόταση που έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας.
Την μητέρα του Ανδρόνικου την Πόπη, που μετέτρεψε τη θλίψη της, σε προσφορά και εθελοντισμό.
Τον Όμηρο που επέλεξε να επιστρέψει μετά από τις σπουδές του στο εξωτερικό, για να προσφέρει την επιστήμη και τις γνώσεις του.
Τον Νίκο που μαζεύει και διαφυλάσσει παραδοσιακούς σπόρους στο αγρόκτημα του.
Τον Στάθη που θα μπορούσε να είναι υψηλόβαθμο στέλεχος σε οποιαδήποτε πολυεθνική εταιρεία, αλλά επέλεξε να γυρίσει στην οικογενειακή επιχείρηση και να επενδύσει στον τόπο του.
Ακόμα και το Μίλτο που διακρίθηκε σε πανελλήνιο διαγωνισμό για Bartenders, γιατί επιλέγει να κρίνεται και να εξελίσσει τη δουλειά του.
Τον Πέτρο που με την επιμονή του, η Πτολεμαΐδα έχει ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα αντισφαίρισης στα Βαλκάνια.
Τον Φάνη που επιμένει να φτιάχνει ταινίες που μας συγκινούν, αλλά και τον Κώστα, την Κυριακή και τον Στράτο που γεμίζουν με θεάτρο την πόλη μας.
Επέλεξα να αναφέρω κάποιους από αυτούς και με το μικρό τους όνομα, γιατί είναι οι διπλανοί μας άνθρωποι, οι γείτονες, οι συνάδελφοι ή απλά οι Πτολεμαιδιώτες!
Προφανώς αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι οι μόνοι που στέκονται μπροστά και διεκδικούν το καλύτερο. Αν σκεφτεί ο καθένας μας για λίγο, θα εντοπίσει δίπλα του κάποιον που προσπαθεί, που τον «νοιάζει», που διαφέρει.
Μόνο όταν ο καθένας μας θελήσει να διακριθεί στον τομέα του, στη δουλειά του, στο χόμπι του, θα υπάρξει ελπίδα για την περιοχή μας.
Είναι τόσοι που το κάνουν ήδη , ας τους πούμε ένα μπράβο, ας τους στηρίξουμε, πρέπει πια να σταματήσουμε τις ασχημες σκέψεις για την «κατσίκα του γείτονα»!
Και αν δεν μπορούμε να τους ακολουθήσουμε, τουλάχιστον ας μην τους βάζουμε εμπόδια και τρικλοποδιές.
Πίστη Κρυσταλλίδου Σιάχου
