Το ξεπούλημα μονάδων της ΔΕΗ που έβγαλε στα ‘κάγκελα’ την τοπική κοινωνία, ο Δημήτρης Παπαδημούλης τη χαρακτήρισε σαν μια συμφωνία που ναι μεν «έχει τα χαρακτηριστικά ενός συμβιβασμού», αλλά «είναι καλύτερη» από τη συμφωνία των προηγούμενων με τη «Μικρή ΔΕΗ», ενώ δεν παρέλειψε να χαρακτηρίσει «εύλογη» την ανακοίνωση των Ν.Ε. Κοζάνης και Φλώρινας του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή στο σημερινό συλλαλητήριο της Φλώρινας, για το οποίο είπε «δεν έχει αντικυβερνητικό χαρακτήρα»!
«Πιστεύω και σας το λέω με το χέρι στην καρδιά ότι αυτό που πέτυχε αυτή η κυβέρνηση και ο υπουργός Σταθάκης, είναι σαφώς καλύτερο απ’ αυτό που βρήκε ως τετελεσμένο – δεδομένο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, το σενάριο της Μικρής ΔΕΗ», υπογράμμισε από την Κοζάνη το απόγευμα της Κυριακής ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Καταλαβαίνω πλήρως, είπε, την αγωνία των ανθρώπων και το συλλαλητήριο που οργανώνεται και θεωρώ εύλογη την ανακοίνωση της ΝΕ Φλώρινας και Κοζάνης που στηρίζουν αυτό το συλλαλητήριο, το οποίο δεν έχει αντικυβερνητικό χαρακτήρα, αλλά έχει έναν χαρακτήρα έκφρασης αγωνίας για την απασχόληση, για την ανάπτυξη μιας περιοχής που στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη ΔΕΗ και στο λιγνίτη. Αλλά θέλω να πω με κάθε ειλικρίνεια ότι έχουν τελείως άδικο οι παράγοντες της ΝΔ που ισχυρίζονται ότι αυτό που πέτυχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση μετά από διαπραγμάτευση είναι χειρότερο από τη Μικρή ΔΕΗ. Ευτυχώς καταφέραμε και αποτρέψαμε το σενάριο της Μικρής ΔΕΗ, διότι αφορούσε στο να κοπεί ένα κομμάτι από ολόκληρη τη ΔΕΗ που είναι το 22% του συνολικού δυναμικού της. Και τώρα έχουμε μία συμφωνία με αρνητικά σημεία, αλλά δεν πουλιέται κανένα υδροηλεκτρικό, τίποτα από το δυναμικό σε φυσικό αέριο».
Τα κρίσιμα θέματα σ’ αυτή τη συμφωνία που «έχει αναγκαστικά τα χαρακτηριστικά ενός συμβιβασμού», κατά τον Δ. Παπαδημούλη, είναι: Η ρήτρα διασφάλισης των θέσεων εργασίας για τις προς πώληση λιγνιτικές μονάδες και η μάχη για να δοθεί παράταση μερικών χιλιάδων ωρών κάποιων μονάδων. Και γι’ αυτό πιστεύω ότι η κινητοποίηση βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση.
Επικαλέστηκε ακόμη την τελεσίδικη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από το 2008, που λέει με δυο λόγια ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί το μονοπώλιο του ελληνικού δημοσίου στο λιγνίτη. Αναρωτήθηκε λοιπόν ο Δ. Παπαδημούλης: «Τι έκαναν από το 2008 ως το 2015 οι διαδοχικές κυβερνήσεις και οι περιφερειακές διοικήσεις είτε για να ανατρέψουν αυτή την απόφαση είτε για να προετοιμαστούν με συμμαχίες για το μικρότερο δυνατό κόστος στην εφαρμογή τους; Η απάντηση είναι τίποτα ουσιαστικό. Κι’ αυτό το πληρώνει η χώρα με κόστος. Ασφαλώς, αυτή η συμφωνία που έχει επιτευχθεί, και είναι κομμάτι της τρίτης αξιολόγησης, απέχει πολύ απ’ αυτό που θα θέλαμε. Αλλά διαπιστώσαμε όλοι ως κοινωνία νομίζω, ότι η απόσταση ανάμεσα στο θέλω και στο μπορώ είναι σημαντική, διότι υπάρχουν τα όρια που επιβάλλουν οι διεθνείς συσχετισμοί».
