-Ά πα πα πα! Να ήσουνα από μια μεριά, να έβλεπες τι έγινε, Κάκκο!
-Ναι έεε; Και δηλαδή είχε καλό γλέντι Χάμπο;
-Όλος ο γάμος, Κάκκο, ένα μεγάλο γλέντι ήτανε. Χρόνια είχα να δω τέτοιο γάμο.
-Του Λάκη του Καλομενίδη η κόρη και της Γεωργίας…η Χρυσούλα, έτσι;
-Ναι, Κάκκο, η Χρυσούλα. Να ‘βλεπες νυφικό, ομορφιά και χορό! Χορό, σα να ‘βλεπες το Λάκη. Και ξέρεις ο Λάκης πως χορεύει τα ποντιακά. Ο πρώτος χορευτής ο Λάκης.
-Να ξέρεις, Χάμπο, εμένα μ’ αρέσουν οι παραδοσιακοί οι γάμοι. Άμα κάνεις γάμο να είν’ γάμος με τα έθιμά του. Αλλιώς είναι!
-Μα ακριβώς, Κάκκο. Καλό είναι να έχει και σημερινά πράματα, δε λέω, αλλά και μένα, άμα είν’ ντιπ “Ευρωπαϊκός” δε με ξερελαίνει. Στης Χρυσούλας μέχρι και χορό με κοκόρια κατά το έθιμο είχε. Μέσα στη σάλα του Παντελίδη.
-Και είχε ποντιακό χορό, φυσικά.
-Απ’ όλα είχε,Κάκκο, ποντιακά είχε, παραδοσιακά είχε, και απ’ όλα τα ελληνικά είχε!
-Και που έγινε η στέψη, Χάμπο;
-Στην Αγία Τριάδα, Κάκκο. Ξέρεις το σπίτι του Λάκη, έτσι; Δίπλα!
-Έεε πως δεν το ξέρω!
-Έεε, από κει μέχρι την Αγία Τριάδα, εκατό μέτρα απόσταση όλο κι όλο, μία ώρα δρόμο το κάναμε!
-Σώπα βρε! Και πως έγινε αυτό, Χάμπο;
-Αυτό έγινε με τα όργανα και το χορό, Κάκκο. Τι ποντιακά, τι παραδοσιακά…Έγινε το σημειωτόν έγινε. Έκλεισε ο δρόμος. Η Διοικητηρίου, απ’ τον πολύ τον κόσμο. Χώρια όσοι ήταν στην εκκλησία ήδη. Πολύς κόσμος. Όλοι να χορεύουν.
-Φαντάζομαι χαρές οι γονείς.
-Λάμπανε, Κάκκο, λάμπανε!
– Κι ο γαμπρός, ο Σταύρος, ωραίο παλληκάρι!
-Είχε φυσικά και γλέντι.
-Έεε, πως δεν είχε. Στον Παντελίδη. Στη μεγάλη τη σάλα. Δεν άδειαζε η πίστα στιγμή. Όλα ήταν όπως έπρεπε.
-Κυρίως ποντιακά φαντάζομαι.
-Έεε, ψέματα ας μη πούμε. Πόντιοι όλοι για. Κυρίως ποντιακά. Τραγουδούσε ο Παρχαρίδης και λύρα έπαιζε ο Σανίδης. Αλλά και άλλοι. Είχε ορχήστρα για όλα τα είδη.
-Φαντάζομαι, φάγατε…ήπιατε…
-Θα κάνω καιρό να πιω, Κάκκο! Πετράκη…ένα καφέ πικρούτσικο…Εσύ, Κάκκο, πίνεις ήδη, έτσι;
-Έεε, άργησες, Χάμπο, και παρήγγειλα…
-Άργησα να ξυπνήσω, Κάκκο. Πονούσε όλο το σώμα μου απ’ το χορό. Ίδρωσα, αλλά το φχαριστήθηκα!
-Τα κοπάνησες σα να λέμε…
-Έεε, καλό το κρασί. Εμ δε θα ‘φερνε καλό κρασί ο Λάκης; Και φέρνανε…και φέρνανε…και δωσ’ του στην υγειά τους και να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός, ξέφυγα…Ήπια κάτι παραπάνω!
-Δεν πειράζει, Χάμπο. Δεν πειράζει. Μια φορά στο τόσο…
-Φυσικά, Κάκκο! Τέτοια να γίνονται! Αλλά ειδικά αυτούς ο γάμος! Ήταν το κάτι άλλο. Είχε ρε παιδί μου κέφι και αυθορμητισμό. Και χορό! Πολύ χορό!
-Άντε, τότε, πάντα τέτοια…
-Ναι. Να ζήσουνε! Πάντα τέτοια! Μακάρι, μόνο χαρές!
